15-12-17

passerelle

 

Afbeeldingsresultaat voor passanten in stad
Kortrijk

 

 

 

17-11-10

 

 

De passanten



In de stad
kom je vele ogen tegen. Gisteren nog gezien.
Dode ogen. Onbewogen. Kerkhoven
van verwondering. Brak land van gemis. 
Bevroren akkers van verveling.

Ik mag niet
oordelen. Vaststellen wel, misschien.
Meten zonder precies te weten.
Want perceptie. Vanuit projectie?
Hoe diep kan ik kijken?

Achter hun aangedampte ziel.




                             °°°

 

 

 
 
PS.2017
Ik ben een passant.
Niet alleen in mijn stad. Ook in dit leven.

Van de kleuterklas naar Ispahaan.

Het is niet meer dan een herinnering.
Le plat pays qui est le mien.

 

339001

 

13-12-17

een gedicht is een wachtwoord

 

 

 

Ook op woorden kan je wachten
zoals op een geliefde
op de hoek van een straat

waar in de verte
iedereen afkomt
behalve zij

zo is een gedicht schrijven
wachten op iemand
die ooit kan komen.



 

PS.
De dichter werd bekroond met een prijs.
En 60.000 Euro.
Ik hoorde zijn gedicht niet uit.

En zag hoe hij voor de wens van de camera
minder vaardig dan in zijn woorden
het gras trachtte af te rijden.

Zijn gedicht waar ik naar luisterde leek mij van hetzelfde niveau.

 

 

Amsterdamse dichter Nachoem Wijnberg wint P.C. Hooftprijs

De Amsterdamse dichter en schrijver Nachoem Wijnberg (56) is de winnaar van de P.C. Hooftprijs 2018. 
ANP/Het Parool
 
 

https://www.youtube.com/watch?v=J4ugYJ_EGEo

 
 
www.youtube.com
Verstoort het gras in de achtertuin van Nachoem M. Wijnberg zijn concentratie of brengt het juist de nodige afleiding? DichterBij is een serie over eigentijd...

 

 

338784

 

 

12-12-17

plurk of dandy

 

Elise Caluwaerts: dressed for succes.  © Lalo Gonzalez

Waarom jonge mensen zich weer graag opdirken voor de opera
Wees geen plurk, draag een galajurk -  Mannen in smoking? Van sopraan Elise Caluwaerts mogen ze in de operazaal vaker opduiken. Want ‘black tie’ mag dan uit de mode zijn, niets zegt zo luid ‘feest’ als een man met een strikje errond.

                                                                             °°°

 

 

Hoe schrijf ik dit hoffelijk neer?
Zonder iemand te willen kwetsen.
Zij is een knappe juf en draagt een bijzondere jurk.

Maar ze doet me denken aan de stoffenwinkel van een Maître Couturier.

In illo tempore
waren er heel wat gewijde momenten in het leven.
Naar de kleermaker reizen voor een nieuw kostuum, was er één.

Een plechtstatige dag. Om later op zijn Paasbest te verschijnen.

Stapels stoffen lagen te wachten.
Op kieskeurige klanten.
De kleermaker haalde ze met getrainde zwier van de schappen.

En drapeerde ze over zijn schouder. Het hielp de snit van de verbeelding.

Met dit souvenir kijk ik naar haar.
Hoe de stoffen gelaagd rond haar hals hangen.
Alsof je haar mocht aanraken.

Om de textuur van de stof te voelen. Belangrijk om later een tweede huid te worden.


                                                ***




 

 

PS.
Ooit droegen wij zondagse kleren. Toen kwamen de wilde jaren zestig.
En werd de werkkledij van een cowboy de vestimentaire norm.
Zondag en werkdag werden onderling inwisselbaar.

De Hoogmis démodé. Een stropdas werd ervaren als een strop.
En de dikke nekken werden ontbloot.
Blijkbaar werd de eenvoud uitgebeeld door de knop van je hemd los te laten.

Droeg je een das, dan werd je meewarig met de nek aangekeken.
Als een ouderwetse zak.
Ik ben dat altijd gebleven.

338669

11-12-17

parabel van de scheve kerstboom

Uitverkoren

De dag voor Kerstmis van vorig jaar herinneren wij ons als een wrede dag. Al was die goed begonnen. Te laat kerstcadeaus zoeken, het reuzenrad op, nog eens, oliebollen, hete choco, dat soort van kerstknusse overgave. Het voelde goed, wij voelden ons goed, handschoen in handschoen stapten we naar huis.

Toen kantelde het. We liepen de Kouter over, de Gentse hotspot voor kerstbomen. Elk jaar een verpletterend aanbod, van 1 tot 5 meter, van 6 tot 100 euro, honderden sparren, een ontworteld naaldbos midden in de stad.

Waarvan die laatste dag niets overbleef. Een tiental spichtige afgeprijsde boompjes keek ons aan. De aanblik van dat ongewenste overschot was ronduit wreed. ‘Waarom heeft niemand deze gekozen?’ Mijn zoon stond met tranen in de ogen. Mensen hebben hun bomen graag beter geproportioneerd, zei ik. Dat begreep hij niet. Hij begreep alleen, en voor het eerst, de tragiek van niet gekozen worden. De ravage van: niet goed genoeg.

Dat is waarom wij gisteren zo lang op de Kouter rondliepen. Op zoek naar de lelijkste boom. Zodat die zich mocht voelen zoals we ons allemaal minstens één keer in ons leven zouden moeten voelen: uitverkoren. Het beste wat er is.

Thuis versierden we hem met alleen lichtjes. Trots keken we naar onze scheve boom. Mijn zoon zei: ‘Hij is prachtig.’



       Scheef en eenzaam

Alsof zij een muurbloempje was.
Kijken maar niet bekeken worden.
Dromen van lichtjes.

In de ogen van een prins. Met hoofdletter dan.

Een uitverkoren kikker.
Die op zijn mooiste kwaakt.
Voor haar.

Op het Bal van de Kerstbomen.

En dan samen wachten.
Op de sneeuw.
Die hen zou toedekken.

