25-01-16

Anders kijken

 

Verandering wordt overschat. We brengen haar in verband met Twitter en Facebook.
En we bestuderen haar aan de oppervlakte. Daar beweegt soms iets.
Ook al omdat we in de loop der jaren illusies verliezen. Uit zelfbescherming sublimeren we dat.
Cynisme noemen we wijsheid, oude idealen doen we af als naïviteit.
Toch zijn we niet grondig veranderd:
in de nieuwe mening sluimert heimwee naar de ­oude.
De onderstroom van ons leven verandert nauwelijks.

Met het groeien van de jaren worden we wie onze ouders waren.
Fysiek, ­foto’s liegen niet. Maar ook in onze manier van denken en spreken.


Anders gaan denken
25 januari 2016  | Rik Torfs - De Standaard

 


Gelukkig droeg mijn vader geen baard.
En mijn moeder ook niet.
Tenzij enkele stekels, hier en daar. Die ze met een pincet uittrok.
Behalve de week voor ze stierf. Ze had er geen zin meer in.

Ik mag dus gerust in de spiegel kijken.
Geen van de twee kijkt me aan.
En foto's, ach. Ik kwam me er nooit graag tegen.
Hoopte steeds dat ik er een beetje beter uitzag.

'Ik pak niet op papier', zei ik.
Foto's waren ooit van papier. En een herinnering
waarop je jezelf nooit zag, zoals je was.
Het was eerder een schok dan een herkenning.

Mijn foto's liegen wel, hoop ik. Tenzij ik mezelf bedrieg.
Dat kan ook, natuurlijk.

 


PS.
Met het groeien van de jaren worden we wie onze ouders waren.
Fysiek, ­foto’s liegen niet. Maar ook in onze manier van denken en spreken.

Hoe dikwijls zou mijn moeder niet gezegd hebben:
'maar van wie heeft onze G. dat nu toch. Ik ken niemand in de familie.'
Alsof ik een ziekte had die niet thuishoorde aan de stamboom.

Tegen de pedicure zei ze nog enkele weken voor haar dood:
'ach, 't is ne speciale, maar hij heeft een goed hart'.

Tja, ik viel niet binnen de criteria die de tijd en de familie voorschreef:
de juiste merken en diploma's, vooral de gedachten en de woorden.
Het bezit en de hersenen. Avoir et être. Ik en de andere.

Maar wie zorgde er voor haar, 23 jaar lang?
En wie zat er bij haar op moederkensdag aan tafel?
Misschien geleek ik toch meer op haar, dan ze zelf dacht. Of wilde.

Maar gelukkig had ze geen baard.
Want daar was ze jaren kwaad voor op mij.

 

 269128

 

08:05 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.