01-12-12

De rode metafoor

 

'En het is de leegte waarbinnen je uit pure noodzaak,
uit levensnoodzaak, naar dit dagboek terugkeert om
de innerlijke dialoog gaande te houden en je niet te verliezen.
Dat kan geen bellettrie meer zijn. Het is je pen gebruiken
als een thermometer, gedompeld in de leegte van het blad en jezelf,
om te controleren of daar nog warmte is, leven, praat, hoop,
denken, verzet tegen de puberale landerigheid, de volwassen melancholie.'

Uit 'Dagboek van een dichter' - pag. 116 - dinsdag 23 juni 1981
Leonard Nolens

...

Leegte

Er zijn vele soorten.
Die van gemis.
En die van verlangen.

Die van het hoofd.
Die van de ziel.
Die van het lichaam.

Meer dan een week
zonder huid van een geliefde.
De tastbare aanwezigheid.

Het wit valt als zand
door je woorden. Tussen m'n handen.
Haar voelbare afwezigheid.

Allons voir si la rose ...
Er bloeit een nieuwe roos in het potje op de vensterbank.
Zij gaf het mij cadeau. De rode metafoor.

Et si tu n'existais pas ...

 


 

 

 

149.684

Commentaren

Een GROOT schrijver en een Vorstin.
Een prijs, Heer Nolens, de man, de mens en zijn woorden.*

Gepost door: Cath* | 01-12-12

Reageren op dit commentaar

Leve de Koningin, leve de dichter en
leve Cath*!

Gepost door: Uvi | 01-12-12

Het citaat van Nolens past je idd als gegoten, Uvi.
Dat geldt wellicht voor veel meer uit dat dagboek.
Nu begin ik te begrijpen waarom het geheel je zo aanspreekt.

En idd een schande, dat misprijzen van onze grootste literaire prijs en wie hem krijgt.
Er kon zelfs geen interviewtje af, zelfs geen gedicht..

Groet
G

Gepost door: Guido | 01-12-12

Reageren op dit commentaar

Dag Guido,

Ik weet niet goed hoe ik je reactie moet hertalen.
Mag ik je alvast antwoorden met een ander citaat van Nolens:

'Mijn ideale lezer is iemand die door mijn boeken
zijn eigen innerlijke tegenspraken, zijn duizelingwekkende
contradicties onder ogen ziet en langzaam leert
daardoor niet te worden afgeschrikt.'

Nolens - pag. 113

Inderdaad, Guido,
ik ben wat ik schrijf, ik schrijf wat ik ben.
Soms met pijn in de pen. Gedopt in de leegte.
Maar de anonimiteit verzacht mijn zeden.

En toch niet vergeten
dat ik een onvoorstelbaar gelukkig man ben
Maar geluk laat zich moeilijk vertalen.

Mooie dag nog en dank voor je visite.

Gepost door: Uvi | 01-12-12

Dank!

Heb je zijn toespraak al gelezen?
Prachtig en veelzeggend:-))
*

Gepost door: Cath* | 02-12-12

Reageren op dit commentaar

Neen, waar kan ik die lezen?

Gepost door: Uvi | 02-12-12

En jawel, gezegend zij uw dankwoord.

Gepost door: Uvi | 02-12-12

Gevonden via jou op FB. Nu nog lezen.

Gepost door: Uvi | 02-12-12

Reageren op dit commentaar

Ik bedoelde helemaal niet iets eenduidigs, Uvi.

Gemis is gemis, en soms zwaar, maar je tekent er ook woorden mee, en het besef is op zichzelf al een kleur, een lijn, een vergezicht misschien...

En als gemis al een cadeau blijkt, wat dan met alles wat er wel is, hoe klein en onopvallend en soms naamloos ook?

groet aan het jongetje dat naar buiten kijkt, en naar binnen

Gepost door: guido | 02-12-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.