Twee scheve kerstbomen. In elkaars takken. Op de Kouter.


                                          ***







PS.
Hopeloos zoek ik, elke dag,  de wereld en de Media af naar schoonheid.
Guinevere is een fee.
Haar pen, een toverstokje.

O, wat schrijft zij me mooie cadeaus. Dank u, lieve Muze.



338504

 

09-12-17

gewapende scherven


Een gesneuvelde winkelruit in Brussel. ID/ photo agency

Glas

Winkelruiten sneuvelen altijd, alsof het soldaten zijn. Ook nu weer, tijdens de rellen in Brussel, vonden relschoppers een vijand in etalages, die dus moesten ‘sneuvelen’.

Glas dat breekt, het heeft iets. Tegenwoordig valt glas steeds minder in scherven. Het heet gewapend, gehard of gelaagd. Tegen de vijand. Het kraakt, barst of verkruimelt. Dan vormt het vaak een delicaat web van nog net samenhangende scherfjes. Die toestand tussen verdeeld en toch nog heel: ik kijk er graag naar – al denkt de winkelier daar allicht anders over.

De kranten stonden, kortom, weer even vol gesneuvelde ruiten, als de doorzichtige getuigen van ons geweld. En als zo vaak kon ik er op twee manieren naar kijken. Ik zag zowel de schade als de schoonheid. Er is het proza van gebroken glas en de poëzie ervan. Het ene is voor de verzekeraar, het andere voor het oog. Soms vallen proza en poëzie samen.
...
Bernard Dewulf
De Standaard - Het weekblad - 9 december 2017



                                               °°°




Mijn Muze is wispelturig.
Ze komt en gaat.
Dan zoek ik haar. Wanhopig.

In de Krant. Op de radio. Zelfs tussen de lakens.

Het wit van papier.
En een hulpeloos alphabet.
Meer adem tussen de regels.

Dan betekenis.

Gekreukelde zinnen. Gesneuvelde ruiten.
Ze lijken op mekaar.
Ondoorzichtig.

De ene hersteld door een glazenmaker. De andere door een liefdevolle lezer.





PS.
Alsof het herfst is. In mijn alphabet.
Kale woorden.
Zinnen zonder inspiratie.

De gloed van de zomer is verdwenen.
Slechts punten en komma's overleven.
De grammatica als een skelet.

Zielloos zonder begeestering.

PS.
Papa,zei het jongetje, kijk er ligt glas op het water.
Als dat geen poëzie is.






338322

 

08-12-17

van binnen naar buiten

Afbeeldingsresultaat voor Jean d' Ormesson

Jean d’ Ormesson - Foto: AFP - De Standaard
 

                                                                         °°°

 

 

25-04-11

 

 

Domweg gelukkig, in de Dapperstraat

 
Het jongetje staat voor het venster.
Hij kijkt naar buiten want daar ligt het leven.
Binnen wacht hij. Op later.

Hij is niet dom, maar ook niet dapper.
Hij houdt van de ochtend en van de avond.
Maar van de dag, is hij bang.

Er moet dan van alles gebeuren.
Wat hij niet kan.

Het oude jongetje staat voor het venster.
Hij droomt over vroeger.
Dat toen nog later moest worden.

Hij wacht.
Niet meer.
Hij leeft zoals hij kan.


                        ...


De wolken, nooit zo schoon dan als ze, omrand
Door zolderramen, langs de lucht bewegen.

Alles is veel voor wie niet veel verwacht.


Uit 'De dapperstraat' - J.C. Bloem

 

 

PS. 2017
Jean d’ Ormesson is maandagnacht op 92-jarige leeftijd overleden. Hij was niet alleen schrijver, journalist en academicus maar speelde ook een belangrijke rol binnen de pas opgerichte VN-organisatie Unesco.


Jean d' Ormesson is niet meer.
Hij vertrok naar de eeuwige Méditerranée. Dat hoop ik.
Le bonheur was immers voor hem: een trap naar de Middellandse Zee.


Ik zag hem vele malen.
Bij Bernard Pivot, François Busnel, zelfs Dolores Oscari, die ik nog altijd mis.
Si j'ose écrire.

In 'Het geheim van de schrijver' vertelt Renate Dorrestein
dat ze een boek negentien keren herschrijft.
Jean d' Ormesson hield het bij een vijftal keren. Zelfs als hij dacht in de ochtend een mooie pagina geschreven te hebben dan herschreef hij die des avonds. Zonder weemoed wellicht.

Ik heb het nooit zover gebracht. Mijn schrijfsels zijn nog nat wanneer ik ze hier
in mijn dagboek naar jou verstuur. Vandaar jouw blauwe vingers.
Ik ben dus nooit een schrijver geworden.

Neen, maar ik beleefde intens 'het schrijfplezier'. Le plaisir d' écrire.
Le bonheur d'écrire, zou Jean d'Ormesson mij verbeteren.
En jawel, bonheur is zoveel meer dan plaisir.

 

 338277

07-12-17

soms wordt een teveel een tekort...

Transparant

Transparantie is de eis van de tijd. Zet ramen en deuren open, en steek ook maar het licht aan. De tussenmuren zijn gesloopt, we staken poutrels en achteraan een grote glazen schuifwand. Keukens zijn open, en in douches loop je zo in.

De moderne mens heeft niets te verbergen. Dat is ook niet nodig, want er is niets meer wat niet mag. De taboes zijn op, dat ene laatste behouden we voor de sport. U mag het achterste van onze tong zien. Voelen we een emotie, we delen ze. Is er tegenslag, we getuigen erover. En al wie we niet snel genoeg doorzien, die houden we tegen het licht.

Het woord houdt me te veel bezig sinds me een tekort werd verweten. Concreet vergeleek men mij met een spiegelfolieraam. ‘Jij kunt wel naar buiten kijken, maar omgekeerd zien wij alleen onszelf.’ Ik kaats graag terug, dat is waar. Voorts vind ik me doorzichtig genoeg. En te transparant dreig je onzichtbaar te worden.

....

