12-02-16

Het tedere taboe

 

 

 


Er was eens...

een opa die alleen leefde.
Met de rust en de stilte
onder één dak.

Toen kwamen er
vier kleinkinderen.
Dag en nacht.

En was het sprookje uit.

 

PS.
Deze opa moet dikwijls glimlachen
als hij grootouders een traantje ziet wegpinken.
En met opluchting denkt hij terug aan
dat annus horibilis: 2009.

Toen hij dertien maanden op zolder leefde.
En zijn nageslacht
in z'n bed en bad lag. En de chaise longue bezweek
onder de kinderlast.

Opa gelooft al lang niet meer in de sprookjes
van grootouders.
Die worden verteld door hen die op Skynet
hun telgjes missen. Tot in het diepste van hun rustige nacht.

Maar misschien doorbreek ik nu wel 'het laatste taboe'.

 

 

 

 

Commentaren

Het feit dat je dit hier neerschrijft is een goed teken.
Met een hoofd vol zorgen en een hart vol verdriet zouden jouw vingers weigeren ook maar één letter te tikken.
Zoals in een sprookje bij toverslag de wereld kan veranderen zo kan in de realiteit iets zwaar plots lichter worden.
En.
Na de nacht is er weer een opa met de rust en de stilte onder één dak.
Of geloof je niet meer in sprookjes?

Gepost door: tia | 12-02-16

Reageren op dit commentaar

juist, neerschrijven.
Maar dat kan pas, als ik weer tot rust gekomen ben.
En de angst weggeëbd.

Sprookjes?
Ik vrees dat je die zelf moet schrijven ...
dan kan je er een 'happy end' aan maken...

Gepost door: Uvi | 13-02-16

... wat ook meespeelt, is het ouder worden. 50, 60, of 70 jaar, maakt een groot verschil. Het vroeger opstaan, valt wat zwaarder, vlugger vermoeid, minder drukte afkunnen ... snap wat je bedoelt. En het zal er niet op verbeteren.
Neemt niet af, van het houden van trouwens.

Gepost door: marleen | 12-02-16

Reageren op dit commentaar

jawel, Marleen, de jaren zijn belangrijk.

Maar op alle leeftijden is er een verschil.
Er zijn de geroemde afwezige vaders... die zich op hun pensioenviering beklagen
dat ze te weinig hun kinderen zagen opgroeien, enzoveel meer blablabla ...

en dat geldt evenzeer voor gepensioneerde papa's en mama's.

Ken jij zoveel alleenstaande opa's die dertien maanden op hun zolder kropen
voor hun nageslacht?

En jawel, ik had het veel liever anders gehad.
Toen was zeven jaar jonger.
En op anderhalve maand zeven kilo lichter ... en zoveel meer blablabla...

dank voor je reactie en een mooie rustig of druk weekend gewenst
al naargelang je verlangens...

zie mijn Blog vandaag, over Teneriffe en hun inboorlingen.
Onze Belgische asielzoekers.

Gepost door: Uvi | 13-02-16

De commentaren zijn gesloten.