22-02-16

De wis-kunde van een voorbijganger

 

Ik weet niet precies of vergeten uit onverschilligheid voortvloeit, maar ik denk het niet. Wij missen gewoon de kracht om alles te onthouden, om bewust te herinneren als een morele daad, waarin we ons inspannen om voor altijd te bewaren wat ons trof of wie ons raakte.

Merkwaardig hoe oude agenda’s lijsten tonen van vergeten levenden, terwijl de herinnering aan doden levend blijft. Toch even.

Vroeger was ik bang om te vergeten. Dat merk ik aan het enorme aantal heel precieze herinneringen uit mijn kindertijd en mijn jeugd. Leraren, schooljongens, tantes, vriendinnen. Ze komen op de meest onverwachte momenten weer aan de oppervlakte. In luchthavens, aan tankstations. Plekken waar we worden gereduceerd tot wie we werkelijk zijn: voorbijgangers. Ik verdring die herinneringen niet, ik koester ze als vreemde curiosa, als brokstukken van een bouwwerk dat nooit heeft bestaan.

Tegelijk geloof ik meer dan vroeger in vergetelheid, de zachtmoedige mantel der liefde. We worden langzaam vergeten door wie ons kende. Voor wie later komt, zullen we nooit hebben bestaan.

Vergetelheid is vergiffenis.

 

Uit 'Memento mori' - DS
22 februari 2016  | Rik Torfs

 

Wellicht moet deze voorbijganger veel vergeven worden.
Alleszins lijd ikzelf aan een grote portie vergiffenis.
Ik vergeet veel. Maar ook graag.
Sterker nog.

Op mijn late jaren, wil ik nog afstuderen in de vergetelheid.
De wis-kunde. Summa cum laude.
Bijvoorbeeld wat mijn kleindochters me weer vertelden.
Dit weekend in de keuken. Over hun mama.

Hoe mijn 'volwassen nageslacht' onverantwoordelijk omgaat
met stukjes erfenis (van moeder) die ik het cadeau doe.
En zij zomaar kwijtspeelt door ondoordacht handelen. Aan een schadevergoeding.
Terwijl ze al meer schulden bezit dan eigendom.

Helaas, moet ik veel de keuken in. Ik vrees dat die weinig last heeft.
Van vergetelheid.

 

 


PS.
Ik vergat mijn paraplu tientallen keren in de DH.
Hij bracht er al eens het weekend door.
Waar heb ik wat gelegd?
Wat moest ik weer op een briefje schrijven om niet te vergeten?

Mijn twee zussen waren de top in vergetelheid.
Zover wil ik het echter niet brengen.
Al hun herinneringen en zichzelf achtergelaten aan Dr. A.

Neen, graag wil ik dàt vergeten waarvoor mijn Struisvogel
z'n kop in het zand steekt.
Dan kan die kerel nu en dan weer eens ademhalen.

 

PS.
Een voorbijganger. Zo zie ik me graag.
Een passant door de straten van m'n stad.
En mijn onopgemerkt leven.

Je bent voorbij en niemand heeft je gezien.
Ongezien en vergeten. Terwijl je nog leeft.
Ik herinner me dat wij dat ooit speelden: 'piepelieren'.

Verstoppertje spelen. Iemand (de pineut) moest tot tien tellen, met z'n ogen dicht.
Terwijl de anderen zich verborg.
Soms werden ze nooit gevonden. Maar dat was dan ook weer niet plezant.

Dan moest je jezelf weer zelf zichtbaar maken. Net zoals in het échte leven.
Facebook. Toen al.

 

 271762

 

De commentaren zijn gesloten.