28-04-16

Eva

 

 

Eerst was er niets.
En toen begon God te spelen
als een onvoorzichtig jongetje.

Met lucifers.
En Hij veroorzaakte
donder en bliksem. En het Licht.

En toen pakte Hij Zijn emmertje
en goot de oceanen
vol met water. En de vissen groeiden.

In schichtige scholen.
En ze werden vogels.
Op het grote land.

Dat daar ongerept te wachten lag.
Op een mens.
En de adem van de aarde: Adam.

Maar het schoonste hield Hij
voor het laatste.
De vrouw. En hij noemde ze Eva.

Hemel en hel.

 

 

 


PS.
Mijn vingers zien slecht.
Met of zonder bril moet ik de weg zoeken.
Het wit is mistig.

En toen vond ik Eva. Onder het stof.
En ik "zag"
dat het goed was.

En de zon lokt mij nu naar de stad.
Mijn Alma Mater.
Bekoring en beproeving.

 

 

Commentaren

Uvi, ik ben telkens diep geraakt door wat je schrijft en het geeft me altijd een ondefinieerbaar gevoel...
Vroeger wou ik alles begrijpen, vinden wat jij bedoelde (soms was het mij niet duidelijk) en ik was teleurgesteld... nu is het wel veranderd. Ik lees en voel wat het voor mij betekent en DAT is belangrijk !
We blijven eeuwige bewonderaars... Elisabeth en Roger.

Gepost door: e.de Witte | 30-04-16

Reageren op dit commentaar

Het is raar, hoe schrijver en lezer elkaar kunnen aan-raken.

Begrijpen.
Ik weet het: ik schrijf dikwijls onduidelijk.
Niet omdat mijn tekst gelaagd zou zijn, neen, gewoon omdat ik te gehaast ben.
Mijn schrijfdrift overrompelt mijn wachttijd.

Maar, jij moet inderdaad lezen wat er niet staat. Je eigen verhaal schrijven.
Lire c'est écrire!

Hou jullie sterk. En dank voor je fijne woorden, Elisabeth.

Gepost door: Uvi | 30-04-16

De commentaren zijn gesloten.