Guinevere Claeys
Bron: De Standaard - 7 december 2017

 

Gelukkig zit er nog een omhulsel rond onze gedachten.
Nog steeds onzichtbaar voor passanten.
Hoewel, ik heb het reeds meerdere keren meegemaakt,
sommige mensen blijkbaar last hebben om ze niet te laten ontsnappen.

Poedelnaakt. Zonder dat ze aangekleed zijn.

Lelijk als onbeleefd. Met een gebrek aan courtoisie.
Ordinair. En agressief.
Doorzichtig en zichtbaar.

Bijvoorbeeld op 'de sociale media'.
Waar waarheid verward wordt met het eigen gedacht.
En eerlijk met grof gebekt.


Pijnlijker nog, vind ik,
als het op straat gebeurt. In je gezicht.
Of achter je rug.

Die smeuïge opmerkingen. Dat beduimeld lachje. Die besmuikte blik. Ach...

 

 



PS.
Maar godzijdank bestaan er vele anderen.
Die hun gedachten aankleden met warme woorden. Complimenten zelfs.
Troostend en aanmoedigend.

Dan wordt veel nooit een tekort.

338144

 

 

06-12-17

woorden veranderen zoals mensen

 Afbeeldingsresultaat voor schrijvende pen
Creatov.nl

 

 

12-04-11

 

Ithaka

 


Verder dan de wind
wil ik niet reizen
dichter dan de zon
kan ik niet komen

maar hier in dit huis
waar rozen je welkom heten
en de stilte hoorbaar zwijgt

daar wachten
mijn woorden om te vertrekken
mijn voeten om thuis te blijven

op jouw aarzelend land
dat ik niet kan vergeten.

 

                                        °°°

 

 

PS. 2017
Twee woorden gewijzigd. Vanop afstand zie je soms scherper.
De tijd doet ze zelfs van betekenis veranderen.
Zo staat er nu wat er toen niet stond. Ondanks dezelfde woorden.


 

 

05-12-17

Er is niets te zien

 

 

 

 


©rv


De Plek

Je moet niet alleen, om de plek te bereiken,

thuis opstappen, maar ook uit manieren van kijken.

Er is niets te zien, en dat moet je zien

om alles bij het zeer oude te laten.

Er is hier. Er is tijd

om overmorgen iets te hebben achtergelaten.

Daar moet je vandaag voor zorgen.

Voor sterfelijkheid.

 

Herman de Coninck

 

                              °°°

 



PS.
Een oefening in verliezen.
Het was een prachtige uitzending.

Maar de VRT wist het verleden. Zoals winter zomer.
Ik mis hem. En de beelden.

Als ik naar zijn lievelingslied luister,
slaat de weemoed onbarmhartig toe.

Ik verlies een dierbare plek.



https://www.youtube.com/watch?v=AkUVfOb__dQ

 
 
www.youtube.com
Elisabeth Schwarzkopf sings "Wiegenlied" op 41 No 1 by Richard Strauss London Symphony Orchestra George Szell, conductor 1969

 

 337988

03-12-17

een barst in de zondag

 

 

27-01-14

 

 

In naam van de tulpen

 

Ik schrijf alles wat ik niet schrijf. De zin kwam niet-schrijvend in mij op.
Even was ik er blij mee. Domper op de feestvreugde is altijd weer:
wat betekent het?

Dat alles iets moet betekenen. Hoe raken we daarvan af.

Uit 'Kleine dagen' - pag. 58 - Bernard Dewulf.

 
                           °°°



De tulpen kijken me bezorgd aan. 
Misschien lijden ze aan hetzelfde als hun baasje.
Gebrek aan licht. En de leegte.

Te weinig water in hun vaas.
Te weinig zin in mijn hoofd.

Ik verlies het plezier.
Aan mijn vingers.
Zij die ooit schreven zoals de wind in de hagen.

De struiken, de bomen, het gras,
de kieren en de spleten.
Het spel met de tuindeur. Lente en herfst.

Mijn vrolijke jaren.

 

 

 

PS.
In maart zal ik mijn afgod zien. In zijn levend lijf.
Naakt als een mens op aarde.
Ik ben er bang voor.

Dat ik ook hem zal verliezen.
Dat hij nooit meer zal zijn.
Wie hij was. In mijn gesloten ogen.

PS. De teleurgang van de Blogs. Ik treur er wat om.

 

 

 

 

PS. 2017
Het is een grijze zondagochtend. De hemel is van miezerig beton.
Enkel woorden kunnen hem open breken.
Tot er een geut licht valt door de barst.

"There's a crack in everything, that's how the light gets in".
 Anthem - Leonard Cohen.

In huis bloeien twee boeketten rozen.
Met de tint van schemerende inkt.
Zij lijken wel van adel.

Adellijke dames. Ze sprekend zwijgend. Tot mijn verbeelding.



337794


https://www.youtube.com/watch?v=mDTph7mer3I&feature=y...

 
 
www.youtube.com

 

 

01-12-17

Daarbuiten blaat een schaap

31-03-11

 

 

 

Daarbuiten blaat een schaap

 
Ze staan haar op te wachten. Hun stemmetjes klinken iel als de lente.
Zij klemt mijn hand vast. De imaginaire bescherming van een oude knuist.
Zij moet mij loslaten. Zich losrukken uit het frêle geloof.

Verlatingsangst.

De klok naast de schooldeur scheidt
onverbiddelijk de binnenwereld van de buitenwereld.
Zij geeft zich over aan de ruime onbeschermde wereld
van de vriendinnetjes.

Een oefening in het aftasten van later.
Zij weet niet dat de grote verlating nog moet komen.
Het verlies van jezelf.

Maar eerst moet ze zichzelf nog vinden.

 

                              °°°

 

 

PS. 2017
Waarom een dagboek schrijven? Ook ik word door deze vraag al eens bevangen.
Moet ik me dan verantwoorden? Zo ja waarvoor?
Schuldig aan exhibitionisme?

Een narcist in zijn blootje. Het kan.

