18-02-13

Als je weg bent... dan beginnen de vogels weer aan een nest


'Maar wat het precies was dat haar dreef
om de openbaarheid te zoeken met haar grief?
Uitgerekend zij, die nog niet in een interview
wilde prijsgeven dat ze een hond had, die iedere aandacht
voor haar persoon ervoer als een ongewenste intimiteit,
die bij voorkeur uit beeld bleef?

In 'LS', het openingsessay in Een verlangen naar ontroostbaarheid,
schrijft ze over het verlangen naar erkenning,
hoe groot dat kan zijn. Dat je liever nog voor gek staat
dan dat je ongemerkt zou verkommeren.

Uit 'Als je weg bent' - pag. 150 - Marja Pruis

...


Wekelijks stonden we op zaterdag samen
aan te schuiven. Voor het beleg. Hij leek mij eerder timide
en stak zich liever weg achter de rug van wachtende klanten.

Ik wist toen nog niet
dat hij, 'de professor', de minnaar
was (geweest) van PdM.

Zij die zich wegstak achter een pilaar, in 1990,
bij de tv-uitzending n.a.v. de AKO-literatuurprijs.
En verbood haar te filmen.

Ook zij leek de aangeklede schuchterheid.

Tot ze in 2007, plots en onverwacht,
de vuile was buiten hing.
In Knack. Ik kon mijn ogen niet geloven.

Uitgerekend zij.

 

 

 

PS.
De laatste keer dat ik met 'de professor' sprak was in de Delhaize.
Hij had al acht kleinkinderen, vertelde hij trots.
En hij mag fier zijn op zijn kinderen. Twee dochters als docenten aan de unief.
Wat zijn zoon doet weet ik niet. Ik 'ken' de man maar als winkelende klant.

Het worden weer moeilijke weken voor 'de emeritus'.
Uitgekleed tot in zijn menselijke gebreken. Ik vind het triest.
Is het omdat ik zelf een oude minnaar ben, omwille van de literatuur
of uit mededogen voor de beschroomde man?

Of voel ik me gekwetst in mijn bewondering voor twee personen
die ik toch licht adoreerde?
Weer moet ik vaststellen dat er geen verschil is tussen de elite
en de gewone man. Tenzij dit.
Dat er wellicht meer hypocrisie is 'dans le beau monde'. Ook al is die academisch.

PS.
O ja, waar het in feite overgaat.
De professor was haar 'vergeten' op te nemen in de literatuurgeschiedenis.
En zij zon op 'wraak' voor een afgesprongen affaire. Jaren vroeger.

 

 http://www.knack.be/nieuws/boeken/recensies-volwassenen/n...

 

 158666

 158.635

Commentaren

Smaakte de wraak zoet of bitter en gaf ze voldoening?
Hier zijn enkel verliezers.
Ach, er zijn wel meer dingen die ik niet begrijp.
Jammer dat liefde in oorlog kan veranderen.

Nina

Gepost door: Nina | 19-02-13

Reageren op dit commentaar

Ik heb nog nooit de smaak van wraak geproefd, Nina.
Gelukkig maar, want ik vrees, ondanks het spreekwoord,
dat die bitter smaakt in je eigen mond ...

Gepost door: Uvi | 20-02-13

De commentaren zijn gesloten.