27-01-16

Neem en lees


Peter Verhelst. Misschien gaat poëzie altijd wel over controleverlies.
De dichter spreekt een zone in zichzelf aan waar hij niet precies
de vinger op kan op leggen. Een gebied dat altijd in de schaduw blijft,
ook bij de lezer. Het is een donkere plek die aantrekt.

Dat is de grote kracht van Stefan Hertmans' (°1951)
poëzieweekgeschenk Neem en lees.
De bundel begint met een sterk appel aan de lezer.
Misschien had Hertmans daarbij voor ogen dat deze gedichten
anderen dan de vaste poëzielezers zouden bereiken.
Hij vraagt hen terecht om zich open te stellen. Dat zit ook in de titel van de bundel,
die een verwijzing is naar Augustinus,
die een kind hoort zingen naast het huis van zijn moeder.
Hij denkt dat hij de woorden 'tolle, lege' hoort, 'neem en lees'.

Uit De Morgen - Neem en lees in de Poëzieweek 

27-01-16


Neem en lees


Als een verplicht nummertje
tussen de gazet en het Canon
van de Literatuur

ontstaat morgenochtend plotseling: Gedichtendag.

Eén op de 366. Het is een schrikkeljaar,
de andere dagen schrikken de mensen als
je het woordje poëzie zou uitspreken

zomaar, roekeloos en onverhoeds.

Tussen koffie een taart,
langs de gekalkte lijnen van jeugdig voetbalgeweld
of tijdens de Tupperware-kransjes van rijpere dames.

Dàn is de poëzie veilig en nutteloos. Zoals het hoort.

 

PS.
Misschien gaat poëzie altijd wel over controleverlies.

Dit woord connecteert mij met gepamperde mannen.
In oneerbiedige rusthuizen.
De incontinentie van kanalen en een mankement van water.

Spiraaltjes van aftakeling. En een ongenadig verlies van zelfrespect.

Maar een incontinente dichter, dat zou mooi zijn.
Het verlies van letters. Onderweg.
Een gedicht dat op de straten sijpelt. Zomaar controleverlies.

Een lek in het alphabet.

 

PS.
Neem en eet, dit is mijn Lichaam. Hoc est enim Corpus Meum.
Ik zie de grijze krijgers van de Heer, nu knielen
aan het altaar, op het slagveld van mijn Geloof.

Ik zie me nog terugkomen van de communiebank,
als een verslagen en beschaamd jongetje van zeven.
Terwijl mijn schoenen uit Herentals in en uit klikten.

Door de middenbeuk, voor het oog van een stampvolle kerk.

Terwijl ik God in mijn mond droeg. Lichtjes luierend op mijn tong.
En vooral niet bijten.
Want dan spoot het Bloed uit mijn mond.

Neem en lees. Hoevele jonge lezers zouden nog weten
waarnaar de titel van Hertmans verwees.
Afgezien van de woorden van de Heilige Augustinus.

 

 269399

De commentaren zijn gesloten.