25-12-15

Thuis

 

Thuis is zo'n heerlijke vakantie!
Bij het lezen van deze woorden
kon ik het niet laten ze jou te sturen.

 


Deze woorden kwamen over de Alpen gevlogen.
Vanuit het azuurblauw en de zon.
Sneeuw op de hoge toppen. En de heerlijke kou.

Voor mijn venster
ligt Kerstmis te treuren.
Geen vlokje te bespeuren.

Wat miezerige regen ruist over de lege stilte.

 

 

 

PS.
Elke dag fladderen hier sms-vlinders rond.
Ze zingen van zon en van blauw.
En dan volgt later haar stem.

 

Thuis.
Is een erg ambigu woord.
Het woont vooral in je hoofd.

Daar ben ik zeker van. Denk ik.

Er is een dak en muren.
Met of zonder mensen.
Maar er een nest van maken, dat moet je zelf doen.

Het is te makkelijk om te zeggen
dat iemand alleen ook eenzaam is.
O, en wat dan met die ijzige afstand

tussen twee mensen op een zetel. Of in dezelfde kamer.

Ik heb het allemaal beleefd.
De ondraaglijke nabijheid
van iemand waar je niet (meer!) van houdt.

Dàn is de allenigheid een heerlijk gevulde ruimte.


PS.
Het moet me nog even van het hart.
De eenzaamheid is vooral ontstaan m.i.
sinds God vertrok en ons achterliet met de Media.

Hun banaliteiten en leegte.

Ik predik de volksverheffing.
En dat mag gerust via de tv en de radio.
Diezelfde Media dus.

Een soortement Podium Witteman of zo...


En terzelfdertijd zeg ik: dit is niet waar.
De eenzaamheid is van alle tijden
en plekken. Maar ze kan verzacht worden.

En getroost. Door... je weet wel.

 

Thuis

Alsof je een plek bereikt.
Om je heen kijkt en weet
dat je thuis bent.

Een weiland, vergeten
langs duinen en bosrand,
iemand buigt tussen jou
en een feest - op zoek
naar de wijn, een gezicht
wordt zijn eerste woorden,
wat geschreven werd voor jou
door een nooit gevoelde hand.

Alsof je dit al kende
voor je het zag. Er geweest was
voor je er zou komen.

Zo thuis

 

Kees Spiering

 

 

 265606

De commentaren zijn gesloten.