11-10-14

Meer is er niet

 

De titel van een liedje
plakt aan m'n vingers.
M'n oren vluchten naar elders.

Een verlangen naar ontroostbaarheid.

Mijn ogen zijn zwervers.
Zoekers. Bezoekers.
Van woorden om te blijven.


'Het kunstwerk ademt in mijn bestaan. In mijn dagelijks bestaan.
Het is niets bijzonders en het is buitengewoon.
Ik kan ernaar zitten kijken als naar mijn kinderen of de berk in de tuin.'

Bernard Dewulf - Toewijdingen


Ik hoorde hem enkele maanden geleden
het woord uitspreken: Toewijding.
Het meervoud lijkt mij een overdrijving.

Bijna een ontwijding.

 


PS.
Ik dank mijn toegewijde vingers. Voor hun verhaal.
Ze volgen mijn handel en wandel.
In de stad. Als ik slaap. Waar ik ook ga.

Ze lijken op een secretarisvogel.
Een beetje scheef. En oud.
Maar hun pennen schrijven mij nog altijd levend.

Wie zou ik zijn zonder hun toegewijd bestaan.

 

http://www.janswerts.be/eenverlangen.html

 

http://www.janswerts.be/meer.html

 

 222411

 

Commentaren

Wat een ongekende luxe : verlangen naar ontroostbaarheid. Neigt dat naar onthechting ?

Gepost door: Kris | 15-10-14

Reageren op dit commentaar

Dag Kris,

een luxe voor een melancholicus.
Die wil alleszins niet onthecht of gespeend worden van zijn verdriet.

Een verlangen naar ontroostbaarheid.

Een essay van Patricia de Martelaere.
Zalige(r) gedachtenis.

Gepost door: Uvi | 16-10-14

De commentaren zijn gesloten.