10-12-15

nooit een vervulling, bij wijze van spreken

 

In gesprek met Arnon Grunberg en Yves Petry: "Liefde heeft afstand nodig"
Schrijvers over liefde, vriend- & vijandschap
Gedijt liefde dankzij regelmatige afstand of net door intense nabijheid?
Arnon Grunberg en Yves Petry raken het niet eens in hun gesprek, dat veel weg heeft van een elegante schermpartij.

Boeken - De Morgen - 9 november 2015

 

Laten we eens met de loep naar de liefde kijken.
In jullie boeken durft ze vaak om te slaan in een soort controledwang.
Is liefde altijd een perfide machtsspel?

Petry: "In mijn laatste roman Liefde bij wijze van spreken
worden talloze machtsspelletjes gespeeld. Die zijn daarom niet noodzakelijk perfide.
Vaak weten de betrokkenen niet echt waarom ze doen wat ze doen.
Ze zijn in elk geval intens betrokken op elkaar.
Zelf hanteer ik een minimumdefinitie van liefde.

Liefde is iemand niet begrijpen en toch oprecht geloven dat hij of zij meent wat hij zegt.
En meer exclusief: erkennen dat de ander even echt is als jezelf,
met evenveel dimensies en bodemloosheid. Dat komt maar heel zelden voor."

Wat is dan het verschil met vriendschap?

Petry: "Het verschil zit hem in de afstand die je houdt.
Van de meeste mensen creëer je een profiel. Je vervangt hun realiteit door het beeld dat je van ze hebt.
In zekere zin ontwerkelijk je hen. Iemand echt in je leven toelaten op een beeldloze manier, gebeurt zelden."

...

 

 

Eindelijk


Ach, laat ons stamelen
in plaats van alwetend te bazelen,
laat ons ingetogen zwijgen
en lang genoeg twijfelen

over liefde en geluk

laat ons verdwijnen bij valavond
en weerkomen bij het krieken van de dag
zacht als een begrijpende glimlach

ach, laat ons eindelijk worden wie we altijd al waren.

 

 

PS.
Het huwelijk is het voorgeborchte van de hel.
Dat zei ik tegen Mrs. Jones toen we deze namiddag langs
bomen en vijvers stapten.

Ze lachtte dubbelzinnig.

Ik vermoedde te weten wat ze niet durfde zeggen:
'enerzijds wilde ze verlost worden uit het huwelijk om zich dan opnieuw
in een ander gevangen te zetten.'

 

PS.
Ik zwijg in alle talen over liefde, geluk en andere verzuchtingen.
Als ik iets zeg, is dat meer een metafoor dan een waarheid.
Iedereen moet maar voor zichzelf de weg en het leven vinden.

Voor mezelf is mijn adagium:
het gemis en het inherente verlangen. De conditio sine qua non.
Om het smeulende vuur te laten opflakkeren.


PS.
Op Facebook volg ik één man die ik graag lees: Pierre Plum.
Ik citeer een stukje uit één van z'n bedenkingen:

"Het beste van Parijs heb ik gemist, ik heb het moeten stellen met de nagalm van de grote namen:
Cora Pearl, Esther Guimond, Blanche d' Antigny, Marie Sergent, Anne Deslions, la Castiglione
en zovele andere die het culturele en erotische klimaat van de lichtstad bepaalden.
Ik zou overigens nooit in hun salons geraakt zijn, een te kleine en geborneerde provinciaal
met artistieke ambities, daar wisten ze wel raad mee, neem ik aan.

De Parisienne, een superieur geëmancipeerde vrouw die meende, dat het leven
omdat het toch gewoonlijk in het nadeel van hun sekse uitdraait, ervan uitging dat
er maar één manier bestaat om het van de man te halen:
de frivoliteit, de roes, het steeds hernieuwde plezier, de dronkenschap, de intriges, en vooral...
altijd een belofte blijven voor een minnaar, nooit een vervulling. ..."

 

 264213

 

De commentaren zijn gesloten.