09-12-15

Het Land van Ooit

  

'Ik wil niets zijn,' zei de kraai plotseling.
Zijn stem was schor en zacht. 'Dat wil ik al heel lang.'
'Niets?' vroeg de eekhoorn verbaasd.
'Ja,' zei de kraai. 'Niets'.
...

Alles zijn, dat kan, dacht de eekhoorn.
De mier is alles. Hij stond even stil. Tenminste, dacht hij,
ik kan niets bedenken wat de mier niet is.
Hij liep weer verder. Maar niets? Niets leek hem
het moeilijkste en verdrietigste wat er bestond.
En hij wist niet of iemand dat ooit kon zijn.

Uit 'Heden niet jarig' - pag. 9 & 10 - Toon Tellegen

 

 
Ooit zat ik in een zetel
en tussen de lawaaiërige grote mensen
te lezen en ongemerkt te wenen.

Ik denk met weemoed terug
aan die tijd
waaraan dat gevoel kleeft.

De werkelijkheid was een boek.
En wat daar buiten gebeurde:
vreemd en onbekend.

Ik stond dichter bij
Winnetou en Old Shatterhand
dan bij de buren.

Die vreemde wezens.
Met hun lange lichamen
en hun harde onbehouwen woorden.

Tja, ik was toen al
een oud jongetje.
En ben dat gebleven.

Niet op zijn gemak tussen de kikkers die nooit een prins werden.

 

 

PS.
Beste lezer, u mag mij gerust een onvolwassen gepensioneerde dromer noemen.
U zal niet ver van de waarheid zitten.
Waarom zou ik er dan een probleem van maken.

Ik heb veel geluk gehad. Geboren tijdens de oorlog.
Maar geleefd in vrede. Tot nu toe toch. Hier tenminste.
En in een tijd waar ik met mijn minimale talenten
toch een plaatsje mocht verwerven. In de Maatschappij.

Zodat ik mij (min of meer) onafhankelijk en ongemerkt
tussen de massa kon schuil houden.
Ik heb medelijden met al die jonge mensen
die begiftigd met eenzelfde stel hersenen en kwaliteiten als ik,
nog door het leven moeten.

Kunnen zij nog blijven dromen?

PS.
Ik kan mij vandaag veel minder dan als kind inleven in een boek.
Daaruit besluit ik dat ik toch mijn onbevangenheid ben verloren.
In Toon Tellegen vind ik 'mijn kind' terug.

Wonderbaarlijk hoe hij naar de grote mensen kijkt.
-Via de dieren in Misschien wisten zij alles.-
Dank u wel, Toon, dierbare schrijver.
U redt mij dikwijls van het leven. En u weet het niet.

 

264099 

De commentaren zijn gesloten.