30-04-13

Ma petite histoire

 

Je hebt de mens van de feiten en daden,
van de historische kennis,
je hebt de encyclopedische, de gedocumenteerde mens verwaarloosd.
Je ging (en gaat) te zeer op in jezelf, dat wil zeggen
in het formuleren van een fundamentele leegte,
in het componeren vanuit een in woorden bestaand niets.
Terwijl de meeste mensen verzakelijken naarmate ze ouder worden,
hun leven vullen met concrete, meetbare inhouden,
heb jij je meer en meer overgegeven aan het vlechten van woorden,
het spinnen van dagdromen, het weven van hersenschimmen.


Uit 'Dagboek van een dichter' - pag. 196 - Leonard Nolens

...

Mijn veldslagen vocht ik uit
in een huis. Ik was geen overwinnaar.
Ook de andere was een slachtoffer.

Geslacht door een verloren liefde.

Mijn encyclopedische kennis
was de resultante van het sop aan de afwas, het kruiperige stof
op het meubilair, lakens en andere dagelijkse besognes.

Maar ik ben vooral stevig gedocumenteerd in kinderleed.

Zoals vorige zondag.
Toen hopeloos verdriet uit haar gitzwarte ogen parelde.
Uitgesloten door woorden. Want kinderen zijn wreed.

'Jij komt uit de Congo en uit het oerwoud!'
was de aanklacht.
Maar die waarheid was totaal fout.

Hoe kon ik deze historische en geografisch onjuiste kennis,
dit onmeetbaar lijden
verzakelijken tot herstelbaar vertrouwen in vriendschap.

Opa werd woest. Ontembaar wild.
En, o wonder, dat kalmeerde haar. En zij vertrok.
Gesterkt en gewapend met al mijn machteloze dreigementen.

Wat later kwam ze terug met een glimlach.
Verdrinkend in onmetelijke vriendschap.
Inclusief haar kroezelhaar, haar volle lippen en

een zwarte schaduw over haar blanke huid.

 

 

PS.
Ach, ik laat de geschiedenis graag over aan
Hannibal, Caesar, Napoleon en andere oorlogshelden.
Waarom cirkelt er nog steeds in mijn oud hoofd: 'De slag bij Zama - 202 - a.c.' ?

Vult deze zeurende kennis mijn fundamentele leegte op?
Mijn weemoed?

 

165.848

De commentaren zijn gesloten.