25-02-16

Alsof alles al geleefd was

 

Maar er is meer aan de hand. Commotie om een gevaarlijke reep Snickers
maakt de wereld eenvoudig en aaibaar. De nabije dingen blijven veilig.
Kinderen kunnen van chocolade genieten zonder dat hen wat overkomt.
Zolang de kleine veiligheid ons omringt, hoeven we de grote onveiligheid niet in ogenschouw te nemen.

Bij een veilige, bekende wereld van achterkeuken tot binnentuin
hoort waspoeder met een vertrouwde geur en een reep chocolade die geruststelt.
Hoe kleiner het leven is, hoe zuiverder het wordt.

Daarbij schiet mij een vers van Henry Wadsworth Longfellow (1807-1882) door het hoofd:
'My life is little/Only a cup of water/But pure and limpid.'
In het kleine vinden we het zuivere, het transparante, dat in een grote, complexe wereld minder aan te treffen valt.


Uit: 'Commotie om een gevaarlijke reep Snickers doet ons de grote onveiligheid in de wereld even vergeten' - Rik Torfs is rector van de KU Leuven.
24 februari 2016 - DM

 


Ach, mijn veiligheid wordt al lang niet meer bedreigd
door een reep Snickers.
Het begon allemaal jaren terug
toen de gaten in mijn mond niet langer gecamoufleerd
konden worden. Door niet te lachen.

Sindsdien is de dreiging van Mars & Co weggevallen.

O, ik weet het al lang, mijn kleine grote Rector Torfs,
houdt niet van kneuterige gedachten of petieterige poëzie.
Vlaamse dichters zijn dan al vlug heimat-adepten.
Ongeschikt  voor de Grote Verhalen.
Een beetje zoals Het Nederlands voor de Wetenschap.

En een Snicker voor oude heren en dames.

 


PS.
Toen kardinaal Mercier in het begin van de 20ste eeuw verklaarde dat de Nederlandse taal
nooit een volwaardige cultuurtaal kon zijn noch een taal voor hoger onderwijs en academisch onderzoek, werd die stelling door Vlaamsgezinden weggehoond.

Maar daarmee was het probleem van de miskenning nog niet opgelost.
Zelfs toen de universiteit van Gent in 1930 werd vernederlandst,
was dit probleem evenmin van de baan. er was nog agitatie en strijd nodig ter bevordering van de wetenschap in Vlaanderen.

Uit 'WT'

  

PS.
O, wat houd ik van mijn kneuterige dagen. Hier in dit dagelijkse huis.
Van kleine dingen.
De tulpen op de tafel. En het stof op de kasten.

De koffie die de ochtend openslaat. En mijn vingers op het toetsenbord.
En nu en dan een Torfs om van te houden.
In mijn kleine universum. Van mensen die voorbijgaan. Zonder haast.

Alsof alles al geleefd was.

 

 272090

 

08:00 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.