05-03-13

Le soupir d'une veuve

 


Als ik dood ben,zei G., zal ik aan je denken.
Hoe denk je dat te doen? vroeg Clara. Er is geen geest
buiten de hersenen.

Je staat in mijn hersenen, zei G. Ze kunnen je decoderen,
ze zullen het zien.

Uit 'Het onverwachte antwoord' - pag. 49 - Patricia de Martelaere.

...

Ik decodeer haar in de straten van m'n stad.
Hoe wij op een arduinen bank zaten,
onder de gewelven van een bib. En scholen
voor de regen en de mensen.

Alles was nieuw. Ook de pleinen.
En hoe wij keken. Naar mekaar.
Of naar het leven. Wij hielden mekaar vast.
Maar dan zonder handen.

Zovele eerste keren. Toen ik gevlucht was.
Ondergedoken op een studio. Drie solitaire maanden.
En zij mijn lenige liefde werd. Op een zachte zomeravond.
Met witte rozen. Et le soupir érotique d'une veuve Clicquot.

En dat wij toen niet konden vermoeden hoelang weduwen blijven zuchten.

 

 

 

 

 


PS.
Dertien jaar al: een voortvluchtige liefde.
De gevangene van het verlangen. De asceet in het gemis.
Maar altijd wachtend ... als een vuurtoren.

Prozaïsche voetnota.
Ondertussen werd de 'veuve' vervangen door een 'cava'.
Zes keer plezier voor eenzelfde investering.

Opnieuw begonnen aan zowel 'Als je weg bent' als 'Het onverwachte antwoord'.

 


160.270

De commentaren zijn gesloten.