30-12-15

Un petit coq... ou bien un coquelicot (II)

 

Op de drempel van elk nieuw jaar heb ik medelijden
met het oude, dat in de geschiedenis verdwijnt en nooit wederkeert.
Denkbeelden en handelwijzen die we in 2015 hip vonden,
zullen later als verouderd en onnozel worden beschouwd
...
Hopelijk stopt minstens één trend:
de dwingende eis om ons kwetsbaar op te stellen.
Onze zwakheden publiek ten toon te spreiden.
Ze heel eerlijk op tafel te leggen.
Zijn we immers niet allemaal verwonde mensen?

Klinkt goed, die triomf der kwetsbaarheid.
Maar er zit een perverse paradox in: kwetsbaarheid maakt onkwetsbaar.
Wie eerlijk zijn zwakheid bekent, is er niet langer verantwoordelijk voor.
Hij of zij kan immers niet beter.
En zou het niet van een verregaande schofterigheid getuigen om
wie zo moedig is zijn of haar kwetsbaarheid met ons te delen,
alsnog onder kritiek te bedelven?


Het tonen van kwetsbaarheid heeft iets totalitairs:
elke kritiek erop is immoreel want respectloos.

Kwetsbaarheid
28 december 2015  | Rik Torfs - De Standaard

 

 

Wat een heldere zanger is onze Rector Magnificus.
Het is werkelijk savoureren, vind ik.
Zijn speelse hoogstandjes. Van niveau.

En nu en dan heb ik de euvele moed
om hem al eens een mailtje te sturen.
Wat zou hij gedacht hebben bij deze kop van m'n bericht.

 

...

Un petit coq... ou bien un coquelicot

 

Kwetsbaarheid...
 
het gezichtspunt van een 'machthebber'...
maar heerlijk om lezen.
 
En toch wens ik u een kwetsbaar jaar.
Om het mededogen een kans te geven...
 
...


Zoals andere mensen van een culinaire Ster
houden, zo kan ik een tekst van Torfs degusteren.
Genieten van het kantelen van zijn gezichtspunten
tot een perverse paradox.

Hij lijkt soms te wankelen. Het is bewust gezichtsbedrog.

 

 


PS.
Vooral het thema kwetsbaarheid, spreekt mij al een leven lang aan.
Omdat ik een bang jongetje was en ben.
Sterke kerels hoeven zich niet kwetsbaar op te stellen.
Die possibiliteit dringt zelfs niet door tot hun masculiene hersenen, vermoed ik.

Napoleon of een klaproos. Of iets van die strekking.
Ach, da's voor dromers.
Voor weerlozen en machtelozen is soms de overgave
de ultieme redding.

'Mijn kwetsbaarheid' bracht menig mens
in verwarring.
Voor anderen
kwam ze als een geschenk van wederzijds vertrouwen.

Ik vermoed dat de plek en het ogenblik (in je leven) erg belangrijk is.
Je biedt je keel niet aan
aan een collega die over lijken gaat. Bijvoorbeeld.

Dan is schuilen verstandiger, lijkt me

 

 

 266116

09:29 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.