15-01-16

Ogenblikken

 

 

hoe zij tasten naar de verte
alsof ginder
het verlangen stopt

aan de rand van het gemis
waarin de leegte
zichtbaar wordt

in ogen die hun ziel verloren
in de weerspiegeling
van het niets

de ondraaglijke lichtheid van de dagen.

 

 

 

PS.
De eerste sneeuw dus.
De romantiek van een ansichtkaart haalt hij niet.
De radio wel. Daar heet hij 'verkeersellende'.

Terwijl in mijn gepensioneerde gedachten
er sneeuwmannen groeien op het gras.
Met een neus als een wortel. Zo rood van de kou.

Maar herinneringen zingen altijd mooier dan de werkelijkheid.

PS.
Bij de oogarts zat een dame. Gefortuneerd en met een taxi.
De man al jaren naar God vertrokken.
Hij was een burgerlijk ingenieur en directeur bij De Nayer.

Terloops zei ik, uw man gaf dus les daar. Wat een onvoorzichtige deductie was.
Zij fronste streng haar wenkbrauwen en promoveerde hem opnieuw.
Nee, nee! Hij was daar directeur.

O, wat zijn wij sensitief.

PS.
De oogarts keek langer in mijn ogen dan een geliefde.
Wat mijn wantrouwen accelereerde.
Er komt (wellicht) een operatie aan.
Mijn twee vitrines moeten grondig opgekalfaterd worden.

Ik werd plots een bang jongetje.
En in de verte zag ik de zon al ondergaan.
Mist over weilanden. En een lente zonder opwaaiende rokjes.

 

 https://www.youtube.com/watch?v=C4lb5vlk5gA

 
 
www.youtube.com
Eerste Sneeuw van Jan De Wilde Ik werd heel langzaam wakker, ik wreef m'n ogen uit, ik werd heel langzaam wakker, ik wreef m'n ogen uit, ik kon het niet gelo...

 267940

 

De commentaren zijn gesloten.