17-09-11

Tussen leeslint en dagen

 


Nolens vermagert. Zienderogen.
Zieltogend onder mijn trage vingers.
Hij kantelt op tafel. Maakt slagzij.

Hij wankelt.

Hoeveel bladerende dagen
nog, bewaart hij het gewicht.
Van zijn zinnen.

Onder mijn wegende ogen.

Ik aarzel. Haper.
Hap naar zijn gebladerte.
Zijn gevallen gedachten.

Onder de boom. Die hij is.

 

 


Als rare,soms vleugellamme, soms ook voor elkaar
onzichtbare vogels wonen zij in de boom van hun lange,
gezamenlijke verleden: een dicht bebladerde kruin
van feiten en dromen ...

Uit 'Dagboek van een dichter' - Pag. 988
Leonard Nolens

 

Ik voel me nu al verlaten op pagina 1056.

 

107.209

 

 

Commentaren

soms voel ik me een echt stommen hollander:)

Gepost door: riet | 17-09-11

Reageren op dit commentaar

niet doen, Riet,
er zijn slechts domme Belgen ... (smile)...

Gepost door: Uvi | 17-09-11

Hoe meer vermagert,
hoe meer de boom gegroeid; ook in u.

Er is een onbegrijpelijkheid die er toe doet.
Schmier niet.

Zoveel nog te zien; te leren

Gepost door: Cor Beau | 17-09-11

Reageren op dit commentaar

En ja,
prachtig beschreven Uvi,

ah.

Gepost door: Cor Beau | 17-09-11

Ik voel de sappen naar m'n wortels zakken
en evenzo mijn twijgen
hoelang nog hou ik mijn bladen beschreven
op de waaiende dromen van de naderende herfst ...

Gepost door: Uvi | 18-09-11

De commentaren zijn gesloten.