09-04-18

Geslaagd!

 
 
 
 
[WordPress.com] Import successful
WordPress.com <donotreply@wordpress.com>

Vandaag, 11:32U

Your Movable Type import was successful.

http://uvisite.wordpress.com

Happy Blogging!

-- the WordPress.com team

 

                                       °°°

 

 

Ik kan het niet geloven. Maar geslaagd! Summa cum laude.
Of iets minder.
De jaren staan door mekaar, blijkbaar.

Maar het enige wat telt: mijn teksten zijn geëxporteerd.
Ik ben nu een exporteur.
Nooit gedacht dat ik het zover zou brengen.



Wil je mij nog lezen. Dan kan dit via Wordpress.

https://uvisite.wordpress.com/

 

 

 Tot dan en tot daar!

 

 

06-04-18

The last Post - In memoriam

 

 

Beste blogger, beste blogster,

 

Met spijt moeten we aankondigen dat Skynet binnenkort de blogservice - die je misschien al sinds jaren gebruikt - zal beëindigen. Gedurende meer dan vijftien jaar creëerden en ondersteunden we een gepassioneerde en opwindende community van bloggers. Helaas is onze missie vandaag niet meer dezelfde als toen en is het voor ons nu tijd om dit hoofdstuk af te sluiten.
...
Op vrijdag 29 juni 2018 is het volledige blogplatform offline, inclusief de beheertool. Na deze datum worden de gegevens van de servers verwijderd en is het niet langer mogelijk om de inhoud van jouw blog op te halen (noch voor jou, noch voor onze services).

 

                                                                   ***

 

                    Bloemen noch kransen.

 

Ach, de Skynet-Blogs waren al lang dood.
Slechts het stoffelijk overschot moest nog begraven worden.
De datum is nu gekend.

Ik zal deze plek missen.

Mag ik allen die langskwamen en wat woorden achterlieten, danken!
Je waardering deed me deugd.
Ik weet niet of ik de moed en de kennis heb om deze Blog te exporteren. (Skynet-term).

Ik blijf alleszins verder schrijven. Want wie schrijft die leeft. Tweemaal.

Waar?
Dat zie ik nog wel.
Want woorden zien geboren worden op dit wit.

Ah, dan ben ik een god in het diepst van mijn vingers.

 

Ik wens jullie allen een goede gezondheid. Voor het geluk moet je zelf zorgen!

 

 

 

de juiste plek

 

 

Desondanks

In een stad wonen is tussen kranen wonen. Een stad is in continue rui. Te midden van zo’n voortdurende ombouw vind ik vanzelf rust. Zolang we met kraanarmen naar de hemel reiken, is er, geloof ik, hoop.

Vanop mijn terras zie ik er dezer dagen zelfs drie. Een blauwe kraan, een gele, een bruinrode. De blauwe staat het dichtstbij. Hij is torenhoog. ’s Nachts bewaakt hij roerloos ons hele stratenblok.

Laat op de avond stapte ik er gisteren langs. Er stond een man met een mopshondje bij, ze keken samen omhoog. Uit de lege stuurcabine was Cher te horen, luid zelfs, If I could turn back time. De kraanmannen waren vergeten de radio uit te zetten. ‘Om zot te worden’, zei de man, wiens huis er net naast ligt.

In de veertig jaar dat hij in deze straat woont, zag hij al ontelbare huisnummers afgebroken worden. ‘En elke keer komt er iets in de plaats met een verdieping meer.’

Dit is de eerste afbraak die zijn vrouw niet meemaakt. Ze stierf vijf jaar geleden. In een eerste reactie was hij verhuisd, naar het groen. Maar na twee jaar keerde hij al terug. ‘Ik wist daar met mijn verdriet geen blijf.’

Dat is de juiste vraag bij het kiezen van je plek, bedacht ik. ‘Weet ik hier blijf met mijn verdriet?’ Gelukkig zijn lukt overal. Ongelukkig zijn, niet.

Ik wenste de man desondanks een goeie nacht.

Met dank aan & De Standaard - vrijdag 6 april 2018


                                                            °°°

 

De juiste plek. Waar ligt ze?
Anders
dan bij jou.

Een lege plek. Waar niemand anders
ligt.
Te wachten op jou.

Waar er plaats is.
Voor geluk.
Maar ook voor verdriet. Om jou.

Gemis en hoop.
En alle andere aktes.
Van liefde en berouw.

Maar vooral van geloof.In jou.

 

                                                              ...

 

 

 

 

XIV
Ga nu maar liggen liefste in de tuin,
de lege plekken in het hoge gras, ik heb
altijd gewild dat ik dat was, een lege
plek voor iemand, om te blijven.

Rutger Kopland.

 

348918

05-04-18

toen vroeger nog een zwaluw was...

 

 

 

Afbeeldingsresultaat voor zwaluw
Internet

 

 

Hoe vroeger ook verdween
als een late vogel
in de zomer

en jij op het terras

de dagen telde
van al wat je lief was
ooit en toen

en hoe je wegging zoals een zwaluw was gekomen.

 

 

                                                                           °°°

 

 

PS.
Eén zwaluw maakt de lente niet.

Si une hirondelle ne fait pas le printemps, en revanche,
tout printemps commence par une hirondelle...

 

 

348860

04-04-18

samengevat

 

 

Samengevat

Intussen ging een lang paasweekend voorbij en nog altijd denk ik aan de prins. Aan die ene passage in zijn brief. ‘Een waslijst aan onhandigheden, vergissingen, jaar na jaar bezwarender, want steeds à charge en nooit à decharge. Wie onder u zou bestand zijn tegen zulke samenvatting van zijn leven?’

Het is die ‘samenvatting’ die blijft hangen. Want de prins heeft natuurlijk een punt. Het is erg akelig om samengevat te worden. Een samenvatting is altijd een geweldpleging. Samengevat ben je enkelvoudig bepaald. Samengevat ben je het een, nooit nog het ander. Samengevat heb je dus geen verweer.

Ik herinner me te goed de eerste keer dat ik werd samengevat terwijl ik erbij stond. ‘Een vrolijk kind, maar mispakt u niet. ’t Is geen gemakkelijke.’ De ene veel ­oudere collega tegen de andere, op een vrolijke nieuwjaarsreceptie van mijn allereerste job. Niet snel na dit drieledige resumé is het kind vertrokken.

