04-12-12

In de grote leegte van een kleine god

 

'Misschien, later, als ik dit allemaal herlees, zal ik schrikken
van de smalte, van de smalle marge waarin zich mijn leven
heeft afgespeeld. Maar nu ben ik tot niet meer in staat
dan elke dag opnieuw mezelf te definiëren in vacuo.
In horrore vacui.'

Uit 'Dagboek van een dichter' - pag. 124 - Leonard Nolens

.. 

 

Mijn klein bestaan. Amper groter
dan mijn navel.
Met een perimeter van verlangen.
En de leegte van gemis.

Dikwijls is zij
het uurwerk van mijn dag.
Zij tikt mijn tijd
weg. Vult en ledigt.

Mijn souvereine staat.
Waar ik god ben
in het diepst van mijn gedachten.

Maar zij de scepter zwaait.

 

 

 

PS.
Nolens denkt aan een ander soort leegte. De existentiële.
Ik kies 'haar' als metafoor. Het zinnebeeld.
Het zingende beeld. Binnen het alledaagse.

Buiten haar en in mezelf, krimpt en breidt de leegte uit.
Al naargelang de vragen.
Of ze van dagelijkse aard zijn. Of van het leven.

 


http://nl.wikipedia.org/wiki/Horror_vacui


150.105

Commentaren

Ik wil reageren op je eerste zin maar dat lukt me blijkbaar niet, dus ik het hier

Wat ik wel zeggen is ik dat ik hoop dat je nog heel lang woordjes blijft schrijven en ze met ons deelt, niet zoals toen ineens je blogje weggeven.
Ik lees je graag en bijna iedere dag kom ik kijken, reageren doe ik niet zo veel maar lezen des te meer

Gepost door: merel | 04-12-12

Reageren op dit commentaar

dankje, merel,
namens deze kleine god met z'n groot epicentrum.

Ik hou de teller angstvallig in het oog,
het is immers de seismograaf van de lezer.

Gepost door: Uvi | 04-12-12

De commentaren zijn gesloten.