Maar ik ken ook andere redenen.
Hoe zou ik mij weer herinneren dat we samen naar school trokken.
Zij in mijn ene hand, haar zus in de andere.

Mijn handen waren hun chauffage, vertelden ze mij.
De dertien jaar Afrika van mijn dochter zetten zich verder.

Vandaag loopt zij zelfstandig door mijn stad.
Maar morgen gaan ze weer met z'n allen verhuizen.
Wat verder weg van opa. Gelukkig. Jawel gelukkig.

Ik ben met name geen klassieke opa die zijn zondagsrust opoffert
om de taart aan te snijden.
Neen ik woonde dertien maanden lang hier op zolder.

Terwijl zij het huis bevolkten. Dagboek van een zolder.

Het is goed om nu en dan je leven te herlezen.
Zo herinner ik mij dat zij tweemaal tot aan haar neus in de sneeuw viel.
We moesten er woensdag samen nog om lachen.

Een dagboek helpt.

 

 

337595

 

 

 

30-11-17

voor alle grote en kleine kinderen

 

 

«Chaque mot est un oiseau à qui l'on apprend à chanter»...

Daniel Tammet 

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=C4lb5vlk5gA

 
www.youtube.com
Eerste Sneeuw van Jan De Wilde Ik werd heel langzaam wakker, ik wreef m'n ogen uit, ik werd heel langzaam wakker, ik wreef m'n ogen uit, ik kon het niet geloven, maar ...

de duur van een getal

 

31-03-11

 

 

Later dan de leegte



En de kleur van mijn ogen

zal ze die vergeten
de aarzeling van mijn handen
onthouden en zich onthouden
van elke man

die ooit nog haar herinnering
zal betreden als een vreemde
die immigreert in haar verlangen
zal zij zich staande houden

of mij verliezen en zich geven.

 

                 °°°

 

 

 

PS.
2017.
Is het nog van deze tijd? En heeft het zin? Of hoeft dat niet.
Mijn grootvader verloor zijn vrouw toen mijn moeder nog een kind van dertien was.
Ze was het oudste meisje. Van vijf.

Nooit kwam er andere vrouw in zijn leven. Hoewel dat mogelijk was.

De grote liefde van mijn moeder was mijn vader.
Hij stierf in '92. Elke avond gaf zij hem nog een kus. En praatte met hem.
Een ander man had geen schijn van een kans.

Als ik in deze tijd naar "relaties" kijk, merk ik dat ze zelden nog
eeuwigdurend zijn. (Ik ben er een voorbeeld van.)
Ja maar, zegt de wetenschap. Vermits man en vrouw nu langer leven,
duurt 'dat huwelijk ook (te?) lang'. En dus vatbaar voor...

Grootvader werd 86.
Moeder trouwde op haar 21 en was op weg naar de 99, toen ze stierf.


337493

29-11-17

Het oneindige vertrek

 

 

28-02-11

 

 

Het oneindige vertrek

 


Ook in het alfabet
verlang ik meer dan ik schrijf
het wit absorbeert
meer dan ik me herinner

de taal van je handen
de letters op je lippen
de bodem van je ogen

de aarzeling van je voeten.


                      °°°

 


      

PS.
2017
Ik zoek in mijn voorraadkamer.  
De herfst kijkt toe.

Wat zift ik en wat houd ik over.

    



missen

31-05-13

 

Op een ochtend klopte de mier al vroeg op de deur van de eekhoorn.
'Gezellig,' zei de eekhoorn.
'Maar daar kom ik niet voor,' zei de mier.
...
Met zijn mond vol stroop vertelde de mier waarvoor hij
gekomen was.
'We moeten elkaar een tijdje niet zien,' zei hij.
'Waarom niet?' vroeg de eekhoorn verbaasd. Hij vond het juist zo gezellig
als de mier zomaar langskwam. Hij had z'n mond vol met pap
en keek de mier met grote ogen aan.
'Om erachter te komen of we elkaar zullen missen,' zei de mier.
'Missen?'
'Missen. Je weet toch wel wat dat is?'
'Nee,' zei de eekhoorn.
'Missen is iets wat je voelt als het er niet is.'
'Wat voel je dan?'
'Ja, daar gaat het nou om.' (zei de mier).

 Uit 'Misschien wisten zij alles' - pag. 130 - Toon Tellegen

 

 

...

 

Zoals je de zee mist. En de zon.
Maar ook de sneeuw.
En vlokken voor het venster.

Maar dan anders.

Zoals dat meisje met korenblond haar.
En die trage wals. Waarin je wilde wonen.
Met haar.

Maar we kregen armen.
Van iemand anders.
En de kilte. Van verlaten.

Missen doe je nooit alleen.

 

 

337345

 

28-11-17

herinneringen

 

Foto niet beschikbaar
Foto internet

 

28-01-11

Bijna

 

Hier kan ik de avond bewaren
onder het maanlicht
van mijn oude jaren

de krekels die nog zingen
in mijn late tuin
ik haal de dag naar binnen

hij die ooit nog later heette.

 

                          °°°

 

 

PS.
Twee bomen, enkele bejaarde auto's en wat façades van huizen.
Het lijkt mij een verlaten ogenblik.
Alleen het derde oog, de camera kijkt. Hij wil het moment bewaren.

Waarom?

Hingen er herinneringen aan deze plek?
Achter de gevels. De voorzichtige gordijnen.
Aan de mensen die er leefden. Of nog tegenwoordig waren.

Wat ouder ondertussen. Met wat minder dromen misschien.
Je kan het niet merken.
Noch aan de bomen die hun bladeren verloren. Noch aan de muren die de blikken trotseren.

Van voorbijgangers.

De auto's lijken mij de beste indicatoren om de tijd te duiden.
Zij blijven stilstaan in hun mode.
Zoals ooit de sterren boven een stal.

En wij zijn de herders van al deze herinneringen.
Die we zwijgend samen drijven.
Soms zijn ze het enige. Wat er nog overschiet. Van de tijd.