Dat vond ik dus een goede passage in de prinselijke brief. De enige. Natuurlijk valt prins Laurent niet te benijden. Zo’n leven is even bevoorrecht als het wurgend voorspelbaar is. Maar hij zou onderhand moeten weten dat het met medelijden niet anders is dan met liefde. De beste manier om het niet te krijgen, is erom te vragen.

Met dank aan

 

 

Afbeeldingsresultaat voor was aan de waslijn
nl.cleanlease.com

 

 

 

Misschien is het wel zover.
Ben ik samengevat.
En verandert er dus niets meer.

Aan mij. Mijn heden en verleden. Mon futur simple.

Was ik geweldig
of niet?
Ach, wie of wat maakt het uit.

Enkel het moment. Van hic et nunc. En in illo tempore. Dàt telt.

 

                                                             °°°

 





PS.
Het gaat moeizamer. Mijn Muze lijkt wel lethargisch.
Haar gedrevenheid slabakt. Mijn goesting ook.
En bovendien heb ik last van mijn rechterschouder.

Het is alsof ze mij samenvat. Een pijnlijk letsel.
Was dat mijn leven?

 


PS. Is foto waslijn zichtbaar?

348725

31-03-18

una metafora dolorosa

 

 

Every word has its place.

 

Weet dat ik jou bemin en niet bemin
gezien de twee manieren van het leven,
het woord is als een vleugel van de stilte,
het vuur is voor de helft van kou vervuld.

Pablo Neruda
uit: Honderd liefdessonnetten

 

 

                                              °°°

 

 

 Een eenzame metafoor

Waren mijn woorden
maar paaseieren
en de mensen grote kinderen

en was ik
dan de Paashaas

Ooo...
wat zouden ze mij vinden.

 

 

                 ...

 

Metaforen zijn een virus

Kanker is een strijd, u bent een oplaadbare batterij. Voortdurend gebruiken we metaforen, meestal zonder dat we er ons van bewust zijn. Ze kunnen onschuldig zijn, maar evengoed een gevaarlijk wapen. ‘Metaforen zijn een uitgekiende manier om in te breken in iemands hoofd en zijn gedachten te sturen.’

 

‘Weet ge, zei Margreet, hoe de dinosaurussen zijn uitgestorven honderd miljoen jaar geleden? (…) Er is een metafoor op de wereld gevallen, zei ze.’

Uit Naar Merelbeke van Stefan Hertmans

 

348451

 

28-03-18

dat zwijgende lichaam

 

10-02-17

 

dat vreemde lichaam

Vertalen is een vorm van zwijgen, in de buurt van het al gezegde. En luisteren, luisteren, luisteren. Om vervolgens op te spreken, grotendeels als de andere, ten dele als wijzelf.

Ergens in een korte mijmering noemt de vertaler Johan Boonen vertalers ‘bevoorrechte gluurders’. Maar meer dan kijkende voyeurs zijn het luisteraars, met, ik citeer, ‘een onbeschrijfelijk respect voor de stilte van de tekst’.

En over die tekst zegt hij ook nog: ‘Geef hem de tijd.’
....

Natuurlijk klonk ze toen anders, werd ze anders gebruikt, anders opgevoerd. De taal. We weten soms zelfs niet precies hoe. Maar op een gegeven ogenblik komt de vertaler toch in een soort tussentijd terecht – of noem het een altijd-tijd – die diep in woorden, zinnen, beelden zit. Hoe oud of jong ze ook zijn.

Die altijd-tijd kan bij het vertalen voor een vervoering zorgen. Het besef dat er in het hart, of in de zenuwbanen van de taal iets tijdloos klopt of tikt of gewoon doorgaat. Van tijd naar tijd.

Misschien klinkt dit alles wat abstract. Terwijl ik het net zinnelijk bedoel. Vertalen is toch een transactie, een uitwisseling en, ja, een nadering tussen twee lichamen. Tussen twee corpussen, twee woordenschatten, twee grammatica’s, twee verbeeldingen.

Daarvan is dat laatste, de verbeelding, het belangrijkst. Vertalen ís ver-beelden. Een zo juist mogelijk beeld geven van de tekst, dat vreemde lichaam, in zijn nieuwe context. Daar is dus verbeelding voor nodig. Zowel in de zin van fantasie als van precisie.

Uit: Vertalen is bevrijden - Bernard Dewulf
De Standaard der Letteren - 10 februari 2017

 

***

Het liefst zou ik zwijgen. Na zo'n tekst. Stilte is de mooiste precisie
die kan volgen. Na zijn zinnen.
Elk ander woord verliest dan. Zichzelf. En dat vreemde lichaam.

De Taal.

Lost in translation. Misschien zondig ik nu wel tegen Dewulf:
maar is niet elke vertaling een verlies.
Niet alleen van schrijver naar schrijver.

Maar vooral van wit naar zwart. En van schrijver naar lezer.

Ik voel mij machteloos. Wanneer ik het ongezegde van het weerloze wit
tracht te vertalen.
Alsof je de zon wil schilderen en de zee in een woord wil gieten.

En toch blijf ik zondigen. Tegen dat vreemde lichaam.
Dat ik streel.
Alsof de Taal een Vrouw was. Een geliefde.

Bestaat er een schoner synoniem voor haar?



PS.
Toeval. Gisteren herhaalde ik een oude tekst in mijn dagboek.
Na Dewulf kan ik niet anders
dan dit vandaag opnieuw doen. De vertaling zal weer anders zijn.




 

Een vorm van zwijgen

Zie, hoe onmetelijk dit blanke veld is.
Die zwijgende afwezigheid van woorden.
Witte stilte van het niets. Dat ik openbreek.

Iets met niets bekleed. Een vlek van spreken.
Zonder toevoeging van enig weten.
Slechts het ontmantelen van mijn allenig leven.

Hoe dikwijls nog pleeg ik een aanslag
op dit onaantastbaar wezen.
Blad met volgeschreven leegte.

En ongeletterd zwijgen. De overtreffende trap van schrijven.

