27-02-16

De dood rijmt niet op leven

 

 


Zij ziet de zon niet meer wakker worden.
Rond als een appelsien.
De horizon hier lijkt wel een rode zee.

De hemel bloedt in het oosten.

Zij is een vrouw van 46.
Echtgenote van een man en
moeder van vier dochters.

Zo dadelijk zal ze in de aarde gelegd worden.

Als een kind
in de armen van z'n moeder.
De dood wiegt haar. Naar de eeuwigheid.

Ondertussen leren wij haar te vergeten.

Nu en dan.
Want het leven wacht niet.
Op een dode.

 

 

 

PS.
Pastores staan dichter bij God dan bij de mensen.
Dat dacht ik toen ik het afscheid las, geschreven
door een pastorale werkster. Die haar niet had gekend.

Maar zichzelf opdrong om een tekst te schrijven.
Dit behoorde toch wel tot haar gezegend vak.
En de collega's mochten wat leven souffleren.

De pastorale dame had de dode vrouw in rijm gegoten.
Alsof haar leven literatuur was.
En een gedicht iets wat rijmde.

Hoever kan je afdrijven van de mens en het leven, vroeg ik me af.


PS.
De dood is te groot voor woorden. (Stef Bos).
Daarom zwegen de mensen vroeger. Bij een dode.
Ze lieten de priester spreken.

Want hij stond dichter bij God. En de Hemel.
En in het dorp, kende iedereen
iedereen. Ook elkaars gebreken.

Maar toen God stierf, werd die pastorale man
slechts een klerk. In een leeg gebouw.
Betaald voor wat rituelen.

En Zijn schepsel, altijd al een god geweest
in het diepst van z'n gedachten,
wou nu zelf spreken. Op het toneel.

Het Dies irae, de wierook en de kerk
hadden hun zin verloren. En die kleine acteur, de mens,
vormde de dood en het leven om tot een theaterstuk.

Want in de zaal zaten vele toeschouwers die de dode mens
niet eens hadden gekend.
En woorden moesten hem dus tot leven wekken.

Zoals hij nooit had bestaan.

 


PS.
Toen ik verleden jaar de begrafenis bijwoonde van m'n tante
die mij de eerste 'Flantaart' had leren eten, schrok ik me bijna dood.
Uit de voorgedragen woorden kroop een dode omhoog die ik niet had gekend.

Het was alsof ik me van kerk had vergist.

Maar ten gerieve van de overledene, en vooral van zichzelf (wellicht) en de aanwezigen,
werd ze door de 'sprekenden' de hemel in geprezen.
Terwijl tussen de rekken van de Delhaize en ook op andere ongewijde plekken,
ik van de kinderen en van m'n moeder, haar zus, een andere biografie had gehoord.

Maar in de kerk van een stad, klinkt zo'n onbekende dode anders dan in een dorp.

Mijn moeder zei dagen later: "over mij geen woord. Dat is allemaal zever".
En zo geschiedde. Enkele weken verder was het haar beurt. Om te sterven.
En jawel, wij konden zonder woorden alleen terugdenken aan hoe zij écht was geweest.

Ach, dat was al lang voldoende.

 

 

 

 https://www.youtube.com/watch?v=D6Y2e4CXg8s

 
 
www.youtube.com
CD #3 Gregorian Choir of the Abbey of Grimbergen, Belgium Geroen van Boesschoten, conductor 01. Cantos extraídos da Liturgia dos Mortos 02. Subvenite 03. In ...

 272342

 

Commentaren

Vandaag zullen haar kinderen de zon zien wakker worden.
Zij wachten op het leven.
Want het leven wacht niet ...op een dode.

En ook vandaag moeten de koeien gemolken worden, maar ook morgen en overmorgen....
Want het leven wacht niet.

De klokken luiden.
Mooie zondag.

Gepost door: tia | 28-02-16

Reageren op dit commentaar

de dood maant ons aan om te leven...
elke dag opnieuw.

Hoe ouder je wordt,
hoe beter je dat begrijpt...

Klokken op een zondag, heerlijk.
Ook op maandag.

Gepost door: Uvi | 28-02-16

Dit lijkt me dan weer zo'n reactie die zelfs in gedicht of rijm beter verzwegen was.
Blijkbaar iemand zonder ervaring...want zelfs als die kinderen de koeien zullen melken zal het immense verdriet, gedachten over, steeds immens bij hun moeder of vader zijn en dit maanden soms jarenlang.

Zolang er mensen zijn die verbonden geweest zijn met het leven van een persoon, sterft het lichaam maar niet de geest, met al de ontelbare waarheden en onwaarheden hier eveneens aan verbonden.

Zo niet is er toch iets grondig mis?
Fijne zondag UVI

Gepost door: greetje | 28-02-16

Reageren op dit commentaar

de geest van de letter telt ...

het ene sluit het andere niet uit. Toch.
De koeien worden gemolken door het leven.
Zij wachten niet... met verdriet of zonder.


Mooie zondag nog.

Gepost door: Uvi | 28-02-16

Beste Uvi
Blijkbaar gelijktijdig met reageren. Mijn reactie wel op die van Tia niet op die van jou grtjs

Gepost door: greetje | 28-02-16

Reageren op dit commentaar

Beste Greetje,

wij lezen een tekst volgens de grammatica en spelling van ons eigen leven.
Ook het moment van de lectuur is belangrijk.

Bijvoorbeeld een tekst over 'de liefde'.
Zijn we verliefd of pas verlaten... we interpreteren.

Lees maar er staat niet wat er staat.

PS.
Mijn adagium is:
zet bloemen op de keukentafel. Op een graf heeft niemand er wat aan.

Ik kom soms meerdere keren per week op een kerkhof.
De bloemen op het graf van Zjef Van Uytsel zijn nu al weken bruin vuil vergaan.
Ik groette hem gisteren nog hoofs, toen ik hem passeerde.

Alles voor het leven!

Gepost door: Uvi | 28-02-16

Dag Uvi,

Nu ook als je op een graf bloemen legt kunnen meerderen er wat aan hebben ;-)
De bloemenverkoper sowieso, het kleurt en fleurt het kerkhof op voor de wandelaar,bezoeker,fotograaf,werklieden. Maar op de kerkhoven rondom Antwerpen verdwijnen ze vrij snel, dus misschien ook weer enkele (dieven -illegalen?, sans-papiers? - anderen) die ze ofwel terug verkopen of voor andere doeleinden gebruiken ;-) :-)

Wat in gedachten verder leeft, natuurlijk veel belangrijker en goedkoper :-) ;-)

fijne avond

Gepost door: greetje | 28-02-16

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.