10-02-14

Geen nieuws van het maandagse front

 


Antwerpen, zaterdag 30 september 1989


Na zoveel jaar de treurige vaststelling dat ik het contact
met de dingen heb gemist. Woorden, enkel de woorden vormen
mijn materie, mijn speelgoed. Ik ga ermee om als
een arm en ernstig weeskind dat de kostbaarheid
van zijn povere speeltjes beseft: ze moeten heel lang meegaan.

Uit 'Dagboek van een dichter' - pag. 329 - Leonard Nolens

 


Maandag.
De scheve toren van m'n afwas herinnert mij aan zondag.
Een gelukkige erfenis. Om zo straks mijn bestaan
te bevechten. Met het ambachtelijke doen.

Mijn handen verdringen het denken.
Verhinderen de treurnis van onzinnige gedachten.
Voor mij ligt de vrijheid:

die van de keuze. De stilte, de wandeling, de strijk.

Dit zijn westerse luxe ideetjes.
Deze dag en plek overladen mij
met de rust en veiligheid. Van een land.

Welstellend en in vrede.

 

 

PS.
Geen honger en geen kou.
Geen vrees om te moeten vluchten.
Mijn frigo staat klaar met mijn dagelijks rantsoen.

Alleen de wonde van het denken, moet ik nog zalven.

PS.
Waarom lijkt mij de serie 'In Vlaamse Velden'
eerder tragi-komisch theater.
Waarom slaat de reeks 'Unsere Mütter, unsere Vätter'
mij meteen knock-out?

 

Voor wie het eerste deel gemist heeft. Aanklikken voor het verdwijnt.
Morgen deel II.

http://www.knack.be/acties/unsere-mutter-unsere-vater/game-iframe-104671.html

 Scroll tot onderaan.

 

 195515

 

Commentaren

.

[.......Waarom slaat de reeks 'Unsere Mütter, unsere Vätter'
mij meteen knock-out? ......]

'
Omdat het dat deed, ook mij en omdat het dat altijd weer zal doen, evenals 'Heimat' dat deed, omdat het het weerloze leven herbergt. Omdat we 'gewone' mensen zijn met dagen, met avonden Uvi, met urenlange seconden, met verlangen, met verlossing, met dat oude oer-verlangen, met Zijn en met doen en met wensen te zijn.....

Héle gewone mensen Uvi. met maar zo onbegrijpelijk weinig tijd....


Wir sind 'Unsere Mütter, Unsere Vätter'' nog maar éven. Hoe zou je niet daaraan knock-out gaan?
Mijn God, wat kwetsbaar zijn we.

.....als prinsen in de vijver.....in nog late vrieskou...

.

Gepost door: marieke | 26-04-14

Reageren op dit commentaar

wat mij treft is dat het nooit 'de groten' zijn die elkaar uitmoorden,
maar altijd 'de kleintjes' ...

Ik vrees dat het nooit anders geweest is,
laten we maar vlug vergeten.

(En ik weet dat dit niet politiek correct is).

dag marieke

Gepost door: Uvi | 26-04-14

Ik zal het nooit kúnnen vergeten Uvi, het is een bron van 'mensenliefde' geworden, van mededogen...

éventjes vergeten, ja dat moet wel om het leven leefbaar te houden... om niet alsnog kapot te gaan.....

Gepost door: marieke | 26-04-14

Reageren op dit commentaar

toch maar genieten van je zondag, marieke!

Gepost door: Uvi | 27-04-14

De commentaren zijn gesloten.