29-02-16

Helaas

 

En zo zat ik dus maar te kijken naar de bloeiende pruimelaar,
in die tegentijd van de tuin, op zoek naar een beginzin.
Als zou er een dans openen in de takken.

Intussen was de ochtend al danig gevorderd. De tijd drong.
De uren verliepen. Het licht verschoof. De plicht riep.
De taal wachtte op een teken. Ik vreesde dat ik de krant nooit meer zou halen.
Zonder opening heeft ook een oester geen zin.

Ik besefte dat ik me moest vermannen.
Hoe ongenaakbaar de pruimelaar ook elk nieuws naar de vergetelheid pronkte,
ik moest u iets schrijven.

Toen schreef ik dus, radeloos op de valreep:
‘Elke week ga ik zitten om u iets te schrijven. Vaak kijk ik dan eerst een tijd door het raam, over de tuin.’
Daar stond nu dus helaas die boom. Ik kon er niets aan doen,
ik had u niets anders te melden dan hem.

Uit 'Si & la' -  Helaas
27 februari 2016  | Bernard Dewulf - De Standaard

 

Ik heb u niets te melden.
Dat doe ik trouwens nooit.
Zeker vandaag niet.

Op een maandag heeft u wat anders aan uw hoofd.

En mijn vingers zitten onder de kloven.
Van te veel. Afwas.
Vrees ik.

Neen, ik heb geen meldingsdrang. Schrijfdrift daarentegen ...

 


PS.
U die langskomt om te lezen, ik weet het zeker,
u bent dikwijls ontgoocheld.
Vooral als u wat nuttigs had verwacht.

Maar als u daarentegen komt voor een nutteloze gedachte
dan maakt u veel kans om die hier te vinden.
Meer kans dat dat u ooit de Lotto zal winnen.

En dit hier kost u tenminste niets. Tenzij je tijd, natuurlijk en helaas.


PS.
De zon verblindt de ochtend. Lokt en verleidt.

Zij wilde hier het stof en de spinnenwebben weghalen.
Maar ik heb haar kunnen overhalen
om de dagorde om te draaien.

En deze Tantaluskwelling tot straks uit te stellen.

Ce que la femme veut, Dieu le veut.
Volledig waar.
Het komt erop aan. Ze behoedzaam te benaderen.

En met wat frivool lokaas, kan een man al eens wat veranderen. Schipper naast God.

 

 

272538

 

 

De commentaren zijn gesloten.