24-02-16

Un supplément d'âme

 

 

 Un supplément d'âme.


Ik las deze woorden bij Camps.
En ze ontroerden me.
Zomaar. Zonder aanwijsbare reden.

Ik vermoed dat ontroering zo ontstaat.

Zonder zoeken, vind je ze. Vindt ze jou.
Overvalt ze je. Soms.
Als een plotse mist. Onderweg.

Ze woont nergens. En toch bestaat ze.

 

 


PS.
Zielig, hoe de literaire grandeur van Camps
verzuurd is tot zeurderige lamentatio's.
Waarvan de lengte de schoonheid overtreft.

Misschien duurt hij wel te lang.
'Le désir de durer',
verschrompeld tot overbodige zinnen.

Spijtig. Voor mij was Camps een campionissimo.


PS.
Ik zoek nu al een tijdje naar de exacte betekenis van: supplément d'âme.
Maar vind ze niet.
Toch niet in een vocabularium dat ik mag vertrouwen.

Zelfs een afgelijnde definitie van ontroering, lijkt mij moeilijk om te schrijven.
Wat de woordenboeken mij geven, is te eng.
Haar contouren zijn zoveel ruimer, uitgestrekter.

Van une petite tristesse tot een zalig geluk.

 

 271945

08:19 Gepost in Dagboek | Tags: hugo camps | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.