12-01-16

Ook zangers sterven

 


Alsof God gestorven was.
Maar dat kon niet.
Want die was al dood.

Nu bleek het een zanger te zijn.

 

 

Wie is opgegroeid met David Bowie,
denkt ten onrechte hem ook persoonlijk te kennen, zegt filosoof Johan Braeckman (UGent).
"Er was altijd wel iets over hem te zeggen. Bowie kwam vrijwel dagelijks op de televisie, de radio, hij stond in alle boekjes.
Decennialang is hij erin geslaagd om voortdurend in de aandacht te blijven,
kwam hij elke dag in ons leven. Daarom reageren zovelen op zijn overlijden alsof
ze een hechte vriend of familielid verliezen.
Maar ons brein vergist zich in zekere zin."

Uit De Morgen - 12 januari 2016

 

 

 

PS.
Ik heb niets
tegen zangers. Welk geslacht ze ook hebben.
Ze maken ons gelukkig. Somigen toch.
En laten ons vergeten.

Nu en dan: zelfs het leven.
De dagen dat onze somberte naar de dood verlangt.
Het eeuwige vergeten.

Maar waar ik het moeilijk mee heb (och, god),
zijn de hypes. Die onze geesten uithollen. De manies.
Die ons uitzuigen. Tot we leeg zijn.

En verloren lopen. In het on'geluk.
Dat we niet vinden.
En dan naar Dirk De Wachter verlangen.

Liever dan te wachten op God of Godot.

 

 

God is dead. God remains dead. And we have killed him.
How shall we comfort ourselves, the murderers of all murderers?
What was holiest and mightiest of all that the world has yet owned has bled to death
under our knives: who will wipe this blood off us?

What water is there for us to clean ourselves?
What festivals of atonement, what sacred games shall we have to invent?
Is not the greatness of this deed too great for us?
Must we ourselves not become gods simply to appear worthy of it?


— Nietzsche, The Gay Science, Section 125

Uit Wiki

 

 267604

De commentaren zijn gesloten.