01-01-16

Leer me schrijven en zeggen: het is niets

 

O, ik weet het niet

 o ,ik weet het niet,
 maar besta, wees mooi.
 zeg: kijk, een vogel
 en leer me de vogel zien
 zeg: het leven is een brood
 om in te bijten en de appels zien rood
 van plezier, en nog, en nog, zeg iets.
 leer me huilen, en als ik huil
 leer me zeggen: het is niets.

~Herman de Coninck

 

 

 

De mist lag als een dikke kus over de weiden.
En het licht schilderde ze melkwit.

De ochtend kroop dampend
uit de grond. En de gebenedijde stilte.

Slechts vijvers en meeuwen
die de zee wakker maakten.

Omringden mij. Als een gebed van God.

 


PS.
Maniërisme. Bucolische poëzie.
Zomaar. Op nieuwjaarsdag.

En in de dreef werd ik aangesproken. Door een kwartet
wandelaars. En woorden dreven over:
vanzelfsprekendheid, verwondering en bewondering,
avoir et être, Klein Seminarie, en andere sepia souvenirs.

Waarom de meeuwen hier anders klonken dan aan de zee,
vroeg ik me af.
Ah, dat moet je aan hem vragen: hij woont in Knokke.

En hij viste naar wat ik deed of gedaan had. En mijn naam.
Maar verder dan een kokmeeuw en een Jan van Gent,
en de blauwe reiger geraakten ze niet...

Ik schermde mijn aura af. Alsof het aangetast kon worden.
Door hun gracieuse complimenten.
Mijn ego zette het jaar aangedikt in. Is nu dringend aan een dieet toe.

 


PS.
Thuis gingen mijn gedachten voor de spiegel staan
en zagen Molière et ses précieuses ridicules.

Onder het wit tussen de regels ligt het niets te schitteren.

 

 266311

 

  

Commentaren

Het is een genot om je ook dit nieuwe jaar weer te lezen.

Gepost door: Edwin | 01-01-16

Reageren op dit commentaar

Erg bedankt, Edwin,

voor je waardering. Hoe dan ook ik blijf een twijfelaar...
en een lichte ondersteuning voor m'n fundamentele twijfel,
helpt me om door te schrijven...

Laat ons genieten!

Gepost door: Uvi | 02-01-16

De commentaren zijn gesloten.