 

 

27-11-17

tender is the night

Afbeeldingsresultaat voor nietzsches tranen cover boek

 

 

16-02-11

 

Zacht is de nacht voor het vergeten

 

 

Het rouge
op je langoureuze woorden
dat blozende
in je weifelende blikken

lang heb ik
jouw aarzeling
roekeloos opgemeten
als een landheer zijn verovering

hectaren ego
in de schemering
van je vergeten tijd.

 

              °°°

 

 

 

 

337209

26-11-17

omdat het zondag is

Mijn foto

Een Vlaams jezuïet in Amsterdam.

 

30 jaar geleden las ik voor het eerst de tekst “De moed om te aanvaarden dat men aanvaard is” 
van Piet van Breemen sj (uit “Als brood dat wordt gebroken”, Lannoo, 1977).
Hij grifte zich meteen in mijn geheugen. Enkele uittreksels. (2/6)

Aanvaard worden betekent, dat de mensen met wie ik leef, me een gevoel van eigenwaarde geven, me laten merken dat ik de moeite waard ben. Ze zijn gelukkig dat ik ben wie ik ben. Aanvaard worden betekent, dat ik ruimte krijg om te groeien maar niet geforceerd word: ik hoef niet te zijn wie ik niet ben. Het betekent ook dat ik niet word opgesloten in mijn verleden of mijn heden; integendeel ik krijg ruimte om te ontplooien en om de fouten van het verleden te boven te komen. In ’n zekere zin kunnen we zeggen dat aanvaard worden betekent een ont-hulling. Ieder van ons wordt geboren met vele mogelijkheden.

Maar die mogelijkheden kunnen pas tot werkelijkheid worden in het warme klimaat van het aanvaard worden door anderen. Aanvaard worden bevrijdt alles dat in mij is. Slechts wanneer ik bemind word in die diepere zin van volledig aanvaard-zijn, kan ik mezelf worden. De liefde, de aanvaarding van anderen, maakt mij tot de unieke persoon die ik zou kunnen moeten worden. Als iemand gewaardeerd wordt om wat hij doet, is hij niet uniek; iemand anders kan hetzelfde werk doen, misschien zelfs nog beter dan hij. Maar als iemand bemind wordt om wat hij is, dan wordt hij uniek, dan wordt hij een onvervangbare persoonlijkheid. 

Piet van Breemen sj

 

                                                                                                     °°°

Een preek op zondag. Het was altijd zo...

Tot de kerken stilaan hun herders verloren én hun mekkerende schapen.
Een 'Beminde gelovige' is nu een Selfie. Iemand die in zichzelf gelooft.
God in het diepst van zijn gedachten.

Vroeger werden we 'iemand' via de omweg van God.
Nu via de ander.

 

Ach, zou het niet wat laat zijn om nog te beginnen
aan de kruistocht om de andere te veroveren.
Zou op mijn leeftijd het al niet moeilijk genoeg zijn om zelf je eigen ik te aanvaarden.

Nog voor je dat van anderen verwacht.

...

Gisteren nog eens een mooie film gezien. Ontroerend en tragisch.
Misschien gaan deze bijvoeglijke naamwoorden wel samen
in schoonheid.

Terwijl ik de trailer hier beneden plakte, merk ik de tekst.
Komisch drama.
Bizar. Zouden deze twee woorden wel gelukkig zijn met mekaar?

 

Mijn moeder heette: Philomena.

Een goede zondag, wens ik u allen.

 

 


PS.
Ik zit al enkele weken in mijn ''Adeste fideles"-periode.
Heerlijke muziek. Dichtbij vroeger en God.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=4EuTe5rFoM8

 
 
www.youtube.com
PHILOMENA is een hartverwarmend komisch drama van Stephen Frears (The Queen) dat op diverse filmfestivals door zowel pers als publiek omarmd werd. Genomineer...

 

 337092

24-11-17

twijfel - dubito

 

Twijfel

Ik weet nog wanneer de twijfel kwam. Met mijn moeder keek ik naar het journaal. Het was een warme zomer, ik was zeven. Het ging over kinderkanker, de eerste keer dat ik de drie k’s hoorde. Kan niet, zei ik. Kinderen kunnen geen kanker krijgen. Ik herinner me dat zij ‘jammer genoeg wel’ antwoordde. Dat ze me dichter tegen zich aan trok, dat ik daardoor dacht: ze meent het.

Dat was het moment. Toen trad de levensgrote twijfel in. Vanaf toen kon ik blijkbaar ziek worden, zelfs doodgaan. Geen aanwezigheid was nog zeker. Het journaal ging verder in een nieuwe wereld. Een die niet meer was te overzien.
...
- De Standaard - 24 november 2017


                                                °°°
 
 
Het moet begonnen zijn
in het eerste leerjaar.
Toen na: aap - noot - mies, de getallen kwamen.

Ze moesten altijd exact zijn.

Nooit enige toegeving.
Verzachtende omstandigheden
of verbeelding.

Neen, altijd correct tot na de komma.

Hoe kon een dromend jongetje
dat voor mekaar krijgen.
Behalve met woorden.

Waar krom en recht van geen tel waren.

Waar wolken bergen werden of schapen.
Koren als een wiegende zee
over het land vaarde.

En bomen tot aan de hemel geraakten.





 
 
 
 
 
PS.
Ik ben een vat vol twijfel.
Nooit zeker van wie of wat ik ben of was.
Deed of niet deed.

De waarheid of de leugen, ach.

En de liefde, o, mijn God.
Waarom toch schiep U zoveel schoons.
Te talrijk om in woorden te vatten.

In slechts één leven.



336889
 

23-11-17

zee

 

Ambulanciers maken omweg voor laatste wens van stervende vrouw

Een foto van een verpleger die op een strand staat naast een draagberrie gaat momenteel viraal op het internet. En dat heeft dan vooral te maken met het al even hartverwarmende als triestige verhaal dat achter de foto schuilgaat. Aan de basis van de foto lag immers de eenvoudige vraag van een terminale vrouw op weg naar de palliatieve afdeling van een ziekenhuis om nog een laatste keer de zee te mogen zien. Iets waar de ambulanciers van dienst graag een omweg voor maakten.