 

 

 

27-03-18

Il n'y avait d'autre vie que les souvenirs

 

23-03-13

Mijn akte van bestaan

 

"Il n'y avait d'autre vie que les souvenirs. Elle pensa soudain que la vie était uniquement ce qui était passé.
Rien n'existe hors de la mémoire." (1)

 

Ik ben diep in mijn bestaan gekropen.
Bij gebrek aan licht buiten.
En dan ga ik op zoek naar een oude bekende.

Meteen herken ik 'm.
Hij verandert niet. Ondanks de verdwenen jaren.
Een mistroostig jongetje.

De lente is onbarmhartig kil en donker.
Ik wacht op de paasbloemen.


...


Ik ben een erg modale man.
Althans gemeten
aan mijn ijkpunten.

Mijn leven ligt rimpelloos te wachten
als de vijver
tijdens een bladstille dag.

Connie rust op mijn schoot.
Onbarmhartig gekreukeld
tussen twee covers.

De wind is barmhartig.
Hij geurt. Naar april en de struik
van wie hij het parfum
door m'n tuintje draagt. Nu al eenëntwintig jaar.


"Il n'y avait d'autre vie que les souvenirs. Elle pensa soudain que la vie était uniquement ce qui était passé.
Rien n'existe hors de la mémoire." (1)


Connie est une grande dame.
Zij troost mij in haar nietigheid. Sa tristesse.
Verdriet heeft geen status.

Al trachten sommigen ook aan emoties
sterren toe te kennen.
Tranen bij Hazes zijn al vlug plebejisch.
Die om Bach krijgen aristocratische allures.

Maar hier in dit huis
woont een doodgewoon jongetje.
Hij noteert ijverig zijn leven. Van elke dag.

Omdat hij anders niet zou bestaan. Later.

 

 

 

PS.1
Citaten uit 'La jolie Madame' - Andrzej Szczypiorski
genoteerd in
'Logboek van een onbarmhartig jaar' - Connie Palmen
pag. 105.

 24-04-12

 

 

 

PS.2018
Nog elke dag werk ik
aan mijn alfabetisch bestaan.
Meer wit dan zwart.

Mijn zwart werk is niet verhandelbaar.
Onhandelbaar lichtzinnig.
In mijn ondraaglijke lichtheid.

Verdampt nog voor het papier mijn herinnering zichtbaar opslaat.

 

 348099

 

26-03-18

Straks zal ik je openen

 

05-06-10

 

 

Straks verander ik me in een lezer


Ik schrijf naar jou. Enkel voor jou.
Hier breek ik het wit af.
Om woorden te metselen.
Tot wij erin kunnen wonen.

Ik sloof me uit. Tot na de komma.
Om jou te behagen.
Ik luister en zie. Om jou later te horen.
Tastbaar te lezen. In oude woorden.

In de stad
schrijf jij de straten vol.
Die we thuis plaveien
in het oksel van onze dromen.

Kijk even naar boven.
In dat banale blauw
staan de letters al te popelen.
Nu slaap je nog. In mijn vingers.

Straks zal ik je openen.

 

                                             °°°

 

 

 

 

 

PS. 2018
Het is ochtend. En bouwverlof.
Geen metselwerk meer. Maar huishoudelijk avontuur.
Een plumeau voor het afstoffen. Een dweil over vergeten plekken.

Mijn woorden worden oud.
Ze vergeten.
Zoals hun baasje.

Zinnen afgebladderd. Als slecht onderhouden verf.
Hoelang nog, wacht ik als een zondagsschilder.
Op wat blauw.




348012

25-03-18

de tijd ging aan mij voorbij

 

 

18-01-11

 

Vermiste tijd

 


Zelfs een slak heeft snelheid
in haar trage spoor.
Ik schrijf mezelf te pletter.

Op dit wit parcours
van ongeduld
mors ik me blauw.

Terwijl aan het venster
het leven voorbij gaat
als een afgewezen minnares.

Ik haal haar nooit meer in.

 

     °°°

 

 

22-04-11

 

De heilige tijd

 


Schrijven. Als een dagelijkse zonde.
Geschreven gymnastiek.
Van vingers en verlangen.

Hoe je luistert naar het zwijgen
dat zich verschuilt.
In het spreken.

Hoe blij je bent
als je weer eens een
zichtbare denker ontdekt.

Die spreekt. En hoe je dan aan zijn woorden hangt.



https://www.npo.nl/profiel/13-04-2011/POW_00107175

 
www.npo.nl
Filosoof en jurist Marjolijn Februari (1963) is bekend als succesvol romanschrijver en gezaghebbend columnist. Frederieke Jochems volgt deze invloedrijke moderne denker.

 

                           °°°

 


PS. 2018.
Wat tijd met een mens doet.
Ondertussen is Marjolijn ... Maxim geworden.
En was ze, pardon, hij te gast bij Friedl' in Touché. Op zondag 18 maart ll.

Ik herinner me het goed, want samen deden we de strijk.

Hij noch zij waren geschoolde strijkers, vermoed ik.
Ik deed dan maar de plooien en hij de woorden.
Tenslotte waren en zijn ze beiden filosoof. Zij en hij.

Vandaag is het voor mij te laat om nog strijker te worden in een symfonisch orkest.
Ook al oefen ik elke zondag op zolder.
Met de radio.

De tijd ging aan mij voorbij. Als een schaduw van het licht.



347922

23-03-18

de helden van mijn herinnering

 

22-03-11

De fractalen van een herinnering

 
 


Hoe zij oplost
tot een illusie
een anachronisme

in mijn leven
een voetnoot van de liefde
licht als een vergetelheid

de eeuwigheid van een ogenblik
in de verdwenen tijd

 

                                                           °°°

 

 

22-03-10

Niemands meester, niemands knecht.

 


Johan Anthierens.
De vrijbuiter, de blauwe ridder, de kwajongen,
de succulente schrijver. De scherpe polemist.
Aan papier kan je jezelf pijnlijk snijden. Ook aan een ander.

Johan A. werd populair in Vlaanderen via de Wies Andersen Show.
Zeker met zijn (toen nog memorabele en relevante) uitspraak: 'Ik ben gelukkig gescheiden'.
Meteen bestegen onze katholieke moraalridders hun pen
om de molenwieken van deze 'vrijheidsstrijder' in te korten.


Tien jaar geleden nam kanker hem te grazen.
Op kanaal Z, eigendom van één van z'n vele vroegere werkgevers,
dacht men nog even terug aan hem.

Toch ontluisterend voor mij, één van z'n vele bewonderaars.
Blijkt nu dat de pannelleden van de Wies Andersen Show,
waarin hij dat spitante statement deed, vooraf de vragen toegespeeld kregen.

Hoe briljant vals.

Hoe kon deze man die elke zweem van 'oneerlijkheid'
aankloeg en bevocht, meegaan in dit bedrog.
'Om den brode' blijkt nu. Tja ...
Mick Clinckspoor kon er niet meeleven en verklapte het aan Humo.
Johan noemde haar toen Mick Klikspoor.

Ach, ook helden blijken maar mensen te zijn.

 

 

347818

 

 

22-03-18

knuffels sterven niet

 

COLUMN | Panter

Het was koud. Ik wandelde over de Netedijk in Gestel. Half maart, maar de lente was even onzichtbaar als in december. Opeens zag ik aan de rand van het pad, waar over een paar weken het gras uitschiet, een knuffel liggen. Het was een gevlekte kat, een panter eerder, klein van formaat. Een knuffel die veel was geknuffeld. Je kon zien waar zijn snorharen hadden gestaan, ze waren allemaal weg. Aan zijn hals was het dier gestopt. Door de vele liefkozingen zat er een gat in. Ziek en weer genezen, zei mama.

Plotseling voelde ik het verdriet van het kindje dat de knuffel verloor. De panter had mee verjaardagen gevierd, gezien hoe het meisje een kroon droeg en jaar na jaar een kaarsje meer uitblies. 's Avonds pakte ze haar panter stevig vast: "Niet bang zijn, panter!" Het hielp. De hele nacht hield hij zich stoer.

Een knuffel die lief en leed heeft meegemaakt, verliest aan waarde en wint aan betekenis. Pas wanneer hij wat gaatjes vertoont en zijn kleuren lichtjes verschieten, wordt hij een stuk van jezelf. Verleent hij identiteit. Een nieuwe panter is vervangbaar, een oude is uniek. Wie beweert dat zo'n knuffel geen ziel heeft, heeft op een verschrikkelijk domme manier gelijk. En heeft geen hart.

De Duitse socioloog Hartmut Rosa schreef over voorwerpen die in ons leven binnendringen. Een auto die we al tien keer hebben gerepareerd. Een paar sokken dat we vaak hebben gestopt. Ze blijven niet zomaar een ding. Dat geldt nog veel meer voor een knuffel.

Ik pakte de panter op. Hij voelde ijskoud aan, als was hij dood, maar knuffels sterven niet. Ik stopte hem in mijn jaszak. Hij kon erin. Zo klein was hij. Daarna gaf ik hem af in het café aan het begin van de wandeling. "Dat gebeurt hier vaak", zei het meisje aan de tapkast. "Meestal komt de knuffel terecht."
Was het de waarheid? Alvast de enige die ik kon verdragen.


Met dank aan RIK TORFS & HLN - Vandaag in HLN


                                                                            °°°

 

Langs de Nete is het altijd zomer.
In mijn herinnering.
We leren duiken. En springen van de kant.

We peddelen naar de oever.

Zwemmen is voor later.
Als we groter zijn.
En de dagen ouder.

Zoals de grote mensen.

                                                      °°°

 

 

PS.
Dank u wel, Rik Torfs.
Namens alle kleine meisjes en jongetjes.


PS.
14-07-16

 

A Léon Werth

Je demande pardon aux enfants d'avoir dédié ce livre à une grande personne.
J' ai une excuse sérieuse...
...

Si toutes ces excuses ne suffisent pas, je veux bien dédier ce livre à l'enfant qu'a été autrefois cette grande personne.
Toutes les grandes personnes ont d'abord été des enfants. (Mais peu d'entre elles s'en souviennent.)
Je corrige donc ma dédicace:

A Léon Werth
Quand il était petit garçon.

 

Le petit Prince - Antoine de Saint-Exupéry

 

                                                ...

 

 

en het is nog geen herfst


zal ik mij samen harken
en sorteren
wat ik wilde en niet
kreeg

en zal ik wenen
om wat ik altijd al had
en nooit
heb begrepen

 

 

 


PS.
Ik kreeg het mee. Met de paplepel
en mijn kinderjaren.
Het jongetje van de klas dat bang was.

Nu nog is het levendig aanwezig.
Tussen de grote mensen
en hun wereld.




 

 347712

 

21-03-18

de ramp zien

 

Ramp

Vorige zaterdag ging ik na een voorstelling te voet terug naar huis. Het was ijskoud, iets na ­middernacht. De stad was leeg. Tot iemand rechts uit een zijstraatje opdook en enkele meters voor me in dezelfde richting begon uit te stappen. We zeiden niets, we liepen achter elkaar, kromgebogen ­tegen de wind in.

Plots kwamen toen de sneeuwvlokken. De nacht was zo stil, je kon ze horen vallen. Ze kwamen steeds sneller en met zo veel dat we allebei stopten om naar boven te kijken. Toen waren we te onmiskenbaar met twee. Dus wachtte ze me op en stapten we samen verder.

‘We hebben een ramp nodig.’ Dat was een zin uit de voorstelling van die avond. Geef ons een ramp en we zorgen voor elkaar. Geef ons een ramp en we worden medemensen. Geef ons een reden om elkaar graag te zien. Elkaar te zien.

Sneeuw kan een prachtige ramp zijn. In de sneeuw leerde ik een medemens kennen. Ze vertelde me met verkleumde mond over een hartbrekende avond. Ze huilde niet, ze rilde. Af en toe keek ze achterom. Waarom kwam hij haar niet achterna?

Aan de brug over het water splitsten we op, elk naar onze overkant. Wat verder, terwijl de ­hemel op ons hoofd bleef vallen, zwaaiden we nog eens.


Met dank aan   & De Standaard - 21 maart 2018


                                                                  °°°

 

 

In onszelf leeft een 'ramp'.

Moeder zou straten om gaan, om niet te moeten groeten.
Vader zou pleinen oversteken, om met iemand te kunnen praten.

Zij droegen een 'verschillende ramp' in zich.
Zelf heb ik er al 'vele' overwonnen.

 

 

 

PS.
In de stad gebeuren vele rampen.
Het kan zomaar op een bank. Of op de hoek van een straat.

Er is mij daar al veel overkomen.
Ook al sneeuwde het niet.


Slavische meisjes die mij vragen hun horoscoop te vertalen.
Oude mannen met jonge verhalen.

Maar velen zien ze niet. De rampen.
Ze lopen er achteloos aan voorbij.

Terwijl ik de Stad lees als Poëzie.
Een meisje op de fiets. Of een libelle op hoge hakken.

Maar het begint altijd bij zien.


347622





19-03-18

weemoed is een troebel venster...

 

11-11-10

 

 

Mio mistero

 


Ma il mio mistero è chiuso in me,
il nome mio nessun saprà!
No, no, sulla tua bocca lo dirò
quando la luce splenderà!

 

Goedenmiddag lezer,

Ik ken geen Italiaans.
Dommage.
Gelukkig helpt Wiki mij op weg.

Zopas luisterde ik naar 'Nessun dorma'.
In het gezelschap van de afwas.
Puccini is mijn geliefde assistent.

En zie, weemoed
is een helder venster om woorden te lezen.

Ik merk hoe een dichter (elders)
ook aan de vorm werkt, beitelt, schaaft ...
het kan niet anders dan met geduld.

Die trage adem van de tijd.

Hij schrijft dat hij zijn foto's verbrandde
omdat ze hem vermoorden.

Foto's, ach,
hoe graag willen wij ons bedriegen.
Met de werkelijkheid. Van een bevroren kader.

Waarin wij knipten tot een herinnering wat ons zinde
en niet bewaarden wat weggelaten was.
Maar ook papier is erg geduldig
in het verdragen van ons vergeten.

Ach, laat de leugen traag en teder zijn.
Opdat wij overleven als de bladeren afgestorven vallen.
En hunker het haalt op hoop.

Hoop is voor virulente mensen in de lente van hun leven.



                      °°°

 

 

PS. 2018
"Die trage adem van de tijd."
Mijn tijd wordt amechtig.
Ademnood.

Maar het wordt lente.
Als de winter sterft.
Ik hoop.

https://www.youtube.com/watch?v=ru8Lf_SAPIo

 
 
www.youtube.com
Beniamino Gigli (March 20, 1890 - November 30, 1957) was an Italian singer, widely regarded as one of the greatest operatic tenors of all time. He was blessed with a ...

 

 
 

347462

 

17-03-18

schuchter een verlegen adjectief


© Bettmann Archive



Mijn lezing was net afgelopen, twee toekomstige leraressen bleven napraten. Door mijn linkerooghoek zag ik hoe een jongeman aarzelend naderde en op een veilige afstand geduldig zijn beurt afwachtte, wikkend en wegend hoe hij de vraag waarmee hij worstelde best zou formuleren. Daardoor voelde ik meteen sympathie voor hem.

Vandaag oogst wie assertief is, te pas en te onpas het woord opeist, overal lof. Hoe moedig. Zo jong nog en al zoveel lef. De durf om te spreken lijkt belangrijker dan wat iemand zegt. Pas op, ik heb niets tegen een zekere brutaliteit. En toch vind ik schuchterheid mooier. Lichte twijfel over het eigen kunnen.

"Is wat ik te vertellen heb wel de moeite waard?" Wie die vraag stelt, moet over zijn drempelvrees heen worden geholpen, dat spreekt vanzelf. Maar wie ze niet stelt, zou ze eigenlijk moeten stellen.

Schroom en verlegenheid zijn geen zwakheden. Zoals naast een onhandige, schuchtere liefdesverklaring een onstuimige omhelzing volkomen verbleekt. Verlegen mensen zijn meestal lief en slim.
...

Stukje Torfs uit HLN van vandaag.

                                                               °°°



Toen ik deze woorden las, zag ik mezelf staan op het podium van de Parochiezaal.
En ging op zoek in mijn dagboek.
En jawel. Ik vond mezelf terug. Onder het stof van de vergeten tijd.

...


Zoek : verlegen

De verlegen liefde

Lila en de oude Ames groeien naar elkaar toe, heel geleidelijk.
Hun liefde heeft een verlegen karakter. Ze zijn totaal verschillende wezens;
hij is een man van het woord, zij is intuïtief, heeft altijd geleefd als een dier en wantrouwt woorden.

‘‘Ik heb altijd vertrouwen gehad in woorden’, zegt Marilynne Robinson.
‘Ik kon al lezen voor mijn zesde, als kind zat ik voortdurend met mijn neus in de boeken. Personages als Doll en Lila heb ik moeten verzinnen. Ik heb wel veel gelezen over de grote depressie van de jaren 1930 in de Verenigde Staten, dat hielp.’

Eenzaamheid

Robinson schrijft enkel over eenzame personages.
‘Die interesseren me,’ vertelt ze, ‘omdat ze meer moeten nadenken dan anderen.
Ze kunnen niet terugvallen op gelijkgestemden, ze moeten alles zelf ontdekken en overdenken.
Ik geloof ook dat ze de wereld van een grotere afstand bekijken,
ze staan niet midden in het leven. Ik vind dat een boeiend perspectief om over te schrijven.’


Uit een 'Interview - Marilynne Robinson en het vertrouwen in woorden'
31 december 2015  | Kathy Mathys - De Standaard der Letteren

 

De ochtend blijft donker.
Ik puur het licht
dan maar uit het wit.
En de oppervlakte van woorden.

Hun liefde heeft een verlegen karakter.

Dàt staat er. Wonderbaarlijke combinatie.
Verlegen, zouden mijn kleinkinderen
nog de betekenis ervan kennen.
En het gevoel dat erin ondergedoken zit.

Ooit was ik een zwaar verlegen jongetje.

Waar ben ik het onderweg verloren.
Aan de oppervlakte ben ik een vlotte jongen.
De mensen kijken er niet meteen doorheen.
Ik kan ze bedriegen met mijn wervelende woordenschat.

Maar als ik even naar binnenglip. Dan zie ik het zitten. Met opgetrokken knieën.

 

PS.
Nu nog hoor ik mezelf voordragen in de Parochiezaal.
Na het eerste studiejaar. Met knikkende knieën.
"Men zegt dat ik verlegen ben."

En dan wapper ik met mijn rechterhand langs mijn rechteroor.
Alsof er een vlieg langs zoemt.
Beneden in de zaal duizelen de ouders van kleine jongens.


PS.
Ik herinner me ook Jozefien.
Ze was de vriendin van mijn oudste zus. Had zwarte vlechten.
En een brilletje. Waaronder ze licht loenste.

'Een lui oog', noemden de grote mensen dat.
Wat ik totaal niet begreep. Van Jozefien.
Ze was twee jaar ouder dan ik. En ze was me liever dan Onze Lieve Vrouw.

Voor wie ik elke avond op mijn knieën ging.
Voor het bed. En het gebed. Van drie Weesgegroetjes.
Hoe kon ik toen beseffen, dat een bed niet alleen maar om te slapen was.

Voor verlegen jongetjes met ongrijpbare dromen.

 

 266373

 

02-01-16          347354

 

15-03-18

de voorwaardelijke wijsheid

 

25-09-11

 

 

Tussen ochtend en avond



Neen, niet
op de meridiaan van het verdriet
ligt onze liefde maar in de vlakte
van vereenzaming

daar waar
de dagen trager dan de hunker
klagen over de verte
van verlangen

de voorwaardelijke wijs
van het grijze wachten
op de avond
wanneer de ochtend

begint aan zijn laatste reis.

 

          °°°

 

PS.2018.
Mijn ochtenden zijn totaal gemetamorfoseerd.
Oef, meteen correct getikt, dit moeilijke woord.
Maar het is zo.

Sinds mijn laptop een vast abonnement kreeg,
is mijn ochtend verslaafd aan het WWW.

Voordien was hij trager en meer geletterd.
Handtastelijk met papier.
Schrijvers en dichters.

Een ander nadelige factor was 'de tafelwissel'.
Van een lange houten tafel naar een ronde marmeren.
Ik heb het gevoel dat papier beter compatibel is met hout.

Het ruikt zijn wortels, vermoed ik.





347224

14-03-18

herinnering

 

 

Oh, je voudrais tant que tu te souviennes

 


Hoe wij de zee
opmaten
met ons verlangen

en wij het strand
afstapten
om ons gemis te meten

opdat we later zouden weten.

 

 

 

PS.
Als er één maand de weemoed begrijpt
dan is het wel november.
Hoe herinneringen als paddenstoelen
opschieten uit vroeger.

Toen het nog lente was. En tijd.

 

                       °°°

 

 

PS.2018
Mijn Muze is nog niet ontwaakt uit haar winterslaap. Vrees ik.
Ik zoek dan maar naar wat voltooid verleden tijd.
Verloren tijd. Niet van nutteloos. Maar van verliezen.

Mijn vingers hebben woorden nodig.

347108

 

 

11-03-18

onverstaanbaar

 

de regen dicteerde
letters lekten uit het dichte woud
van lage wolken

geen lezer
wilde nat worden
ze haalden hun paraplu boven

om mij niet te verstaan.

 

 

 

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?time_continue=24&v=MFwF...

 
www.youtube.com
Dichter Simone Atangana Bekono draagt in de webserie DichterBij haar gedicht ‘Zonder titel’ voor. Simone Atangana Bekono verovert haar plekje in de wereld va...

 

 

 

PS.
Er werd niet geknield voor de dichter. Ze liep verloren.
Niet in het bos.
Maar tussen de mensen. In een café.

Te veel volk.
Dat niet voor haar kwam.
Maar voor een selfie. Van zichzelf.

In de andere. Om thuis te komen. Dichterbij zichzelf.

 

 

 

 

10-03-18

schrijven tot aan een nat geslacht

...

Dat zal naar de letter dan wel zo zijn, naar de geest kan ik het moeilijk geloven. Ik zie niet iemand naar een schilderij kijken en níets horen, hoe onbestemd ook. Of omgekeerd, naar muziek luisteren en niets zien, hoe vaag ook.

Zoals ik me ook niet kan voorstellen dat we onze geliefden niet tegelijk kunnen zien, ruiken, proeven, voelen en horen – hoe afwezig ze ook zijn, of uitgerekend tijdens hun afwezigheid. Want dan dienen alle middelen het doel: ze weer aanwezig maken. Van de luisterende tong tot de sprekende armen over de herinnerende oren en de blik.

Zelfs tot stil zingende vingers. Vol herinneringen.

Hun gezicht voor de geest wekt gelijk hun geur. Hun geur wekt dan weer hun stem, hun stem leidt naar hun oogopslag, hun oogopslag brengt me bij hun bewegingen, enzovoort.
...

Niemand kijkt met alleen maar zijn blik, toch? Ziende halen we al onze neus op. En niemand geeft een hand zonder aan te zien, en intussen te ruiken wie die hand aanneemt, toch? Al ziende horen, voelen, proeven, raken we aan en gissen we.

En al helemaal geen minnaar (m/v) – geen Romeo en zijn Julia of omgekeerd – die niet bij de minste aanblik of bij een zweem van geur in de buurt elk zintuig aangesproken weet.

En ik zeg niet zomaar ‘aangesproken’. Want hoe vaak niet heb ik intussen gehoord dat voor de andere kant – zowel die van de zingende sirenen als die van de gewone toehoorders – de stem zoveel meer oproept dan de stem alleen.

De stem spreekt zowat alle zintuigen aan, tot en met de onderste. Van stemmen worden naar verluidt zelfs geslachten nat.
...

Het weekblad DS - Si & la - Bernard Dewulf - 10 maart 2018


                                                               °°°

 

 

Van lezen krijg ik goesting en honger.
Honger naar woorden.
Goesting in schrijven.

Soms hoor ik schrijvers klagen.

Dat het zweten en werken is.
Dwangarbeid.
Alsof ze gestraft zijn.

En in een Jappenkamp zitten.

Gelukkig hoorde ik nog maar pas
Stephen Fry die niet zonder kan.
Geen groter geluk. Geen zaliger afzien

dan schrijven. Schepper naast God.

 

 

 

PS.
Waarom blijven ze ermee doorgaan? Schrijven. Brrr.
Flagellanten die zich geselen om de hemel te verdienen.
Of het slijk der aarde: geld. Bwah.

Ik weet het niet.

Maar ik luister dan sceptisch naar hun sermoen.
Als een ongelovige Thomas.
En kijk met jaloezie naar hun afgewerkt product.

Hun zweet en tranen. En geslacht.


346806

09-03-18

wie ben ik vandaag

 

maart2.jpg

 

 

Alsof ik in de spiegel keek...

 

Wat zou deze schrijver op andere dagen neerschrijven.
Hoevele woorden en zinnen, paragrafen lang 'verzint' hij de mens geboren op...
Zou er elke dag hetzelfde staan?

Of herkennen wij ons in elke dagelijkse mens die hij beschrijft?
Zoals wij hopen in een horoscoop. Van Vis of Maagd.
Nog nooit had ik mij zo duidelijk zien bestaan als op deze eerste pagina.

In dit geval, vermoed ik dat geen beeld van mij deze waarheid benadert.
Een foto kijkt niet onder de schedel.
Een schrijver wel.

Een beeld blijft altijd op afstand. Er zit ruimte tussen object en subject.

Woorden kruipen in de ruimte. Zelfs in de leegte.
Ze hollen ze uit. Of vullen ze op.
Ze verengen of vergroten. Metaforen worden mensen.

Of andersom.

Geniet van deze enige dag, dierbare lezer.
Morgen is het weer een andere.
Ook al lijkt vandaag op gisteren.

Tijd is als stromend water. Het verleden als grond. Onder je voeten.

 

                                                                °°°

 




Gisteren was het nog rozengeur en maneschijn.
Jij lag tussen de lakens
onder mij als een baldakijn.

En ik schreef je neer.

Voor morgen.
Als er doornen aan de rozen zouden groeien.
En de maan een vale vlek.

Tussen jou en mij.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=z01mLlRH5dA

 
 
www.youtube.com
Herman Van Veen - Rozegeur maneschijn

 

346657

 

07-03-18

De dichter is een blauwe koe

 

30-08-11

 

 

 

 

Ochtenddagboek voor een dwaze late slaper

 

De reis naar een dichter duurt lang.      
Hij daarentegen temt tijd tot eeuwigheid.
Ikzelf kom niet verder dan de grenzen van papier.
In de verte ligt mijn chaise longue te lonken.

Met gesloten ogen reis je eerste klas. Van hier naar daar.
Het ritme van het metrum zingt binnenin je handen.
Zijn woorden sporen naar het universum. 
Op de melkweg staat een blauwe koe te dromen.

 

 

Zopas gevonden in een 'verdwenen dagboek'.

 

 

 

346482

 

 

In zomaar een leven...

Voetnoot. 2018
Zal ik maar met het post scriptum beginnen.
Want de woorden lager lijken mij nu een anachronisme.
Regen. Ochtend. En een uitspansel van grijze beton.

Liever zag ik de zon nu lonken.

Gelukkig bestaan er woorden. Zoals die van in De Standaard van vandaag:

...

Er zijn geen diepere oor­zaken die bepalen hoe het verder gaat. Een passerende vlinder vertelt je heus niet met wie je moet trouwen.’

Om de zoveel tijd moet iemand ons dat nog eens zeggen. Het blijft erg verleidelijk te geloven in vlinders. Of in onwaarschijnlijke ontmoetingen waaraan dus niet te ontkomen was. Of in dat lied dat de radio plots speelde, net toen je dacht aan de liefde van toen. Of in merels die je juist op tijd wakker zongen. Soms is toeval te schitterend om niets te mogen betekenen. Soms is toeval daar ook te gruwelijk voor.

In zomaar een leven blijft het toch lastig te geloven. In liefde als een overschatte toevalligheid al helemaal. Maar dat vindt de fysicus aanstellerij. Dat we toevallig en toch hartstochtelijk bestaan, is net de pracht ervan. ...'
...

                                                                           °°°

 

 

Zoek : regen

Het ritueel van de regen

 

 

De slaap rust nog
in mijn vingers.
Als mos op een dak.

Ik scharrel als een kip
over dit wit.
Ligt er wat zwart onder dit vlak?

Behalve het zwijgen. Van de dingen.

 

 

PS.
Meer en meer verdwaal ik.
In de virtuele wereld: www.
Ooit waren er de dagelijkse plekken.

Van op hol geslagen dichters.
Wij schreven het www tot een dorp.
Van alfabetische kinderen.

Aap, noot, mies,
waren trouvailles.
En wij dachten dat het jonge sla was.

Van Kopland. Die zachte dode.

 

PS.
Als de dichter een koe is,
dan waren wij kippen zonder kop.
En toch mis ik het gekakel
en de misbaksels. Gedrochten van woorden.

PS.
Olav Grondelaers kwam moe aan de start voor de microfoon.
Niet van de gevolgen van z'n kanker.
Hij had slecht geslapen. Want in z'n zijde gestoken door een wesp.

Een week geleden ook ik in bed.
En de voorbije hete dagen leek dit huis een oord
voor emigrerende wespen.

Zopas nog eentje in de keuken van de grond geraapt.
Voorzichtig, ze bewoog nog.
Misschien wel met haar angel in aanslag.


PS.
O, dat ritueel van de regen die op de ruiten fluistert.
Wat heb ik het gemist.
Het is alsof de airco van m'n hersenen terug werkt.

Leve de koelte. Van onze Vlaamse zomers.

 

 249883

 

 

12-07-15

 

 

06-03-18

Temps perdu

 

Verloren ochtend

 

 

Omdat ik heimwee kreeg
naar hem
tikte ik zijn naam in:

ochtend

en ik stelde vast
hoe ontrouw
ik hem geworden was

ooit

het literaire begin
van een dag
dichters op tafel

traagzaam ontrafelen

en de avond
die te wachten zat
als een late zwaluw

op de hoge draden van de schemering.

 

 

 

 

PS. 2018
Voortdurend verlies je de tijd.
Alleen in je herinnering komt hij terug.
Maar altijd anders. Onherkenbaar.

Je leest gisteren met vandaag.

346377

 

 

 

 

 

 

04-03-18

in illo tempore

 

toen was God zo groot
en klein
als ik

en liep Hij nog in korte broek

door de gangen
naar den dortoir en de Kapel
de trappen op

en wachtte Hij op mij

overal
waar Hij mij zag
en hoorde

ook als ik het liever anders had.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=3u1EduLH7L8

 
 
www.youtube.com
Ludwig van Beethoven Missa Solemnis op.123 Kyrie 0:00 Gloria 11:12 Credo 28:33 Sanctus 50:54 Agnus Dei 01:07:59 Elisabeth Schwarzkopf Christa Ludwig Nicolai Gedda ...

 

 

 

 

PS.
Zondag. En nog snippers wit. Onder een blauwe hemel.
Jarenlang was het de Dag des Heren.
Van zodra we wakker waren en weer onder de dekens kropen.

Met onze handen zedig boven de lakens.
We konden immers doof en blind worden.
Zelfs als onze gedachten zouden zondigen tegen het zesde en negende. In begeerte.

Maar wij gingen de nacht in met Maria. En drie 'Weesgegroetjes'.
Op onze knieën.
En liefst met een beetje pijn.

Als een voorschot op het Vagevuur om de Hel te voorkomen.

346235

 

 

03-03-18

Alsof het sneeuw was

Afbeeldingsresultaat voor sneeuw
Internet - RTV1

 

 

Alsof het sneeuw was

 

 

Alsof het sneeuw was
zo verdween haar stem
zacht en aarzelend

zoals de horizon
die eeuwig opschuift
en het einde uitstelt

tot aan Ispahaan.

 

         °°°

 

 



PS.
Het licht ligt te spelen op het malse wit.
De sneeuw is nog maagdelijk.
De nacht bewaarde haar onschuld. Ongerepte schoonheid.

Straks strooit de mens zout.
In open wonden.
Bloedt de sneeuw tot hij sterft aan de zon.




346133

02-03-18

Stropers van licht

 

 

26-09-12

 

 

 

Stropers van licht

 

Hopper hield hartstochtelijk van het licht. In menig schilderij
laat hij vrouwen en het licht haast met elkaar de liefde bedrijven.

Haast. Daar gaat het om. Ik denk niet dat we hier moeten spreken
van copulatie in de gebruikelijke zin.
Het licht is een minnaar hors catégorie.

Uit 'Verstrooiingen - over kijken en zien' - pag. 112 - Bernard Dewulf

...


Sommigen verlaten er hun land voor.
Hun liefde en leven.
Voor het onvatbare.
Schilders van licht.

Gevangenen van de lucht.
Dieven van verlangen.
Op doek gehangen.
Gestolen licht.

Dat valt als opstuivend zand.
Tussen het palet
van hun handen.
Verslaafd aan verf.

Op een canvas. Zeeën van licht.

 

 Eugenia
https://www.lisez.com/usuaris/libros/fotos/9782260031/m_libros/9782260030003ORI.jpg

 


PS.
En toch. Ook hier ligt licht voor het rapen.
Wanneer zei je nog eens:
'Liefste, kom we gaan kijken naar de avond'.

Hoe de dag sterft. Aan de horizon.
De nacht in het licht kerft.
Tot aan de maan en de sterren.

 

 

28-02-18

ontroerend goed

 

hoogbegaafdheid 1200

 

© Kamagurka - Humo

 

 

 

 

Als een scharrelkip krab ik een zinnetje uit mijn drukke hoofd.

 

Trouwen is een werkwoord. Zoals liefde.
Neen.
Voor mij geen trouwboekje meer.

Papier is geen conditio sine qua non. Met de wet kan je de liefde niet binden.
Vastleggen.
Ook niet door een notariële akte.
Alsof liefde een bezit is. Een onroerend goed.

Ontroerend is een sterker woord. Ook zwak en weerloos.
Geen grammatica die het in regels giet.
Met of zonder uitzonderingen.

Ontroering is zoals verwondering, een geschenk. Kostelijk en onbetaalbaar.

 

 

 

 

 

 

 

PS.
Met dank aan Kama.
Mijn tekst is los geschreven van zijn cartoon.
Maar hij past wel bij mijn scharrelkip.

 

 

 

 

voor hem die ik niet geworden ben...

 Afbeeldingsresultaat voor oude man langs achter met stok
Icarus, de man die wilde vliegen (Griekse mythologie)

Historiek
Daedalus en zijn zoon Icarus. Schilderij van Charles-Paul Landon, 1799

 

 

 

nog elke dag
herschrijf ik mij

maar nooit
word ik

wie ik ben of was
of worden wou

en toch draag ik zorg voor jou

jij
die ooit...
ach,

morgen schrijf ik je weer neer tot een vreemde heer.

 

               °°°

 

 

 

 

PS.
Zoveel gisteren verzameld.
Onder het vergeten.
Gelukkig is mijn archivaris een aimabele selectieheer.


345710

27-02-18

De lichte lacune

01-08-11

 


 

De lichte lacune


Verder dan de dageraad
later dan de avond
ben jij mijn dwaallicht

in de geur van een roos
de kleur van een stem
het ritselen van een laken

hoor ik even je adem
proef ik de dauw van je lippen
voel ik de stilte

van je schaduw.

 


                            °°°


PS. 2018.

Ik verzamel licht uit vroeger.
Lees in mijn oud brevier, het gelovige Licht.
Ik legde het ooit neer op het geduldige wit.

Dat zwijgend bidden met woorden. Scripta.

 

 

 

Het natte licht

 

25-10-11

Het natte licht

 


En het licht treurt
onder de paraplu.
Van grijze regen.

Hoe het huis
mij binnenlaat
als een bezorgde moeder.

Zoals een opa
zijn telgen achterlaat
op school.

En zichzelf.

 

 

                          °°°

 





PS. 2018
De zon schijnt en het is bibberkoud.
Kleinkinderen gaan al lang alleen naar school.
Mijn huis is nog altijd een bezorgde geliefde.

 

345635

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende