20-01-16

Vergeten tijd

 

Weken werkte ze stiekem aan haar geschenk.
Ze ontwierp twee 'maletten'.
En bekleedde ze met prachtig fluweel.

Eén 'moule' voor mijn scripta van het jaar 2015.
De andere: alles wat ik schreef onder Mrs. Jones.
Het was voor haar een Sisyphusarbeid en tevens een Tantaluskwelling.

Want 2015 was ook haar annus horribilis.


Het werd een dik boek. Zovele woorden gedrukt op wit.
Mijn leven zou nooit bestaan hebben
zonder die dagelijkse bedenkingen. Bekentenissen.

Mijn hersenen bewaren mijn dagen niet meer.
Trop. De data wissen zichzelf.
Alsof ze eerst plaats maken. Om nieuwe toe te laten.

Zonder herinneringen hebben we niet geleefd.
Het papier houdt me nu in leven.
Het ligt op tafel. Alsof alles al voorbij is.

Terwijl alles voorbij gaat, behalve het verleden.

 

 

31-01-12
Weer klapten en juichten de dieren. Nog nooit had de muis een toespraak gehouden. Maar men vermoedde, zonder te weten waarom, dat hij buitengewoon kon spreken. De muis maande tot stilte.
'Ik ben bedroefd,' zei hij. Het werd plotseling heel stil op de open plek in het bos waar alle dieren zaten of lagen.
...
'Ik ben bedroefd,' zei de muis nogmaals. 'Want spoedig zal ik uitgesproken zijn. En dan zal alles, ja alles wat ik te zeggen heb nog steeds onuitgesproken zijn.'
...
Er was geen dier dat niet verlangde naar de mooie dingen die nu onuitgesproken bleven. En toch zei iedereen: 'Wat heeft hij mooi gesproken!'
...
Alleen de leeuwerik klapwiekte plotseling omhoog, bleef boven de tafel hangen en riep:'Maar hij heeft niets gezegd! Niets!'
Iedereen zweeg en keek naar de muis. Maar de muis zat onverschillig op een stukje belegen kaas te knabbelen en zei: 'Dat zei ik toch?'
'Dat zei hij toch!' riep iedereen toen en keek woedend omhoog naar de leeuwerik.
...

Uit 'Misschien wisten zij alles' van Toon Tellegen
pag. 160 - 161.


Niets.
Er zijn van die dagen met veel 'niets'.
Dan word ik triest om mezelf. Die diepe leegte.
Dat grote gebrek aan meer dan 'iets'.

En dan tracht ik mezelf te troosten.
Zodat ik kan verder leven met mezelf.
Dan laat ik het licht branden boven tafel.
Ik laat het lege kopje staan.

Om me gezelschap te houden.
Herinnering en hoop. Samen.
Souvenir en verlangen.

Om te vergeten. Wie ik ben.
Vooral 'wie ik zou willen zijn'.
En dat kan van alles.

Ik heb het, bv.
als ik een mooi meisje door de stad zie fietsen.
O, die vrolijke onbezorgdheid.
Die mateloze aandacht. Die plezierige trap.
De zekerheid. Die verte nog.
Geen twijfel te bespeuren.

Maar ik heb het ook
als ik naar de radio luister.
Dat timbre. Die kennis.
Traag opengeplooid. Helder als een vriesochtend.
Die beschikbaarheid. Die voorraadschuur van eruditie.

Of die gebroken oprechtheid.
Die onaanraakbare ontroering.
Die twijfel. Die stilte. De spatie.
Een zin.

En dan voel ik mij een muis.

 

 

122.606

 

 

Commentaren

Wat een mooi geschenk... eentje om te koesteren.

Gepost door: Ella Louise | 20-01-16

Reageren op dit commentaar

jawel, Ella Louise,

ze vertelde me dat de teksten erg confronterend waren,
en dat ze soms al wenend werkte aan dit cadeau.

ALS je mijn dagboek vanaf november vorig jaar gelezen hebt
en de maanden nadien
dan begrijp je... beter.

Maar het schoonste geschenk is het leven en de liefde.
Ook voor een Mrs. Jones.
Daarom kiest zij voor dit 'afkeuringswaardig' statuut.


Vandaag geschrokken: een leeftijdgenoot has passed away.
Ik zal 'm niet meer groeten.

Gepost door: Uvi | 20-01-16

Reageren op dit commentaar

Vandaag, in een dorpje in de Kempen, ook een mooie, maar trieste afscheidsdienst bijgewoond. Hij zou gisteren 74 worden. Heeft niet mogen zijn. Het kan hier vlug gedaan zijn ...

Gepost door: marleen | 21-01-16

Reageren op dit commentaar

de Kempen, mijn heimat
die niet meer bestaat ...

dag Marleen.

Gepost door: Uvi | 22-01-16

Reageren op dit commentaar

Op het kerkhof, de mensen van toen ontmoet.

Gepost door: marleen | 22-01-16

Reageren op dit commentaar

en ook die waren niet blijven stilstaan ...

Gepost door: Uvi | 22-01-16

Ja, eenmaal moet men zich geven. Aan dit lieve leven.

Gepost door: marleen | 22-01-16

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.