Het was de Queensland Ambulance Service die tijdens de rit de vraag kreeg van de vrouw of ze aan het strand van Hervey Bay, in het oosten van Australië, even wilde stoppen, omdat ze de oceaan nog een laatste keer wilde zien.

Verpleger Graeme Cooper op de Australische nieuwswebsite News: "Het was haar laatste trip naar de plaats waar ze uiteindelijk zal sterven. Ik heb dan eerst contact opgenomen met het ziekenhuis of dat wel kon, of we haar wel uit de ziekenwagen mochten halen.""Wanneer het einde nadert, zijn wij vaak een laatste contact voor de stervenden. We willen dan ook dat zij zich nog eens goed kunnen voelen, dat ze nog goed behandeld worden. Dat is zowel een positief gevoel voor ons als voor hen. Want het gaat toch altijd over iemands vader, moeder, broer, of wie dan ook."

 

"We hebben een kleine omweg gemaakt om op het strand te geraken. We hebben haar dan op het strand gereden. Iets waar ze duidelijk erg blij mee was. Als het kon, had ik haar tot in het water gedragen. Maar de oceaan alleen nog maar te zien, deed haar al heel veel deugd."

Verpleegster Danielle Kellan, die de foto nam: "Toen we daar stonden, vroeg ik haar nog: "Waar denkt u nu aan?" Ze antwoordde: "Ik heb rust gevonden. Alles voelt goed aan."

 

 

Bron VRT Nieuws

22-11-17

toen we de tijd nog hadden

 Gerelateerde afbeelding
An Introvert and Her Camera - quietrev.com

 

Ze moesten inderdaad gaan, ik had het gezien
aan hun gezichten die langzaam veranderden
van die van kinderen in die van vrienden,
van die van vroeger in die van nu.

En gevoeld en geroken als ze me kusten,
een huid en een haar die niet meer voor mij
waren bedoeld, niet zoals vroeger,
toen we de tijd nog hadden.

Er was in ons huis een wereld van verlangen,
geluk, pijn en verdriet gegroeid, in hun
kamers waarin ze verzamelden wat ze mee
zouden nemen, hun herinnering.

Nu ze weg zijn kijk ik uit hun ramen en zie
precies datzelfde uitzicht, precies die
zelfde wereld van twintig jaar her,
toen ik hier kwam wonen.

 

Rutger Kopland - Vertrek van dochters
Uit: Geluk is gevaarlijk 1998

 

                                                      °°°

 

Toen de tijd nog traag was
en de dagen onvolledig
zo zonder krant of televisie
laptop of Facebook

toen duurde de dag langer

op zolder of langs de grachtkant
's avonds was het nog donker
en hing de was te drogen in de woonkamer
diagonaal van deur naar deur

toen dus was er nog leven in november

om van te dromen
wat er allemaal zou komen
later als...
nu later nu is geworden

denk ik meer en meer aan vroeger.



                          ...

 

 

PS.
Tussen het gewoel en rumoer van de kranten, de radio en andere media,
zoek ik naar iets wat me overeind houdt.
Geen geweld, oorlog of angst... daar sterf ik van.
Maar een ietsiepietsie 'schoonheid' om te weerstaan aan al dat Groot Verdriet.

En neen, ik schrijf geen poëzie, dit is niet meer dan het dagboek
van een wanhopige dromer.
Nooit te oud om nog naar het jongetje te zoeken.

 

 

336669

21-11-17

die komt en gaat

Voor de liefste onbekende
Fotograaf is mij onbekend


Voor de liefste onbekende

Wat ben ik blij dat ik je nog niet ken.
Ik dank de sterren en de maan
dat iedereen die komt en gaat
de diepste sporen achterlaat, behalve jij,
dat jij mijn deuren, dicht of open,
steeds voorbijgelopen bent.

Het is maar goed dat je me niet herkent.
Kussen onder straatlantaarns
en samen dwalen door de regen,
wéér verliefd zijn, wéér verliezen,
bijna sterven van verdriet –
dat hoeft nu allemaal nog niet

Ik ben nog niet aan ons gehecht.
Ik kijk bepaald niet naar je uit.
Neem de tijd, als je dat wilt.
Wacht een maand, een jaar,
de eeuwigheid en één seconde meer –
maar kom, voor ik mijn ogen sluit.

Ingmar Heytze
Uit: Het ging over rozen
Amsterdam, Uitgeverij Podium, 2002

 

                                                      °°°

 

 

Zal zij voor eeuwig en altijd
voorbij gaan.
Misschien sluit ik binnenkort mijn ogen wel.

En blijft zij eindeloos mij onbekend.

In de stad kijk ik steeds
priemend naar de passanten.
Zou zij het zijn?

Die langs de gevel schuifelt.

Ze is al onbekend.
Nu nog de sterren en de maan
in de juiste positie krijgen.

Dan lijkt het mij een fluitje van een cent.


 

PS.
Hij leek mij eerder somber.
Maar nog alert.
Hij vroeg me waar ik mijn mooie hoed gekocht had.

Die kwam uit Italië. Ik had hem cadeau gekregen.
Dat leek hem een tikkeltje te ver.
De jaren trokken voorbij en hij bleef zijn pet getrouw.

Tot ik hem voor enkele weken zag winkelen in de Delhaize,
met de zon op zijn gezicht.
Duidelijk niet (meer) van deze wereld.

Naast hem fladderde een jonge blonde. Van rond de zestig.
Heel wat jeugdiger dan ik.
Terwijl hij eerder een decennium op mij voor lag. Dacht ik.

Zou het zijn dochter zijn, vroeg ik me toen af.

Vanochtend kronkelden ze weer samen tussen de winkelrekken.
Hij zag er vrolijk uit. Hoewel het buiten regende.
En pakte haar vrijpostig in de gevulde taille.

Zij liet begaan. Tja, toen begreep ik. Dat november niet voor iedereen even donker is.

