23-12-10

De habitat

 

Gedichten schrijf je niet
met je voeten in het water.
Tenzij het zomer is.

Ook kras je je ziel niet
op papier, als de waterleiding
in je huis bevroren is en op barsten staat.

Poëzie is een verwende dame.

Ze nestelt zich genoegzaam in een fauteuille,
als ze delicieus gegeten heeft.
Met een glas wijn voor het haardvuur.

Dan speurt de Muze minzaam en welgevallig
de hemel af. Naar sterren of vallende vlokken.
Ze droomt dan van appelbloesem in de lente.
Of pootje baden in de zomer.

Zee en zand, een blauw strand.
Ach, ze is zo breekbaar gevoelig.

Want ze leeft van verlangen. Naar wat er niet (meer) is.

 

 

 

Commentaren

helemaal mee eens!
lieve groet en tot.....riet:)

Gepost door: riet | 23-12-10

Reageren op dit commentaar

Dag Riet,

eindelijk iemand met me eens.
Het dak lekt niet. En evenmin de kraan.
Dus zal ik maar schrijven ...

Gepost door: Uvi | 23-12-10

Reageren op dit commentaar

Dag Uvi,

Mooi die omkering in de laatste twee zinnen, dáar denk ik ook 'tja.. het klopt toch..'.

Mijn eerste herinnering aan de Muze is er één van kou, vandaar dat ik twijfelde. Letterlijk en figuurlijk barre omstandigheden vormden de opmaat tot mijn eerste gedicht, onvermoede gebeurtenis.

Met ijskoude vingers krabbelend in een notitieboekje dat leunde op het fietsstuur, snel geparkeerd naast het smalle fietspad. De ingeving was té bijzonder om niet meteen te noteren.

Vanmiddag na lezing vloog zodoende een vergelijkbare Winter voorbij..

Fijne avond voor het haardvuur:-)
oestha.

Gepost door: oestha | 23-12-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.