04-01-16

Sluimerstand


Schaamte

Lila schaamt zich voor haar verleden, voor wie ze is.
Volgens de schrijfster is schaamte een onderwerp dat te weinig aan bod komt
in de literatuur. Nochtans worden we in onze gedragingen gevormd
door de schaamte die in ons huist.
‘Angst en de angst voor schaamte is zo belangrijk in mensenlevens.
Mensen schamen zich om wat ze deden, om hoe ze zijn.
Ze schamen zich ook om hun schaamte.
Het verrast mij dat er zo weinig over is geschreven, het is nochtans een ideaal onderwerp.
In romans kan je nu eenmaal dingen verkennen die mensen het liefst willen verbergen.’


Uit 'Interview - Marilynne Robinson en het vertrouwen in woorden'

‘Ook wie niet gelooft, denkt na over zingeving’
31 december 2015  | Kathy Mathys - De Standaard der Letteren

...


Zopas zakte ik even weg
in mijn zwarte bergère.
Mijn corpus humanum viel in z'n modus operandi
van "sluimerstand".

Soezen tussen droom en daad.

Schaamte is ook een soort sluimerstand,
denk ik.
Een onderhuidse angst voor de andere.
Zijn ogenblik die een meetlat wordt.

Beantwoord ik wel aan zijn verwachting?

En in een nog pure vorm
verschijnt er dan een blos. Op het menselijk gelaat.
Het roze van verlegenheid.

Of de habitat van kwetsbaarheid. Gesluierde schaamte.

 

 

PS.
Op de knop "Afsluiten" van m'n Laptop krijg ik o.a. de mogelijkheden:
Slaapstand - Sluimerstand.
Ik vind dit laatste een prachtig woord. Ook het werkwoord: sluimeren.
Ik zie dan een gesluierde buikdanseres. Vooral met mijn ogen dicht.

Vraag me niet waarom. Mijn verbeelding kent geen schaamte.

 

PS
Hopelijk stopt minstens één trend:
de dwingende eis om ons kwetsbaar op te stellen.
Onze zwakheden publiek ten toon te spreiden.
Ze heel eerlijk op tafel te leggen.
Zijn we immers niet allemaal verwonde mensen?

Kwetsbaarheid
28 december 2015  | Rik Torfs - De Standaard

 


PS.
Eén van de grootste gevaren voor schaamte,
is, volgens mij, de vraag:
'Hoe gaat het met je kinderen?'. Of:
'Wat doe je of deed je met Kerstmis?'

Waarom toch?

Omdat het erg makkelijk is te antwoorden
wanneer je beschikt over een schitterend nageslacht.
Als het ware het excellente verlengde van je eigen zichzelf.

Soms datgene wat jezelf niet bereikte. In je droom of verlangen.

De vraag wordt pas echt embarrassant
als  'je beschaamd gehakkel' niet past binnen de sjablonen
van deze tijd en maatschappij.

Hoe moet je je dan redden? Inclusief je ontredderde genen.

 

266626

De commentaren zijn gesloten.