 

 

 

enigszins

 

 

Men moet altijd enigszins verdrietig zijn,
anders is men verloren,

maar men moet wel een beetje verloren zijn –
van het reddeloze soort –
anders zou men alleen maar gelukkig zijn,

toch moet men ook gelukkig zijn,
zo maar gelukkig kunnen zijn,
in alle staten van geluk,

anders zou men maar verdrietig zijn,
enigszins verdrietig
altijd.

‘Men moet’
Toon Tellegen,

Uit: Minuscule oorlogen,
niet met het blote oog zichtbaar

Querido, Amsterdam 2004

 

                                        °°°

 

 

 

Als dichters goden zijn
waar vind ik dan
hun mirakels

die mij genezen
van gisteren en morgen
zodat ik vandaag

enigszins verdrietig kan zijn
maar onzichtbaar voor het blote oog.





336587

09:31 Gepost in Dagboek | Tags: toon tellegen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook

20-11-17

afstand

Afstand, afstand, altijd worden wij gekwetst door de afstand die ons scheidt van... ja, waarvan? Van de onmiddellijkheid die blijkbaar als een droom ons leven achtervolgt. Wij willen die onmiddellijkheid; wij willen samenvallen met onze woorden en onze handelingen, met de dingen en mensen die ons omringen, en beseffen dagelijks het onvermogen van teksten en relaties en daden om onze afzonderlijkheid op te kunnen heffen.

Uit   "Dagboek van een dichter - Pag. 474   -         Leonard Nolens"

 

 

 

08-01-11

Aas

 

Hoe tijd afstand wordt
niet in dagen
maar in ongesproken woorden

hoe huid onbewoonbaar wordt
voor handen die zich verschuilen
in verdwijnen

omdat ze anders huilen
als hyena's
voor kadavers

roofdieren van sleur
lust tot op het bot afgekloven
lasten van plezier.

                              
                                      °°°

 

 

PS.
2017.
Herinneringen groeien altijd op vroeger.
Mos dat niet zonder gisteren kan.
Het bedekt je. Als een versleten dak.

Waaronder je bewaart
wat je lief was.
Omdat je het aandacht gaf. Ooit.

Toen je liefde nog lenig was. En tijd om te vergeten.

 

336485

18-11-17

de held die ik nooit ben geworden

Afbeeldingsresultaat voor meisje op fiets

Ring

Toch wel, ik weet het nog goed. Met van ergens een frank draaide ik een blinkende ring uit de sjiekenbak. Ik stak hem diep in de zak van de korte broek, wachtte tot Zij zou voorbijfietsen in de zijstraat en gooide hem ruim op tijd voor haar dansende voorband. Hij tingelde dof op de kasseien.

Daarna vluchtte ik weg, helemaal de held die ik nooit ben geworden.

We schrijven bijna een halve eeuw geleden, in het Eden van het eerste. Ik heb nooit geweten of ze hem heeft ontvangen. Waarschijnlijk ligt hij verpletterd onder enkele lagen asfalt.

Het was, voor zover ik me herinner, mijn prilste romantische gebaar. Ik was verliefd op het andere geslacht, maar besefte het nog niet. Ik was besmet, maar wist nog niet waardoor. Ik werd vervoerd, maar had geen idee niet waarheen. Evenmin kon ik voorzien dat dit levenslang zou duren.
...
Bernard Dewulf
De Standaard - Het weekblad - 18 november 2017

 

In die tijd
toen wij nog in korte broek
naar de Retorica reden,

was ik een weke held.

Uren zat ik langs de grachtkant
in de hoop
dat Zij voorbij zou rijden.

Ik zou niets zeggen.

Alleen maar kijken.
En dan weer terug naar huis fietsen.
In die tijd dus

waren helden stille aanbidders.


Zwijgend verliefd.
En handen in de broekzakken.
De tijden zijn veranderd. Blijkbaar.

De helden ook.




PS.
Niet alleen de mensen zijn veranderd. De woorden ook.
Sommige stierven.
Door gebrek aan belangstelling. Of beoefenaars.

Bijvoorbeeld: schroom of schuchterheid. Pudeur of politesse de coeur.

Geen boekjes meer over etiquette in de school.
Geen tijd en geen zin meer.
Voor hoffelijkheid. Ook al lijkt die soms op hypocrisie.

Als ik iets mis in deze tijd dan is het wel 'le savoir-vivre'.
En een rode blos op de wangen.




336301

17-11-17

Dan ga je alleen

Afbeeldingsresultaat voor joan didion

Een vrouw van stokken

Eerst sta je, aan de arm van een ander. Dan ga je, aan de arm van een ander. Dan ga je alleen. Daarna alsmaar verder. Je gaat en de wereld bereikt je. Je wordt groter, en daarna krimp je. Alsmaar kleiner word je. Wat overblijft, zijn vel over knoken. Waar is het keren, denk je achteraf, wat is de kaap?
...
Over de rouw voor haar man schreef Didion de klassieker Het jaar van magisch denken. Daarna werd het achterblijven een thema, zelfs een literair genre, mocht iedereen gaan schrijven over de overleden geliefde.

Dunne en Didion, het was het schrijverskoppel dat elkaars zinnen afmaakte. Haar boek steekt vol John, de documentaire veel minder. ‘Laat de doden de foto’s op de tafel worden’, zegt ze.


Bron: De Standaard der Letteren - 17 november 2017

                                                    °°°

 



Alleen.

Hoe kan je alleen gaan.
Met zoveel rumoer
rond je heen.

Tenzij in afzondering.

Zonder de aanwezige
andere.
Levend of dood.

Zij die zachtjes weggingen.

Uit je gedachten.
Bijna achteloos.
Moeiteloos verdwenen.

Uit je herinneringen.

Tot ze je weer
in de ogen keken.
Een bericht in de krant.

Heden overleden.



 

 

PS.
Van kleuter naar resident. Allebei wankel.
En gepamperd.
Met eigen mening. Maar veronachtzaamd.

Nog niet en niet meer.





mijn kleine hersenen



 12-09-10

 

 

De ogen van mijn vingers



En toch is elke ochtend anders.

