27-01-14

In naam van de tulpen

 

Ik schrijf alles wat ik niet schrijf.
De zin kwam niet-schrijvend in mij op.
Even was ik er blij mee. Domper op de feestvreugde
is altijd weer: wat betekent het?

Dat alles iets moet betekenen. Hoe raken we daarvanaf.

Uit 'Kleine dagen' - pag. 58 - Bernard Dewulf.

 

De tulpen kijken me bezorgd aan. 
Misschien lijden ze aan hetzelfde als hun baasje.
Gebrek aan licht. En de leegte.

Te weinig water in hun vaas.
Te weinig zin in mijn hoofd.

Ik verlies het plezier.
Aan mijn vingers.
Zij die ooit schreven zoals de wind in de hagen.

De struiken, de bomen, het gras,
de kieren en de spleten.
Het spel met de tuindeur. Lente en herfst.

Mijn vrolijke jaren.

 

 

 

PS.
In maart zal ik mijn afgod zien. In zijn levend lijf.
Naakt als een mens op aarde.
Ik ben er bang voor.

Dat ik ook hem zal verliezen.
Dat hij nooit meer zal zijn.
Wie hij was. In mijn gesloten ogen.

PS. De teleurgang van de Blogs. Ik treur er wat om.

 

 

 194.O74

 

De commentaren zijn gesloten.