29-12-15

Un petit coq... ou bien un coquelicot

 


 Het is niet dat ze alleen is
 Daarvan heeft ze weinig last
 Maar ze voelt zich opgesloten in haar leven
 Dat haar niet genoeg verrast
 In haar spiegel woont een meisje
 Veel te mager, veel te broos
 Om de schimmen te verjagen
 Als de lichten zijn gedoofd ...

Uit 'Mensen zijn van dun papier' - Jonas Winterland

 


Tja,hoe je na jaren gewoon wordt
aan dat gezicht in de spiegel.
Je wordt samen oud.

Je herinneringen geraken onder het craquelé.

Maar je merkt het meteen
als hij verliefd is. Of verdrietig.
De spiegel liegt niet meer.

Ook al hoop je dat. Meer dan eens.
Liever zou je nu en dan
samenwonen met een ander. Of alleen.

Maar daar staat hij weer.

 

 

PS.
Het was inderdaad schrikken, gisteren in de bib.
Je ziet immers nooit jezelf boven op het hoofd.
Maar je concentreert je graag op die wapperende manen
aan de flanken.

Als de troost van een jeugdig epitheton.

En dan zit je daar onder het schijnsel van een bureaulamp
te blinken. In de Bib. Als een volle maan.
En bekijkt zo'n stand-up fotograaf je vanuit een vogelperspectief
en word je bijna een grijze muis.

In plaats van door een kikkerperspectief te kijken,
zodat de pixels je kunnen wakker kussen.
Als een slapende prins.

 

PS.
Vanitas vanitatum et omnia vanitas

Ach, natuurlijk zal ik ijdel zijn.
En zelfs behaagziek.
Ik twijfelde nog toen ik dit woord op mezelf plakte.
En begon het taalkundig uit te pluizen.

Heerlijke zoektocht. Met punten van h-erkenning.
Als je op mijn leeftijd jezelf nog niet kent
dan zal het niet meer lukken in dit leven, vrees ik.
En toch... "een flierefluiter", ken je dat?

 

 

M. Philippa e.a. (2003-2009) Etymologisch Woordenboek van het Nederlands

koket bn. ‘charmant, behaagziek’
Vnnl. eerst het zn. coquette ‘tot flirten geneigde persoon’ in...

P.H. Schröder (1980), Van Aalmoes tot Zwijntjesjager

coquet

Men zegt van een meisje dat ze coquet is als zij zich behaagziek gedraagt dus: verlokkend, verliefd makend, veroveringzuchtig, dan weer aanhalend en vervolgens weer afstotend. Van een man zal men het woord nooit gebruiken en dat is eigenlijk heel vreemd. Het woord coquet immers is aan het Franse coquet ontleend en eigenlijk betekent coquet: petit coq dus: haantje. Dit coq is een klanknabootsend woord dat het geluid weergeeft dat de haan maakt. Het Franse coqueter wordt omschreven met de woorden: faire comme le coq parmi les poules, d.w.z.: coquetteren is doen als de haan te midden van zijn kippen. Ofschoon er natuurlijk mannen zijn die zo doen, kan men hen toch niet coquet noemen. Vreemd is dat eigenlijk.

 

 

 266006

Commentaren

Hm, ik weet zo niet. Ik vraag me nog dagelijks af wie dat mens in de spiegel wel moge zijn.

8-)

Gepost door: ms | 29-12-15

Reageren op dit commentaar

begrijp ik...

daarom schreef ik ooit het volgende:





Dag vreemde man

Neem nu vandaag. Of morgen.
Lente of winter.
Telkens ben ik een andere man.

Soms kijk ik in de spiegel.
Om te zien wie ik ben.
Ik vertrouw hem niet.

Ik schrijf woorden.
Om ze nadien te lezen.
Misschien ontdek ik zo wel, wie ik ben.

Ik kijk in de ogen.
Van een geliefde. Spiegel me.
In haar verlangen.

Soms herken ik me.
In de vreemdeling die ik ben.
Ik groet hem vriendelijk.

Gepost door: Uvi | 30-12-15

De commentaren zijn gesloten.