20-02-13

De weten-schapper

 

Wat wij weten is niet wat wij verlangen;
daarom willen we enerzijds getroost worden voor wat we weten,
maar kunnen we ons anderzijds niet écht laten troosten.
Iedere troost is een leugen. ...

In fictie wordt de strijd geleverd tegen die ontgoocheling,
en telkens de nederlaag geleden. De wetenschap zoekt in kunst
niet de waarheid, maar troost, in de vorm van een kortstondige illusie.
...
Aan het slot van dit essay, ..., citeert ze Nietzsche:
'de waarheid is de leugen zonder dewelke  een bepaald soort dier
niet kan leven. ...
De dingen zijn niet wat ze zijn, en zelfs wijzelf hebben geen eigen identiteit.
Hoe zou wat dan ook door wie dan ook met zekerheid kunnen worden gekend?'


Uit 'Als je weg bent' - pag. 134 - Marja Pruis

...


Ik weet amper wie ik ben, hoe zou ik een ander kennen?
Je ziet het omhulsel. Maar is dàt de mens?
Zijn het de gedachten, de woorden of de daden,
die hem of haar maken tot wie hij, zij is?

En is die vaststelling dan onveranderlijk?
Of fluctuerend
in functie van tijd, plaats en ruimte?

Ik kan slechts de symptomen waarnemen.
Op een Blog niet meer dan de woorden.
What you see is what you get.

Maar ik twijfel. Misschien lees ik wel wat er niet staat.

 

 



Juist in het gewone leven zijn mensen geneigd hun emoties te ontvluchten
of te verdringen, en zich koste wat kost te beheersen. Als we ons volledig
zouden identificeren met wat ons overkomt, zoals we dat kunnen met
romanpersonages, dan zouden we dat nooit te boven komen.

Uit 'Als je weg bent' - pag. 146 - Marja Pruis

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.