23-02-16

Geluk is gevaarlijk (dichtbij). Om precies te zijn ...

 


Het was vroeg in de ochtend, 5 u 35' om precies te zijn,
toen mijn geluk aangevallen werd.
Frontaal en nog wel door een bevriende natie.
Mijn eigen nageslacht.

En ze  kwamen met veel. Vijf om precies te zijn.
En ik was alleen.
Ze landden op de tarmac van Zaventem. 25 januari 2009.
Met heel hun hebben en houden.

Om precies te zijn: wat zomerkleren aan hun lijf en twee Euro op zak.
En vijtigduizend Euro schuld. In Afrika.
En ze namen mijn ganse bezit in beslag.

Mijn bed en m'n bad, mijn living en m'n chaise longue,
mijn keuken en m'n trappen.
En ik, meteen verslagen, trok naar zolder.

Om precies te zijn: voor dertien maanden. Dag en nacht.
Onder de pannen. Om te leven, te koken en te slapen.
En nu en dan ook nog wat anders.

De bezetting liet haar sporen na.
Ik werd depressief en verloor. Ondermeer: acht kilo.
Om precies te zijn.

En toen dochter drie weken lang in de kliniek lag,
zat ik alleen. Samen met drie kleinkinderen.
Om precies te zijn. -Want de papa was al weg.-

Voor de bokes met choco, kaas of salami.
Of wat anders.
Zo precies, weet ik het niet meer.

Maar wel dat er naast elke brooddoos, in de vroege ochtend,
een briefje lag, om het niet te vergeten.
En met Kerstdag 2009, om 14 u, om precies te zijn
mocht ik haar ophalen.

En ik bracht haar en haar annexen
naar mijn ex. Voor precies één week.
En toen begon ik op kerstavond,
alleen, moe maar hemels gelukkig op zolder, aan mijn Kerstmaal.

Eén zakje borrelnootjes. Van Duyvis. Om precies te zijn.

 

 


PS.
Lieve lezers, geluk en verdriet, voor mens en mensheid,
kan gevaarlijk dichtbij komen.

Mijn  dochter vertrok met haar en mijn nageslacht op 8 maart 2010.
Naar een versleten maar duur flatje. Op een zucht van mij.
Ondertussen zijn het enkele kilometers geworden.

En wordt dit huis, ieder weekend en vakantie weer aangevallen
door een bende kleinkinderen. Inclusief vriendjes.
En de zondagavond nog door een paar grote kinderen.

 

 

PS.

In mijn kladwerk staan nog een pak teksten die ik nooit plaatste of weer van het scherm haalde. Uit schaamte bijvoorbeeld.

Dit moet ondertussen enkele jaren geleden geschreven zijn. Veel is er niet veranderd, vrees ik. Behalve dit: ik ben de schaamte voorbij.

Dus hier staat het nu zwart op wit.

 

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.