Mijn vingers zijn erg belangrijk in m'n leven.
Het zijn mijn filosofen.
M'n schrijvende huisgenoten.

De alledaagse wereld trekt traag
langs het stille raam
van dit in zich gekeerde huis.

Ik zet me aan tafel, blader door wat dichters
en een literaire krant.
De zon of de regen zijn dan meestal
m'n enig gezelschap. En ook de wolken.

Dit langzame landschap is de eentonige studie van mijn ogen.
Mijn archivarissen van licht en donker.
Ze acteren die 'wetenschap' in de notarispraktijk van m'n hoofd.
De heren hersenen notuleren de buitenkant. Van m'n leven.

Ik treuzel wat, lanterfant over deze vlakte
van de ochtend.
En ben benieuwd wat mijn vingers
zien wat ik niet zag.

Ik lees het straks wel. Als ze zwijgen.

 

 

 

 

2017
PS.
Toen de lange houten tafel verhuisd was,
verdween er een ritueel waarvan ik erg hield.
Op de hoek van mijn langdurige tafel lagen twee boeken.
Het dagboek van een dichter (Nolens) en Misschien wisten zij alles (Tellegen).

Ze hebben nadien nooit meer een vaste stek gevonden.
Het werden letterkundige nomaden.
Mijn ochtenden vielen uit mekaar.
Stukken van mijn eenvoudig geluk. Scherven van gebroken handelingen.




336203

16-11-17

de afwijzing & de behendige verliezer

 

‘Ooit vroeg iemand me bij de eerste ontmoeting of ik al eens was afgewezen. Niet om een idee, maar ikzelf, als mens. Wezenlijk afgewezen. Het bleek een vaste vraag bij nieuwe ontmoetingen. Uit het antwoord haalde hij naar eigen zeggen veel essentie. Wie al een afwijzing te boven was gekomen, die lag een half leven voorop, vond hij. En wie er niet bang voor is, of niet meer: een vol.

Zelf was hij succesvol en geliefd. Toch kreeg hij de angst niet afgeschud. Wat hij al niet bedacht had om hem te bezweren. Ongenaakbaarheid was de slechtste strategie gebleken.

WikiHow ziet het juist: de afwijzing is iets om ons in te trainen. Zeker nu elke like te weinig als een afwijzing te veel voelt.

Het is altijd goed behendig te kunnen verliezen in een wedstrijd die je niet winnen kan.

- De Standaard - 15 november 2017

                                                      °°°

 

De behendige verliezer.

Ooit.

Dat klinkt als een sprookje
en lang geleden.

Toen de dieren nog spraken.

En de duimen van mensen
eerder bijkomstig waren.
En niet de graadmeter van vriendschap.

In die tijd dus. In illo tempore.

Leefde ik.
Een jongetje met korte broek.
En veel later. In mijn hoofd.

Want groot was ik al. En een verliezer ook.



 

 

PS.
Ik geraak niet thuis in dat grote Land van Duimen.
Ik blijf er een onbekende Vriend. Dus onbemind.
En door God en Klein Pierke verlaten.

Geen rode hartjes of tranende ogen.

Neen.
Volslagen alleen gelaten.
Afgewezen.

Als een vreemde inwijkeling.

 

 336070

15-11-17

ik

Afbeeldingsresultaat voor leonard nolensInternet - Literatuurplein


      Unster

Bezat je nu maar een balans,
bij voorkeur zo'n fijne Romeinse,
om koudweg je ziel te gaan wegen van top
tot teen, totaal, je doden bijeen
in die op- en neergaande dans

van zo'n balans, de twistende sterfdag
van vader, en later, het doofstomme ziekbed
van moeder, de as van broer Paul
die je schoenen bestuift en de last
van je krimpende kennissenkring, de barst

in het hart van je vriendschap met Frans,
bezat je nu maar zo'n balans -
je blijft op je zestigste blind als de helder
ziende, voortdurend verspringende naald
van geen enkel, geen telbaar getal.

Leonard Nolens


Leonard Nolens,Balans, Querido, 56 p., 16,99 euro.

 De betekenis van 'ik' zeggen

Poëzie. Een nieuwe bundel van een van de belangrijkste Nederlandstalige dichters van deze tijd.
Leonard Nolens zet zijn zoektocht naar identiteit voort in Balans.
Paul Demets - Bron:   De Morgen - 15 november 2017

 

                                           °°°

 

IK

wie ken ik beter
dan de man die dit tikt
een vreemde
met woorden bekleed

in dit huis

waar hij over trappen reist
naar zijn verleden
dat niet wil terugkeren
naar waar het ontstond

hier zoekt hij

naar dichters
die zijn blinde onmacht beschreven
zijn toekomst verzekeren
in zinnen

die nog even uitrusten van zijn ondraaglijk lichte leven.

 

 

 

PS.
Altijd keer je weer.
Naar jezelf.
Alleen of met twee.

De ochtend wordt voor je wakker.
De avond gaat met je slapen.
Daartussenin
soms een mens. Een vrouw. Een geliefde.

Maar meestal
je eigen vreemde ik.
Die je nog elke dag tracht te vertalen.

 

 

335932

 

 

14-11-17

De verzameling van het afwezige

 

09-01-11

 

 

De verzameling van het afwezige

 



Waar bewaren we wat we overhouden
aan leegte. Aan stilte. Aan afwezigheid.
Dat wat er niet is.

Hoeveel kunnen we daarvan verzamelen?
De sneeuw die weg is. De zon die onderging.
Een mens die uit het leven stapte.

En waar beschutten we dat ontbrekende?
Tegen overvloed. Tegen consumptie.
Tegen vergetelheid.

Hoeveel gemis kan er in verlangen?

 

 

 

 

 

 

PS.
In het Land van de kleine goden groeien vele meningen.
Zij grossieren in Waarheid.
Hun onfeilbare en onaantastbare waarheid.

De Media hebben een grotere megafoon.
Zij trompetteren dus nog luider
dan het kleine grut.

Waar kan ik me verstoppen voor zoveel overlast?


335804

 

 

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende