20-07-17

Bijna

 Bijna

Somberman heeft last van de warmte. Hij zweet als een os. Maar er zijn natuurlijk ergere dingen. Somberman zou Somberman niet zijn als hij daar niet naar op zoek zou gaan.

Hij herinnert zich een keer dat hij bijna verdronk in zee. Maar zo erg was het niet. 'Bijna' betekent dat hij niet verdronk en veilig op het strand aankwam. Dat had dus beter gekund.

Ook was hij een keer door niet uitkijken bij het oversteken van de straat bijna onder een auto gekomen. Maar bijna is niet half en een koe is geen kalf en hij leefde nog altijd.

Als hij er goed over nadacht, waren en veel bijna's in zijn leven. Bijna van de trap gevallen, bijna door een Roemeense zakkenroller beroofd.

Allemaal gemiste kansen.

Het maakt hem gelukkig ongelukkig.

 

07:53 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

19-07-17

Leer mij

 
 
 
Leer mij de zee zien
als ik luister naar het briesje
in de bomen
 
leer mij sterk te zijn
als ik de wereld lees
zodat ik hier weerloos kan achterblijven
 
leer mij reizen in de koelte van dit huis
als de ochtend
schaduw vangt uit het noorden
 
leer mij het zuiden te dromen
en als een zwaluw
over de hemel te schrijven
 
leer mij te verdwijnen. Om ooit terug te kunnen komen.
 
 
 
 
324112
 

18-07-17

Mijn schrjfpennen

 

 

Later was een ver land

 

Vakantie is voor mij een ontheemd woord.
Een vreemdeling.
Die ik ooit tegenkwam. Ergens.

Toen ik nog aan mijn pen likte.
En over mijn dag kraste.
Als een jongetje.

Knikkers in een gelapte broek.
En langzame weiden
als wiegende zeeën.

Die wij kenden
uit schoolboeken.
En tekenden.

Wolken en een zeilbootje
waarop wij lagen
te dromen. Van later.

Later was een ver land.

 

23-06-12

 

Mijn schrijfpennen

Omdat zij zich vreemd voelen
in kranten.
En op alle hoeken van de straten.

De stad die haar jeugd verloor.

Aan de verre vakantie.
Die jongeren verleidt.
Zoals vroeger de zonde. Ons.

Ginder wenkt het leven. En alles wat 'het hier' mist.

 

 

PS.
Mijn vingers zijn tijdelijk in schrijfverlof.
Ze haperen. Aan het wit.
En mijn schrale gedachten.

 

 

 

323999

16-07-17

Het burlen van de eenzaamheid

Het begint met eenzaamheid. Je moet veel alleen zijn. Als je door omstandigheden (werk, kinderen, gedwongen opname in een kliniek) niet alleen kunt zijn, zul je ’s nachts moeten schrijven, als iedereen slaapt, of ’s morgens heel vroeg, lang voordat iedereen wakker wordt.

Om een boek af te maken, ging ik naar Terschelling. Een eiland is een goede plaats voor zoiets. Je steekt een zee over, je bent onbereikbaar voor de tienduizend dingen.

Het huis steekt met zijn rug in een duin en kijkt uit over een kom met zeedennen, helmgras en abelen. Het is moeilijk om hier een ongelukkige schrijver te zijn. Mensen zie je niet maar hoor je wel. Vooral jongeren. Daar zijn er veel van op het eiland. Hun geslachtsklieren spelen op. Ze burlen.

Ik heb nog vier dagen voor de grote vakantie begint, vier dagen voor ik zes weken tot stilstand gedwongen ben omdat mijn dochters Vier-op-een-Rij willen spelen en opheldering eisen over waarom de aarde rond de zon draait en niet andersom.

Het boek is eigenlijk al klaar, maar om zeker te zijn van mijn zaak zet ik het manuscript naast me neer en typ het woord voor woord over, als een kopiist die stiekem verbeteringen aanbrengt. Eén voor één neem ik elk van de zeventigduizend woorden nog eenmaal onder de loep. Pas in het overschrijven doorgrond ik de intuïties en verborgen drijfveren van het verhaal, pas nu heeft het kans om van een middelmatige een goede roman te worden.

Ik ben ervan overtuigd dat iedere schrijver diep van binnen weet dat hij eigenlijk een slechte schrijver is. Een goede schrijver is alleen hij die onverbiddelijk is voor de slechte schrijver in zichzelf, en hem meedogenloos onderdrukt.

Vier dagen zonder gebeurtenissen, of het moet het winterkoninkje zijn dat op een avond met een doffe klap tegen het raam vliegt. Het siddert op de tegels, ik pak het op en houd het in de kom van mijn hand. Het sidderen stopt, de kraaloogjes gaan dicht. Niet doodgaan, zeg ik, niet doodgaan, en dat kleine leven in de kom van mijn hand lijkt plotseling, in een aanval van magisch denken, samen te hangen met het welslagen van de roman die nu op een haar na klaar is… 

En ik blaas warme adem op het vogeltje, dat na een tijdje zijn ogen opent alsof het alleen maar even sliep en dan wegvliegt, zodat het nu vast goed komt allemaal, en ik de zee weer kan oversteken met een nieuw boek in mijn tas.

Stukje uit AD - Tommy Wieringa

 

Het begint met de ochtend.
Ik ben alleen.
Met
het dagelijkse ritueel: koffie en speculoos.


Ondertussen sijpelt samen met de koffie

het nieuws binnen.
De radio verbreekt de stilte. Even.


Dan wachten de woorden.

Zij op mij.

Ik op hen.
Zonder verba en scripta kan ik niet.

Zonder ben ik doof en blind.

Tast ik in het duister van de dag.
Zinnen zijn zuurstof.
Voor gedachten en vingers.

Ze burlen.


 

PS.
Sedert enkele weken heb ik een proefabonnement op HLN.(1 Euro).
Ik heb moeite om de naam van de krant voluit te tikken.
Gans mijn leven al heb ik een lichte aversie voor deze gazet.
Die ik nooit als een (volwaardig) dagblad gezien heb.

Maar, toegegeven, digitaal is het een interessante formule.
Ik kan nu in 6 (!) kranten mijn topics lezen.
Literatuur. Poëzie. Torfs. Etcetera.
Je moet schipperen in het leven.


323822

 

15-07-17

eenzaam geboren

 

Onvervreemdbaar

 

Dit wordt ons niet ontnomen: lezen
en ademloos het blad omslaan,
ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.

Zij waren het van kind af aan.

Hen wenkt een wereld waar de groten,
de tijdelozen, voortbestaan.
Tot wie wij kleinen mogen gaan;
de enigen die ons nooit verstoten.

Ida Gerhardt

Uit "verzamelde gedichten" -  Amsterdam, Athenaeum-Polak & Van Gennep, 1980

 

 

 

Lezen. Jawel, zo is het allemaal begonnen.
Maar driftiger nog
werd het verlangen om te schrijven.

Misschien wilde ik wel worden wie zij waren.

Vissers van lezers.
Een beetje God.
Ik had nog roeping ook. And Jesus was a sailor.

En schrijvers kunnen over het witte water wandelen.

 

PS.
Old Shatterhand en Winnetou waren, voor zover ik me herinner, mijn eerste helden.
Alle moderne prullaria moesten nog uitgevonden worden, behalve het boek.
En de Vlaamsche Filmkes. Zij waren 'het internet' voor de saaie zondag.

Meisjes bestonden nog niet. Het waren buitenaardse wezens.
Pas toen ik baard kreeg in de keel, besefte ik, hoezeer ik mij vergist had.
Maar ze bleven onaantastbaar. En verboden.

Ze kwamen niet dichter bij, helaas, dan in zondige begeerte.
And you want to travel with her...
For she touched your mind with her perfect body...

 

 323725

 

14-07-17

une effaceuse

Ik schrijf je vanuit Ledbury, in de Midlands in Engeland. Het dorp is klein en tien dagen lang bezet door het poëziefestival waar ik enkele dagen te gast ben. Ik heb al mooie gesprekken gevoerd en jaloersmakende versregels gehoord, maar een dag heeft hier iets moedeloos voor mij.

Misschien omdat ik vier lezingen per dag bijwoon – ik zou ondertussen beter moeten weten. Misschien omdat ik tussendoor steeds dezelfde, de enige straat op en neer ga. Misschien zijn het de Engelse dametjes die de hele dag sandwiches voor me staan te smeren. Alles is hier zo huiselijk en vals vertrouwd dat ik geconfronteerd word met het verlangen om thuis te zijn.
...
Ik moet denken aan een anekdote over een lichtzedige Franse danseres die in het begin van de twintigste eeuw in een revue bij Montmartre stikte in de taart waar ze uit zou springen.

‘Comme un papillon de feu
sur la cache-sexe de l’effeuilleuse morte
étouffée dans sa pièce montée’,
schrijft de Franse dichter Yekta over haar. Meer vind ik van haar ironische dood niet terug.

Het Franse woord voor stripteasedanseres vind ik overigens bijzonder mooi: effeuilleuse. Alsof ze zichzelf uitpakt, blad voor blad. Cache-sexe is dan weer ongelukkiger, in de meeste gevallen bedekt een string maar weinig, nauwelijks een geslacht.

Ik glimlach naar mijn zoekmachine die me, terwijl ik deze vertalingen nakijk, waarschuwt dat mijn ‘zoekopdracht naar ongeschikte uitdrukkingen kan leiden’.

Heb jij wel eens een effeuilleuse bekeken? Ik één keer. Het was mechanischer dan ik het me had voorgesteld en met slagroom.

Liefs,

Charlotte
Stukje uit een brief van de Vlaamse dichter Charlotte Van den Broeck aan Arnon Grunberg 
Uit De Standaard der Letteren - 11 juli 2017

 

Hoe ze mij weggomt
uit de dagen
en mij vult met haar

tot er geen gemis meer over is

maar enkel verlangen overschiet
zoals een wit leeg blad
waarop geen plaats meer is

voor woorden.

 

PS.
Kan je mooier liefhebben en sterven dan in de Franse taal?
Ik kan verdrinken en stikken in de wellust van haar woorden.
Maar ook in haar overvloed aan betekenissen.


Neem nu: étouffant.

étouffant (bijv.naamw.) drukkend (bijv.naamw.) ; broeierig (bijv.naamw.) ; smal (bijv.naamw.) ; smalletjes (bijv.naamw.) ; muf (bijv.naamw.) ; bedompt (bijv.naamw.) ; benauwd (bijv.naamw.) ; nauw (bijv.naamw.) ; zwoel (bijv.naamw.)
étouffant benauwd ; zwoel



Tja, wat wil ze nu eigenlijk zeggen?
Daar sta je dan met je dictionnaire onder de Eiffeltoren.
En geen effeuilleuse in de buurt om je te helpen. En het woord uit te kleden.

 ...

 Effaceur, euse, adj.Qui efface. La main effaceuse du temps (Péladan, Vice supr.,1884, p. 188).Emploi subst. Personne qui efface. Un effaceur, une effaceuse. [efasœ:ʀ]. Pour [ε] ouvert à l'initiale, cf. effacer. 1reattest. xives. [ms.] qui les péchés ies effaicer e (Canticum Mariae, 18 ds Psautier d'Oxford, éd. F. Michel, p. 360); du rad. de effacer, suff. -eur2*. Fréq. abs. littér. : 1.


EFFEUILLEUR, EUSE, subst.
AGRIC. et VITIC., au masc. ou au fém. [En parlant de pers.] Celui ou celle qui effeuille (v. effeuiller) les plantes (arbres ou vigne). Les effeuilleuses, trimballées en jeep grise jusque dans les vignes (J. Fonjallaz, Le Chemin des vignes,Lutry, 1973, p. 92).

Au fém. seulement. Appareil mécanique servant à effeuiller les épis de maïs ou les tiges de houblon (d'apr. Boullanger, Malt., brass., 1934, p. 341). Effeuilleuses de maïs. Les effeuilleuses peuvent traiter de 2 000 à 8 000 épis de maïs à l'heure (Ballu, Mach. agric.,1933, p. 503).
Rem. Des dict. (Rob. Suppl. 1970, Dupré 1972, Lar. Lang. fr.) attestent l'emploi fam. du fém. effeuilleuse. Femme qui pratique le strip-tease. Synon. strip-teaseuse.
Prononc. et Orth. : [efœjœ:ʀ], fém. [-ø:z]. Pour [ε] ouvert, à l'initiale, cf. effeuiller. Étymol. et Hist. 1. Subst. masc. fin xives. effueilleur (Gloss. lat.-fr., B.N. 1. 13032, éd. M. Roques, lexiques, II, 154, 4493); 2. subst. fém. a) 1870 agric. « ouvrière qui effeuille les arbres » (Lar. 19e); b) 1933 (Ballu, supra); c) ca 1950 « strip-teaseuse » (d'apr. Rob. Suppl.). Dér. du rad. de effeuiller*; suff. -eur2*.

 323615

13-07-17

de geur van een herinnering

 



Alsof ze room is.
Boterzacht.

Met een melkwitte huid.

En ik ruik haar tastbaar.

De zon lonkt
naar haar hoge hakken.
Onder een frivool rokje.

En ik zie de hemel.


 

PS.
Kloppen.Een werkwoord fladdert m'n hoofd binnen.
Een libelle op het alphabet.
En kijk ik zie een zijdezachte vrouw.

Zomaar uit mijn woorden vallen.

dichter bij een nocturne

 

Nocturne

Naast je is het stil
Tussen haar wimpers glanst haar wakend oog
En lipleest ingespannen jouw profiel
Wat je almaar slapelozer met haar deelt
Stamt van wat de nacht ooit was
Het donker laat je niet meer toe als vroeger
Weet je nog
Maar jullie stemmen klinken hier te hard
De nacht ontwent waardoor het licht wordt als zij praat
Je ziet jezelf met haar als tweetal
Haast even eender oud als jullie kleren op de stoel
‘s morgens zal
de ruggen naar elkaar
bij het wankele stappen in een rok of broek
het zekere onderscheid weer blijken
gewenning lijkt steeds meer op schoon
zoals een dans slijt tot behoedzaam stappen
je hand pas bij het vallen naar de ander rijkt
gefluister schept zijn eigen duister
in de klinkers wordt het licht gedoofd
medeklinkers zijn als lippen
tastend naar een oor
waardoor het weer als toen lijkt
en de schaamte in de nacht verdwijnt

Paul Meeuws

                                                   ...

 

Het dagblad is een komkommer.
Bij de buren hoor ik de brievenbus
wakker worden.

Zelf heb ik geen zin in een komkommer.

Mijn zin verlangt
naar dichters. Uitgeslapen woorden.
En een dag om van te houden.

Nu het nog kan. De zomer kwistig is met koelte.

 

 

PS.
De krant is uitgeput. Het nieuws is met vakantie.
Oorlogen doven uit.
Want journalisten liggen op een strand.

Ik hoop dat ze lang ginder blijven.
Waar ze in vrede, verveeld het zand bevolken.
Straks als ze weer krant en beeld bereiken

groeit er nieuws. Ligt het zomaar voor het rapen.

 

https://www.vpro.nl/speel~WO_VPRO_9066937~dichterbij-paul...

 
www.vpro.nl
DichterBij Paul Meeuws 29 mei 2017 . Dichter Paul Meeuws draagt in DichterBij zijn gedicht ‘Nocturne' voor. Elke donderdag verheugt Paul Meeuws ...

 

323518

12-07-17

Alsof er niets is gebeurd

Al die mensen, in hun auto, nog niet afbetaald, maar dat kwam nog wel, hoe ze iedere dag langs Wassenaar moesten rijden, waar mensen woonden die nooit geld hoefden te lenen, en dan heel even het oogcontact met de tegenliggers, die uit Den Haag kwamen en dat ze dan dachten: zoals die ene man in die Ford Taunus, zo ga ik mijn haar ook dragen. Met een slag. En dan het thuiskomen. Trots zijn hoe je moeiteloos je auto tegen je huurhuis aan parkeert en daarna de avond, altijd de avond die voorafgaat aan weer een nieuwe dag, de volgende dag, een dag waarop vele auto's elkaar zullen passeren op de rijksweg Wassenaar-Den Haag.

Dat snapte ik opeens allemaal, door een gedicht van Cees Buddingh'. Dat gerommel van ons. Niets weten en dan maar heen weer gaan rijden tussen steden. Ik snapte, door een paar regels van Cees Buddingh', hoe dat leven van ons in elkaar zit. Het troostte mij enorm dat een volwassen man met een rond brilletje op zijn neus, als Don Quichot, met slechts een paar geschreven regels als wapen, vol mededogen aanviel op de ijzeren regelmaat, de eindeloze verveling.

Thuis, op mijn kamertje, las ik zijn gedichten. Daarna wist ik waarom een winterpeen lelijk is, waarom lege kooitjes de mooiste kooitjes zijn, waarom elastiekjes en schaartjes op elkaar kunnen lijken en waarom minigolf een uitstekende training is voor een dichter.

Een van de gedichten ben ik mijn hele leven blijven herlezen. Het heet Luchtverkeer. Tijdens een voetbalwedstrijd zweeft opeens een enorme zeppelin boven het veld. Alles komt tot stilstand. De jongens voetballen niet, maar kijken naar boven. Cees Buddingh' schrijft over de stilte die dan valt. En hoe daarna alles weer doorgaat. Alsof er niets is gebeurd.
...
Uit: Cees Buddingh' heeft mijn leven gered .  Als 17-jarige werd ik gered door een schrijver, die precies dichtte zoals het was. Nico Dijkshoorn

                                                   ...


Gered worden door een dichter.
Het lijkt me spannend.
Maar eerst moet je een drenkeling worden.

Ondergedompeld in hun oeverloze verzen.

Hier hangen de dagen
aan mekaar.
Als regendruppels aan een wasdraad.

Ze wachten tot ze vallen. Alsof er niets is gebeurd.

 

 

PS.
Het gebeurt altijd ergens anders.
Nooit hier.
Geen dichter in de buurt. Klaar om mij te redden.

Ach, liever nog een vrouw van veertig op hoge hakken.
Straks als ik op de bank zit.
Er gebeurt nooit iets.

Misschien struikelt ze wel. En kan ik haar redden.


323423

 

11-07-17

eenzame kwaliteit - de kracht van adjectieven

De kracht van eenvoud. Het is een cliché, maar voor één keer past het perfect. Eenvoud is de sleutel tot het blijvende succes van Jeroen Meus – ook in de zomerversie van Dagelijkse kost.

Met Goed volk maakte de Leuvense tv-chef dankzij regisseur Kat Steppe eerder dit jaar onvergetelijke televisie van een eenzame kwaliteit. Onnadrukkelijk, bijna terloops kwam het leven in beeld – ongetrouwde broers in Frans-Vlaanderen, eenzaten op het ­eiland Foula, chassidische joden in Antwerpen, rekruten in het Vreemdelingenlegioen … Koken en samen eten waren alleen maar de aanleiding voor oprechte televisie. Van dat kaliber is het kwartiertje Dagelijkse zomerkost natuurlijk niet, maar het is met dezelfde eerlijkheid gemaakt.

Uit:   Postenpakker - Redacteur Letteren - De Standaard - 11 juli 2017

                                                                     ...

 

Alsof het mensen waren.
Zo beschrijft de journalist een tv-programma en zijn makers.
Vele doden zouden blij zijn
als deze kwaliteiten op hun gedachtenisprentje kwamen.

Wellicht is dat te hoog gegrepen.


 

PS.
Bij mensen denken wij aan schandalen en corruptie.
We worden er door overspoeld.
Terwijl we zo dankbaar zouden zijn met een malse regenbui.

PS.
Geert V. stapt versneld uit de politiek, nu bekend raakte dat hij de provincie Oost-Vlaanderen liet betalen voor overnachtingen in Bangkok.

Dure Thaise nachten, het schandaal te veel. (DS)

En ik die dacht dat Provincies overbodig waren en gingen afgeschaft worden.
Nu onderhouden ze ook Buitenlandse Betrekkingen blijkt het.
Naast de Federale Regeringen en de Deelregeringen.

Ondertussen zoeken ze in Hertoginnedal naar snijdende besparingen.
Met de kracht van eenzame eerlijkheid.


323323

10-07-17

het geslacht der engelen - in het echt

 

'Mag God nog.'

Dagenlang discussieerden we in hotel Martin's Patershof in Mechelen. We, dat zijn de Nederlandse rechtsfilosoof Paul Cliteur, de briljante jonge imam Khalid Benhaddou en ikzelf, dat alles onder leiding van Lisbeth Imbo, die vreemd genoeg even intelligent is als ze lijkt.
Thema: 'Mag God nog.' Zonder vraagteken, heb ik begrepen. Later dit jaar komen de gesprekken in een boek.

Paul Cliteur is atheïst, Khalid Benhaddou moslim, ikzelf katholiek. Lisbeth Imbo heeft grote religieuze belangstelling. Ze is een buitenbeentje in de wereld van de journalistiek, waar seculiere stedelingen met een plattelandsverleden waarover ze enige gêne vertonen ruimschoots in de meerderheid zijn.

Bijzonder fijn was dat het gesprek een gesprek was, geen debat. Niemand werd boos. Geen heilige verontwaardiging. Geen korte lontjes. Geen lange tenen. En toch ging het over religie en levensbeschouwing. Gevoelige onderwerpen.

Je moet maar eens een tweet versturen over God. Vlijmscherpe reacties gegarandeerd. "God? Wie een beetje nadenkt, weet dat die niet bestaat!" Soms word je ronduit van achterlijkheid beschuldigd. Vreemd, lieden die geweldig boos worden op iemand die er niet is. Misschien bestaat God minstens een beetje. Anders zouden mensen niet zo kwaad op hem zijn.

Het gesprek was een verademing. Je kunt van mening verschillen en toch naar anderen luisteren. En als je een mening hebt, zijn er naast verschillen doorgaans ook gelijkenissen. Het belang van levensbeschouwing, bijvoorbeeld. Dat bleek al uit de gesprekken zelf. Anders blijf je geen dagen bezig. Het samenspel tussen geloof en rede: daarover zijn karikaturale debatten, maar evenzeer subtiele gesprekken mogelijk.
...

Uit HLN - 8 juli 2017 - Rik Torfs

                                                         ...

 

Ooit waren er concilies waar men debatteerde
over het geslacht der Engelen.
Torfs was toen nog niet geboren.

Hij zou er korte metten mee gemaakt hebben.
Enerzijds, anderzijds. Of ze nu in het echt bestonden,
dàt zou hij zeker in het midden gelaten hebben.

Niet te veel naar links, liever iets naar rechts.

In het echt dus, dàt is wat anders dan in de echt.

Lidwoorden zijn belangrijk in het leven.
Zeker als het over geslachten gaat.

Ik heb het er moeilijk mee. Vooral in het Frans.
Waar ze wufter en eleganter klinken.
En ze me doen denken aan une Parisienne.

Die zijn vooral lekker in de Delhaize. Verder ben ik niet geraakt. In het echt.

In mijn goesting echter wel. Plus-que-parfait.
Veel heb ik in het echt gemist
in mijn geslachtelijk leven.

Zeker als ik mijn curriculum vitae vergelijk
met de hedendaagse jeugd.
Die gulzig haar goesting doet.

Geen tijd meer tussen verlangen en voldoening. In deze tijd.

Alles is instant klaar.
Om te gebruiken of mee te nemen.
A la carte et à volonté.

Het is niet makkelijk oud te worden in deze ongekende overvloed.
Oude mannen op een bank hebben nog hun dromen.
Jongeren zijn ze al verloren.

Hebben ze nog wat over voor later? Op die lege bank. Alleen.


                                                     ...
   jul.

Het mooie van een vervreemdende vergadering is dat ooit het bevrijdende moment aanbreekt waarop ze voorbij is.

 

PS.
En ik hoor Raymond zingen:

In m'n hoofd is alles heel eenvoudig

In m'n hoofd valt alles op z'n plaats
Geen verderf, geen loeiende reclame
Welkom, welkom, in m'n hoofd

 323212

10:20 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook

09-07-17

de balconette van een lege zomer

Maar elk jaar opnieuw dus is het zover. Al vanaf april, die wrede maand, begin ik allengs de zomer te vrezen. Terwijl anderen hun wandelschoenen, balconettes of all-in vouchers al klaarleggen.
...
Om maar te zeggen, de zomer is eigenlijk geen seizoen. Toch niet zoals de andere drie, waarin de tijd gewoon volgens afspraak zijn gang gaat. Van herfst naar lente. Van aster naar krokus. Van chrysant naar sering. Onder de stilte van de sneeuw, het snelle vallen van de avond. En vooral: de duidelijkheid van de tijd.

In de zomer kan ineens alles.

De tijd lijkt er even oeverloos als soms zelfs afwezig. Iedereen doet maar op. Nooit zijn we tegelijk sterfelijker en onsterfelijker dan in de zomer.

We kunnen er schaamteloos verdwijnen naar de meest schaamteloze plekken. In onze lelijkste lichamen. En hun bijbehorende microkini’s, joggings of bermuda’s.

Nooit zie ik ons vaker tegelijk feesten en vervallen. Gelijk jubelen en bederven. Gelijk schitteren en stinken.

En dat noemen we dan vakantie.

En gelijk hebben we. Vakantie stamt af van ‘vacant’ en vacant betekent leeg. En in de leegte kan dus alles.

In die leegte ontbinden wij.

Uit: Si & la - 8 juli 2017  | Bernard Dewulf - De Standaard

                                                                       ...

 

Jawel, vooral in de zomer lijk ik wel een wandelend
anachronisme.
Een bourgeois uit het Interbellum.

Ik lees het in hun ogen.

Een mengeling van mededogen en ingehouden weerzin.

Hoe durf ik hun grenzeloos land betreden.
Van wijd open hemd tot aan de behaarde borst
en de nonchalance van hun blanke benen. In een korte broek gestoken.

Ik, uitgedost als de voltooid verleden tijd. Een feeërieke clown.

Die de dresscode weigert te respecteren.
Op de publieke plekken,
overgoten met zon. En hedendaagse hitte.

Een verwaande uitzondering. Zonderling.


 

PS.
Zelfs nu de ochtend de markt nog koel houdt,
zomert het volop. Tussen de prêt-à-porter.
In alle maten en gewichten.

O, God, geef mij één balconette om mij op neer te leggen.
En ik vergeef de lege zomer
zijn blote smaak en baldadige verkleding.

 

taalbarrière, tussen gedachte en woord...

 

 

Bas587dfd0fe5a1d9.30346112.jpg

 


Het treft mij reeds lang in deze tijd,

hoe de barrière van schroom en bezinning weggevallen is
tussen gedachte en weergave, mondeling of schriftelijk.
Vooral in de publieke ruimte van Facebook, straten en pleinen.


Commentaren en scheldwoorden worden getwitterd en gesnaterd,
alsof het 'een Nieuw Evangelie' is.
De Eerlijke Waarheid.
Terwijl niet alles wat gedacht en gevoeld wordt,
moet gezegd of geschreven worden.


Ach... le savoir-vivre,
de etiquette van woord en handeling

wordt niet langer gehinderd door enige consideratie...

 

 

PS.
Zouden het de jaren zijn, vraag ik me af.
Misschien plaatsen zij me wel aan de gerafelde rand
van 'de Maatschappij'.

Die al begint bij de tekenfilmpjes.
Met briesend lawaai en achteloos geweld.
Alsof dat allemaal normaal is.

Zachtjesaan word ik een zeurpiet.
Die op z'n postmoderne 76 niet meer verlangt
naar een sprong uit een vliegtuig. Of een striptease-bar.

Vroeger trouwens ook niet. Ik ben werkelijk niet (meer) van deze tijd.


323083

07-07-17

het geloof in achteraf

 

'Mijn liefde voor haar begon als een geloof.

Ze was er op een dag, daarna volgden


bedremmeld de redenen:

haar licht loensende ogen, hoe ze sprak

'Nee, 's middags zwem ik in de Noordzee.'

Hoe in dat water haar armen nauwelijks

bewogen. Eenvoudig. Achteraf is alles

altijd eenvoudig.


Dit gedicht staat in de Verzamelde gedichten van Wim Brands (Van Oorschot, 2017).
Brands had een televisieprogramma dat VPRO Boeken heet(te).
De dichter stapte uit het leven.
Op 4 april 2016.

                                                       ...

 

En toen ik oud geworden was,

begon ik aan een verse droom:

later als ik dichter ben.
Maar waren het de woorden die niet wilden
of was het wit onwillig

nooit kon ik een zin herkauwen
zoals de dichter
die een koe was.
En Gerrit Achterberg heette.





 

PS.
Jarenlang, op zondag, keek ik naar VPRO Boeken.
Daar zat dan Wim.
Een beetje stuntelig, vond ik. Aarzelend en haperend.

Maar ik was tevreden, want het was een boekenprogramma. Dus wat saai.
Hoewel, het anders kan.
Dat bewezen Bernard Pivot en François Busnel.
 

https://www.vpro.nl/profielen/profielen-overzicht/im-wim-...

 
www.vpro.nl
Op 4 april 2016 overleed Wim Brands. Op deze pagina herdenken we hem, kijken we naar zijn werk en lezen we zijn gedichten.

 




20:45 Gepost in Dagboek | Tags: wim brands | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

dame met hoed

©  rts - De Standaard

 

 

Wat als daken paddenstoelen waren, dacht ik.
Plukken, antwoordden mijn vingers.
Maar mijn ogenblikken kleefden al aan de dame met de hoed.

Dames met een hoed
stappen niet ongemerkt door het leven.
Vooral niet als die flamboyant is.

De keuze verraadt mij
hun durf. Om uit te stijgen boven het maaiveld.
De onbenullige en lacherige opmerkingen.Van de hopelozen.

Versluierde jaloezie.
Van verzuurde voetnoten.
Zij die zich verstoppen in de modieuze massa.

Gedicteerd en gekleed door Jani. De Keizer zonder Kleren.
 



PS.
Ergens in een tv-programma moet er een Jani leven.
Ik zag en hoorde hem ooit.
Gelukkig lag mijn zapper in aanslag.

Onlangs zag ik hem meer dan levensgroot in mijn Stad hangen.
Het was of er een wolk voor de zon schoof.
Mijn Stad had plots minder mooie benen.

Op de foto (boven), vind ik, vallen de witte plastieken stoelen en tafels
een beetje uit de toon.
Bij de beplanting denk ik aan mezelf. En mijn gebrek. Aan groene vingers.

Maar de dame leest. En dat primeert. Zou ze ook hoge hakken dragen?


322880

06-07-17

met of zonder handen

Met de hand

Zo dus. Ik ben in Spanje. Iets ten noorden van het uiterste zuiden. Het is drie uur, het dorp dut. De siësta is hier nog niet van vroeger. Ik heb de lommerte in de hitte gezocht, onder de boom met de groene appelsienen. Ik hoor mussen, krekels, tsjilpen, tsjirpen, er springt een curieus kwikstaartje langs.

Het zuiden dus.

Ik ben hier ter ontspanning. Daarvoor komen noorderlingen hier. Zon helpt ons daartoe, afstand nog meer. Je dagen los je makkelijker als je ze niet ziet.

Ik heb mijn computer niet mee. Ik moet dit met de hand schrijven. Dat doe ik bijna nooit meer, alleen een lijstje af en toe. Volzinnen tik ik alleen nog. Dat laat zich voelen, ik ben dit verleerd. Tjilpen, tsjirpen, ik kreeg het niet geschreven in één beweging. Lommerte wel.

Maar dat is motoriek, dat train ik hier wel bij. Zorgwekkender is dat ook denken me nog moeilijk lukt met de hand. Het gaat te traag. Ik wil woorden alweer wissen, terwijl ik ze nog aan het schrijven ben. Op papier moet je je zinnen eerst bedenken, voor je ze opschrijft. Ik doe het andersom. Alsof ik maar kan verzinnen wat ik mezelf zie tikken. Mijn gedachten moet ik betrappen, en dan weer kunnen wissen. Dat is een voorwaarde. Wissen is helemaal van deze tijd.

Ik word in het zwembad geroepen. Want ik ben hier ter ontspanning.

Wouter Deprez - De Standaard - 3 juli 2017

 
                                                     ...

Zo dus. Ik ben nog altijd in België.
Iets ten noorden van het Franstalige zuiden.
Ik zat zopas in de lommerte van de hoge bomen.

Aan het water. Waar de meeuwen van de zee droomden.

Traag peddelde een schildpad
naar de oever.
Vermits mijn laptop niet met vakantie wil,

is hij zo vriendelijk mij zijn toetsen te lenen.

Hier dus. Achter de gesloten gordijnen.
Terwijl de mussen niet tsilpen wegens te Spaans heet.
Straks sjirpen de krekels misschien wel een serenade.

Voor de zwijgende avond.

Terwijl honderden kraaien vechten
voor een plek in de bomen. De gierzwaluwen over de vijver
en de boomvalken langs de kruinen scheren.

De kikkers zingen ondertussen voor een afwezige prinses.

Dit moet Vlaanderen zijn. Le plat pays qui est le mien.
Zouden er nog postkoetsen rijden
of postduiven de hemel doorklieven, vraag ik me af.

Hoe vindt anders de column van Wouter zijn weg naar De Standaard?






PS.
"Ik ben hier ter ontspanning. Daarvoor komen noorderlingen hier. Zon helpt ons daartoe, afstand nog meer. Je dagen los je makkelijker als je ze niet ziet. W.D."

Misschien weet de linkerhand van Wouter niet wat zijn rechter doet, dacht ik.
Bij het lezen van z'n column. Ondanks de zon en de afstand laat zijn pen hem niet los.
Misschien schrijft hij wel blindelings. Met z'n ogen dicht.
                                        ...

Wanneer gij dus gaven van barmhartigheid gaat schenken,+ trompet het dan niet voor u uit,+ zoals de huichelaars doen in de synagogen en op de straten, opdat zij door de mensen verheerlijkt mogen worden. Voorwaar, ik zeg U: Zij hebben hun beloning reeds ten volle.  Maar gij, wanneer gij gaven van barmhartigheid schenkt, laat dan uw linkerhand niet weten wat uw rechter doet,  opdat uw gaven van barmhartigheid in het verborgene mogen zijn; dan zal uw Vader, die in het verborgene toeziet, het u vergelden.
Matthëus 6:2-4

322808

05-07-17

wachten zonder lippen

Maar hoe verder je in het verhaal komt, des te tragischer wordt de arme Diego, die door al dat wachten de grip op zijn leven, maar ook op de werkelijkheid, verliest. Wanneer Zama weer eens geil maar vooral eenzaam in bed ligt, denkt hij: 'Hier was ik zonder lippen voor mijn lippen.'

Van een satire verandert Zama gaandeweg in een drama. Net zoals de vis in het fragment hiernaast, bevindt Zama zich in een wereld die hem niet moet. Zama houdt lijdzaam vol, al is het op een zeker punt totaal onduidelijk waar hij het nog voor doet. Dat Di Benedetto de roman opdroeg aan 'de slachtoffers van het wachten', doet de lezer zich dan ook afvragen waarom we onszelf eigenlijk in leven houden.

Tegen het einde heeft de arme Diego een moment van helderheid: 'Ik vroeg me af, niet waarom ik leefde, maar waarom ik geleefd had. Ik veronderstelde dat de reden het wachten was en ik wilde weten of ik nog iets verwachtte. Het leek me van wel. Een mens verwacht altijd meer.'

En daarom trekken we straks weer van luchthaven naar luchthaven. Om te oefenen in wachten, en dus in leven.

Uit: DICHTER bij Ellen - Antonio di Benedetto, Zama, Lebowski, 2017
De Morgen - 5 juli 2017

                                 .....



Soms spreken ze als vlinders

die over bloemen fladderen
vrij en veranderlijk

dan weer zwijgen ze
zoals een zomeravond die valt
over een mens verlaten door God

maar dichtbij wachten ze
geduldig als kersen
rijp om geplukt te worden.


 

PS.
Met het rouge van kersen lokken lippen onze zoenen.
Zuchten ze en zoeken ze.
Naar hun zachte ridders. Om te oefenen.

Il faut embrasser beaucoup de grenouilles avant de trouver son prince charmant.


322717

04-07-17

Verloren tijd

Het ritueel

‘Ik heb maar één voorwaarde om te kunnen schrijven en lezen, en dat is dat het stil is, dat er niets is wat zich tussen mij en het boek kan wurmen. Een tweede voorwaarde is iets om op te zitten of te liggen. Rechtstaand lezen is minder plezierig, omdat je je dan veel bewuster wordt van je lichaam. Het is de bedoeling je lichaam, je persoonlijkheid en de hele buitenwereld volledig uit te schakelen.’

Schrijvers lezen schrijvers - De een leest om zichzelf te vergeten, de ander om meer te weten.
In deze zomerrubriek peilt Joost Joossen in woord en beeld naar de leesrituelen van schrijvers.
Deze week: Christophe Vekeman . - Uit De Standaard der Letteren - 30 juni 2017

                                                                            ...


Kranten hebben voor mij slechts reden van bestaan in hun onderling verschil.
Hun Nieuws is enkel een herhaling van wat de Radio al lang wist.
En van beelden die de TV uitvoerig toonde de dag voordien.


Trouwens, ik word ziek van al dat Nieuws.

Daarom ga ik op zoek naar het literaire woord.
Het nutteloze van Schoonheid.
En de Troost van verbeelding.

Even uit je dag en je leven treden. 

Misschien zelfs om te vergeten.
Wie je bent.
Of nooit was.

In een column kan dat allemaal reïncarneren.

 

 

PS.
De slaptitude van het woord. In de zomer.
Alsof tijdens de vakantie en de hitte, het alphabet ingeslapen is.
Ingedommeld. Als Doornroosje.

De schoonheid ligt op het strand. Te vervellen. Zich te vervelen.
De zee als toeschouwster.
Van zoveel verloren tijd.

Misschien is de verloren tijd wel de mooiste.

 

322611

01-07-17

de gevaren van een vakantie

Hierna de vakantie-correspondentie tussen een twijfelende toeriste en een hardnekkige huismus.

 

Van:
Verzonden: vrijdag 30 juni 2017 21:41
Aan: ...
Onderwerp: Fwd: Mijn wederkerend dilemma in de Boulangerie des Palmiers (La Croix-Valmer)
 
Verstuurd vanaf mijn iPad
 
Van:
Datum: 29 juni 2017 10:42:19 CEST
Aan:
Onderwerp: Mijn wederkerend dilemma in de Boulangerie des Palmiers (La Croix-Valmer)
Hoe kies ik binnen de 10 sec, nee zeg, binnen de 5 sec het lekkerste extraatje bij onze dagelijkse baguette?
Ik ontwijk behendig de ogen van het trippelende hulpje  en de naar efficiëntie dwingende stemmen van de oudere dames.
"Madame, vous avez dėjà (enfin) choisi?" Ik kijk vlug rond, niemand meer om te laten voorgaan. Euh, dan maar weer chronologisch kiezen: koekje naast de pain au chocolat van gisteren.
Na het betalen mischien al iets uitkiezen voor morgen... want mijn prille 'luie vakantiegevoel' heeft nog alle begrip voor de verdienste(n) van een wakkere bakker .
 
                                   ***
 
 

Verzonden: zaterdag 1 juli 2017 10:27
Aan:
Onderwerp: en dan wacht jou nog de Gordiaanse knoop en het Salomonsoordeel, wat een Tantaluskwelling! ...Re: Mijn wederkerend dilemma in de Boulangerie des Palmiers (La Croix-Valmer)
 

Ma chère cousine,

met leedwezen las ik jouw hartverscheurend dilemma. Voorwaar, voorwaar... ik zeg je:
de gevaren van vakantie zijn niet te onderschatten.
Thuisblijvers gaan daar veel te licht overheen.

Terwijl zij met een zee van tijd in een lege Delhaize hun Parisienne staan te begluren.
Van zachtgeel naar getaand knapperig bruin,
wordt er door zo'n Frans Sujet een aanslag gepleegd  op ta paresse vitale.
Om comme un train à grande vitesse uwen zuurverdiende koffiekoek te kiezen.

Ach, de ansichtkaarten schilderen slechts leugens op ons verlangen.
Heureux comme Dieu en France.
Terwijl wij allemaal toch weten hoe God als laatste het licht uitdeed in zijn godverlaten Boutique.
En zeggen dat het wufte  Paris ooit Ville-Lumière was.

Neen, dear S,

ik besef maar al te best wat een luxe het is om te mogen resideren in deze modale maison.
In volle luiheid. Sans gêne. Tussen de muren en de binnenlandse grenzen.
Terwijl u, des avonds als de weemoed komt die niemand kan verklaren,
reeds gepreoccupeerd bent met ton petit déjeuner. Na de nachtelijke muggenbeten.


Laat mij u een spoedige en veilige thuiskomst wensen.
There is no place like home.
Ondertussen, dankzij de malse regen, staat uw gras groener dan aan de overkant!



G

jouw roerloze reiziger en kozijn.

Tot binnenkort. Vermits het asperge-seizoen passé is, sta ik voor een dilemma.
Mosselen of  tagliatelle met noorse zalm.
Een vleugje van hier of een kruising van het noorden en zuiden...

 

 

 

 

30-06-17

troost

 

 

voor alle kinderen,
groot en klein,

die vandaag troost nodig hebben...

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=DHaxxghP0Ws

 
 
www.youtube.com
Troostvogel Wanneer je soms iets naars beleeft Je niet mag uitgaan door de regen Of slaande ruzie hebt gekregen Met iemand waar je veel om geeft Als speelgoed door ...

 

when you let her go

 

 

 

 

Young as the morning, Old as the sea.

Jij nog met dauw in je ogen
en ik klaar voor het avondgloren

jij nog onder het dons van je nest
en ik reeds omgeven met de geur van vergeten

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=RBumgq5yVrA&index=10&...

 
www.youtube.com
Passenger's new album 'Young As The Morning Old As The Sea' out now – https://Passenger.lnk.to/YATM_OATSID World Tour 2016 & 2017 tickets on sale now ...

 

 

 

Woord in zicht...

"Zo is het ook met boeken; wat we erin lezen verandert met ons mee."
Ellen Deckwitz.

"We zien de dingen niet zoals ze zijn, maar zoals wij zijn."
Anaïs Nin.

                           ...

 

Meeuwen van vergetelheid


Meer dan soms, bezoek ik de palliatieve afdeling
van de literatuur: de Slegte.
Het is aandoenlijk. En ambigu.

Enerzijds treur ik om die lokkende titels,
anderzijds red ik nu en dan een boek of bundel
van het vagevuur. Het geknetter der letteren.

Maar bovenal is het een oefening in nederigheid.
Illustere levende en dode schrijvers tussen de planken.
Graven van onverkochte namen.

Zovele dagen van inspiratie, schrijven en schrappen.
Eeuwen van zwevende ego's.
Meeuwen van vergetelheid.

 

19-06-10

                                                      ...

Verder ben ik in de Wetenschappen niet geraakt:
papier dat zo vurig wordt dat het zichzelf opbrandt.
Dankzij de zon en een vergrootglas.

Het doet me aan verliefdheid denken. En haar chemie.
De vonk die overslaat.

Wetenschap en emotie. Klieren en verliezen.

Het Ego gewikkeld in een verpakking:
de geliefde.
Zij bestaat voor hem.
Als een lichaam voor de ziel.

Zonder haar dooft het leven.
Uit.
De uitgang naar verdriet en verlatenheid.


Woorden en beelden. Metaforen op een rijtje.
Het wakkert de verbeelding aan.
Zeilscheepjes over het wit. Het alphabet is een geletterd strand.

Het is soms lang wachten op een woord. In zicht.

Wachten is een slapende versie van geduld.
Of misschien is het eerder een soort berusting:
de verklede deugd.
Van wachttijd. De veredelde verveling.

Treuzelen en drentelen. Tijd die twijfelt. Aan zichzelf.

 

 

PS.
Soms voel ik me een lichtmatroos.
In het kraaiennest.
Geen woord te bespeuren aan de horizon.

                              ...

En toen las ik dit:

Vervelen is een kunst

Lekker lummelen en loskomen van de waan van de dag is nog niet zo eenvoudig. Museum Kranenburgh in Bergen toont kunst die ons uitdaagt tot het ultieme relaxen en grenzeloze verveling.
Henny de Lange

Maandagmorgen, het begin van weer een drukke week. Maar daar gaan we nu niet aan denken. Eerst maar eens lekker lui liggen op de vloer in een van de zalen van Museum Kranenburgh in Bergen (NH). In een poging even helemaal niets te doen. Het lijkt zo eenvoudig om gewoon wat te lummelen en alles los te laten, maar dat valt niet mee. Echt nietsdoen, help, hoe doe je dat? In dezelfde zaal ligt ook een reus van een man uitgestrekt op de grond, volledig van de wereld. Hij heeft de 'uit-knop' wel gevonden. 'Bigbluefigure' heet hij en hij is gemaakt van lichtblauw piepschuim door de Amerikaanse kunstenaar Tom Friedman. Hij moet ons helpen om het nietsdoen onder de knie te krijgen.

De tekst loopt door onder de afbeelding 

Tom Friedman, 'Bigbluefigure' (2006-2010) ©RV

Niet alleen deze piepschuimen reus maar nog veel meer kunstwerken dagen in Museum Kranenburgh de bezoekers uit om om lekker te hangen en te onthaasten. Met de tentoonstelling 'Zalig Nietsdoen' wil het museum het publiek een 'heerlijke oefening' bieden in échte vrije tijd. Gastconservator Eelco van Lingen koos 25 hedendaagse kunstwerken uit die je niet alleen passief bekijkt, maar ook aan den lijve ondergaat.

 

 322173

29-06-17

Achter de gordijnen...

"Raar toch”, jammerde de oud-minister. “En ik die dacht dat al die mensen mijn vrienden waren.” Die uitspraak bevreemdde mij. Hij had beter moeten weten. Het is prachtig vrienden te hebben. Maar echte vrienden, die je steunen door dik en dun? Zo heeft ieder mens er maximaal een handvol. Wie beweert er meer te hebben, heeft er waarschijnlijk geen enkele.

De jongste tijd denk ik vaak aan mijn oude kennis. Ik beleef mijn laatste weken als rector van de KU Leuven. Er komt een opvolger met geheel andere opvattingen. Je voelt hoe in vele kantoren een wat aparte sfeer hangt. Mensen passen zich aan. Sommigen blijven heel aardig, anderen duiken weg achter de gordijnen wanneer ze je ontwaren in de verte. Dat kan niemand hen kwalijk nemen, zolang ze de gordijnen niet beschadigen.

In plaats van ontgoocheling, zoals bij de oud-minister, is dankbaarheid op haar plaats. Bedank oprecht wie je niet trouw is maar het vroeger wel was. En wees diep dankbaar voor wie het altijd blijft. Koester dat geschenk.

Eigenlijk heeft alles te maken met hoe je naar mensen kijkt. Doorgaans zijn ze niet heel goed en niet heel slecht, doch valt er best mee te leven.

Maar nu ook weer niet met iedereen.

Uit HLN van vandaag - Rik Torfs

                                                             ...

 

Beste vriend,

zo zal ik nooit een brief beginnen.
Ik schrijf immers geen brieven meer.
En superlatieven kunnen enkel vallen.

What goes up, must come down.

De Trappen van Vergelijking, weet je wel.
Je struikelt vlugger dan je denkt.
Zeker op de sporten van een ladder.

Sedert Vriend een Telwoord werd op FB,
ben ik ze allemaal verloren.
Altijd bang geweest van getallen.

Daar kon ik niet tegen winnen.

 


PS.
Vriend. Is een woord als een mooie herinnering.
Gevuld met weemoed.
De jaren weten ondertussen dat alles verandert.

Gelukkig wordt een Retorica nooit ouder.
Ze verliest slechts haar korte broek.
Waarin wij droomden.

De ene verloor ze onderweg, een ander ontwaakte nooit.




321991

08:31 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

27-06-17

over oude schuren en andere brandhaarden


Betty Wright is 98
maar weet nog goed wat ze wil. Toen medewerkers van het zorgcentrum waar de Britse oma verblijft haar vroegen wat dat ene ding was wat ze nog wou doen in haar leven, aarzelde de oma geen seconde: "Een stripshow met mannen bijwonen", was haar verrassende antwoord. De ondeugende dame kreeg haar zin en beleefde de tijd van haar leven.


Uit HLN van vandaag - En de Kwaliteit van deze Tijd.

 

Mijn bucketlist - 101 dingen die ik nog wil doen voordat het te laat is.
Heb jij al een eigen bucket list gemaakt? - Google -

                                                              ...

Neen, ik heb nog geen lijst opgemaakt.
En zal dus sterven zoals ik geleefd heb.
Zonder Mount Everest of Big Apple.

I want to wake up in a city that doesn't sleep
And find I'm king of the hill, top of the heap

Het is voorzeker een groot gemis. En mijn leven is mislukt.
Dat beaam ik graag.
Al mijn verdwazingen waren excentriek.

Vooral in nutteloze dingen. Zoals de liefde en de poëzie.

Ik moet dus dringend de tijd van mijn leven beleven.
Wordt het een bank in het Stadspark.
Of een boek om te herlezen.


Het wordt difficiel kiezen
tussen another rokjesdag,
een malse regenbui of wat koelte onder de hoge bomen.

Of liever nog één mooie zin. Die iemand kon bekoren.


PS.
"Een stripshow met mannen bijwonen".
Als dit je laatste wens is, dan vraag ik me af wat daaraan voorafging.

PS.
Ik ben écht niet (meer) van deze tijd. -En ben daar niet verdrietig om.-

 

321820

 

26-06-17

Brieven bestaan al voor ze geschreven worden



"De brief wilde niet geschreven worden, maar het gebeurde toch, een brief heeft niets te zeggen over zijn schepping.

Brieven leiden een ander leven dan mensen, ze bestaan al voor ze geschreven worden. Deze brief had bezwaar tegen zijn komende bestaan, omdat hij al wist dat er een pijnlijk antwoord zou komen.
(Brieven zitten vast aan hun antwoorden.)"

A. L. Snijders

                                                                       ...

 

Ik weet het niet zeker, maar ik geloof dat brieven ook gevoelig
zijn voor het ogenblik waarop ze geschreven worden.
Maar evenzeer aan het moment waarop ze gelezen worden.


Ze veranderen. Van inhoud. Onderweg.
Van hier naar ginder.Van winter tot zomer.
Van ochtend tot avond. Van vingers naar ogen.

Had ik deze brief deze ochtend geschreven.
Voor of na de douche. Voor of na het ontbijt.
Het zou telkens een andere brief geweest zijn.

"Brieven leiden een ander leven dan mensen, ...".


Dubito.
Ik vermoed dat brieven als mensen zijn.
Gelijk aan de schrijver. Maar verschillend van lezer tot lezer.

Brieven. Laat ons ze koesteren.
En laat ons ook voorzichtig wezen.
Met de antwoorden.

 

 

 

PS.
's Avonds ben ik een ander mens. Mijn dagboek ook.
Ik herken het nauwelijks.
Op dit uur dat de avond zacht wordt.

Tender is the night.

Maar als 'Het Uur van de Wolf' nadert
dan verscheurt hij het duister.
Dat ook in mij zit.


321736

25-06-17

de brief

De brief wilde niet geschreven worden, maar het gebeurde toch, een brief heeft niets te zeggen over zijn schepping. Het werd een liefdesbrief van een jongeman die het begeerde meisje ontmoet had in een hotel in Kloosterburen, waar zij als waddenloopster logeerde (en hij ook).
Brieven leiden een ander leven dan mensen, ze bestaan al voor ze geschreven worden. Deze brief had bezwaar tegen zijn komende bestaan, omdat hij al wist dat er een pijnlijk antwoord zou komen. (Brieven zitten vast aan hun antwoorden.)
De jongen en het meisje hadden bij hun eerste ontmoeting inderdaad een grote kans om een duurzaam liefdespaar te worden, maar het toeval zat ze in de weg. Zij was kort tevoren door een opmerking in het dagboek van Katherine Mansfield getroffen. (Ja, dat is het woord: getroffen.)

‘Wat ik nodig heb, is macht, rijkdom en vrijheid. Het is een hopeloos, smakeloos dogma dat liefde het enige is dat telt in de wereld, zoals vrouwen dat van generatie op generatie wordt ingestampt en ons gruwelijk belemmert.’

Deze woorden waren bij de waddenloopster ingeslagen (als een bom). Zij citeerde ze in haar antwoord aan de jongen die werkelijk indruk op haar had gemaakt en die ze juist daarom wilde ontlopen. Hij gaf niet op, hij bombardeerde haar met brieven. Zij zweeg, ze hield zich bij het dagboek van Katherine Mansfield.

Dagboek - A. L. Snijders schrijft elke week een (*) Zeer Kort Verhaal
Het weekblad van De Standaard - 24 juni 2017

                                                                       °°°


Dit Zeer Kort Verhaal ontroert me.
Bedroeft me zelfs.
Het eeuwige dilemma tussen

avoir et être.

Ik ga er geen uitleg bij verzinnen.
Lees maar.
Lees het tweemaal. Of nog meer.

Er staat wat er staat.


 

a. l. snijders
Stichting Bekeerling



PS.
In tegenstelling tot mijn gewoonte, heb ik dit korte verhaal integraal gekopieerd
uit De Standaard.
U zou het anders niet begrijpen, vrees ik.

Ik hoop dat De Standaard dit niet ziet als een diefstal, maar als een vorm van dankbare publiciteit.




321553

23-06-17

Klaprozen in de stad

Soms vind ik de wijdsheid van de IJslandse natuur beangstigend: ze is te groot, te oneindig en te gevaarlijk en de stilte is overweldigend, met name in de zomer, als het niet meer donker wordt. De natuur staat lijnrecht tegenover de besloten wereld van het boek: die is begrensd, georganiseerd, met een begin en een einde. Toch kunnen zowel boeken als de natuur het leven van een mens veranderen. Als je een boek uit hebt, vraag je je af: wat heb ik ervan opgestoken, hoeveel wijzer ben ik ervan geworden? In de natuur vind je antwoorden; in een grote stad nemen boekenwinkels de plaats van die natuur in.
...
Maar detectives schrijf ik niet, omdat ik geloof dat juist romans iets in het leven van de lezer teweeg kunnen brengen. Zodoende ga ik met Daan en Anne schol eten en terwijl we zitten te eten denk ik: sommige dingen moet een mens langzaam doen. Zoals eten, rouwen en liefhebben.

Vertaling: Kim Middel

Auður Ava Ólafsdóttir was een maand lang writer in residence in literatuurhuis Passa Porta in Brussel.

Uit De Standaard der Letteren - 23 juni 2017

 

Gisteren geteisterd door de hitte
hapte ik naar adem,
als een vis op het droge.

Ik klampte mij vast aan de weersvoorspellingen.
Morgen gebeurt er een wonder...
misschien.


In tijden van droogte
wordt regen nieuws.
Zoiets als vrede na oorlog.


Morgen is ondertussen vandaag geworden.
Dat heb je met tijd.
Die houdt zich nooit aan afspraken die hem trachten in te perken.

Chronos en Kairos.

Zou zeuren toegelaten zijn in deze hitte?
Als een zachte zalf van mededogen over het verlies aan woorden.
Het zwijgen van stijve vingers. Die knoken worden in de droogte.

Een oefening in het verliezen. Zoals Herman de Coninck voor de dood oefende.

Ach, schrijven of niet,
het is zoals dor gras.
Dat kleurt weer groen na de regen.

Zo ook groeien woorden weer in de koelte.

Maar  ooit komt er een dag dat we de Tijd niet meer kunnen bedriegen.
Zelfs niet door te vluchten naar Ispahaan.
Daar staat hij ons immers geduldig op te wachten. 

Als onze Laatste Vriend.


 

 

 

PS.
De koelte sproeit weer woorden. Druppels. Letters uit tikkende vingers.

321356

 

 

21-06-17

De wind komt uit het zuiden

 

 


Zoals hij streelt
over de toppen
van de hoge bomen

zoals hij fluistert
in de huizen
van de lente

zoals hij walst
over de vijver
met zijn gerimpelde tenen

zo wil ik

haar huid voelen
met haar dansen
in de ochtend

en de dauw uit haar ogen proeven
luisteren
naar haar golvende haren

en de zee zien.

 

01-05-12

 

 

 

PS.
Is dit de zin van zomer?
Achter gesloten gordijnen. Opgesloten.
En wachten tot het weer ochtend wordt.

Liever een bad dan een bed.
En maanlicht.
Ik blijf een koele minnaar van de zomer.

321191

 

20-06-17

Genadeloos in eigen naam

Hoewel ik jong ben en op de drempel sta van een geweldige carrière, maakte ik al veel moois mee. Kerkelijk recht doceren, is een zeldzaam voorrecht. Ik heb oud-studenten in de vijf werelddelen. Sommigen werden bisschop, ondanks mijn lessen. Laatst mocht ik met zo iemand in China gelakte eendenborst eten.

Veel geluk heb ik gehad. Ik mocht televisieprogramma’s maken, in het parlement zetelen, rector zijn van de KU Leuven.

Maar mijn allergrootste plezier is en blijft schrijven. Je bent helemaal alleen, zakt weg in een gemakkelijke canapé die je op termijn rugproblemen bezorgt, tokkelt ondertussen wat op een bereidwillige pc. Schrijven is werken, maar ook puur plezier.

Zeker schrijven voor ‘Het Laatste Nieuws’. Ik heb dat vroeger even gedaan. Enkele columns tijdens de Ronde van Frankrijk. Het waren misschien geen sterke stukken, maar de koers is spannend, de landschappen zijn prachtig, zodat iedereen je vergeeft of vergeet.

Schrijven voor ‘Het Laatste Nieuws’ is schrijven voor een grote krant die de vrijheid liefheeft. Waarin vele meningen staan, waarin het over alles gaat wat een mens beroert. Er is lucht en openheid. Daaraan is behoefte in sombere tijden.
...
Uit Column Rik Torfs - Genadeloos HLN -

rik torfs

                                                                    ...

Achter geblindeerde draperies, leef ik een heet en teruggetrokken bestaan.
Ondanks de terreur van de Tropen, toch de ochtend getrotseerd.
En naar buiten gesukkeld.

Op onze kleine Grote Markt
zat een frivool briesje samen met mij op de bank.
Het was nog genieten. Desondanks.


Maar ik was vooral onderweg, naar het Laatste Nieuws van Torfs.
Die resideert in onze bib. Op papier althans.

Helaas, de edities waarin hij etaleert, escaleert en pedaleert als een pennenridder, bleken eens te meer niet te vinden.

Bijgevolg liet ik me deze namiddag verleiden.
Door de Slechte Smaak. En een Proef-abonnement. Op 'de laatste nieuwsjes'.

1 Euro voor vier weken Torfs.

Pars pro toto.


Ik heb die verzameling papier nooit een krant genoemd.
Of in mijn handen geduld.
Want, volgens mijn hautaine mening: beneden alle niveau.

En dus toch gezondigd tegen mijn hoogmoed en vooroordelen.
Mij wacht nu de Straffe Gods.
Gelukkig enkel digitaal.

Ondertussen heb ik Torfs al genuttigd
als een Eerste Communiekant.
Voorzichtig en wat teleurgesteld.

Tot morgen. Als ik niet gesmolten ben.

 

 

 

 

PS.
Na zijn scheiding van De Standaard, hart & hoofd, glorificeert Torfs nu HLN.
Onder eigen naam.

Zelfs driemaal per week. Als dat maar goedkomt.




17:06 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

Puisque tu pars

zeeesk2525zw.jpg

 

Hier verberg ik mij 
zoals het leven
tussen komen en gaan.

Hier volg je mij
niet meer
tenzij vanuit je verre ogen.

Hier verdwijn ik zacht
wanneer mijn sporen
zee geworden zijn

en verloren.

 

 

26-07-11

PS. Dankje Manu. Je foto verleidde mijn Muze.

 

PS.
Omdat de hitte ook hersenen uitdroogt, denk ik, sijpelt er geen inspiratie in m'n vingers.
Ik zoek op het strand van vroeger. En vind dit.

 

https://www.youtube.com/watch?v=bDXntu73gNo

 
 
www.youtube.com
Pour Yan, un tour ensemble...

Puisque l'ombre gagne
Puisqu'il n'est pas de montagne
Au-delà des vents plus haute que les marches de l'oubli
Puisqu'il faut apprendre
À défaut de le comprendre
À rêver nos désirs et vivre des Ainsi soit-il

Et puisque tu penses
Comme une intime évidence
Que parfois même tout donner n'est pas forcément suffire
Puisque c'est ailleurs
Qu'ira mieux battre ton coeur
Et puisque nous t'aimons trop pour te retenir

...


321013

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende