Mes petits bleus

Ach, er zwemmen al lang geen eendjes meer
in het stadspark. En dochter leeft weer
tussen twee honden. Met een nieuwe vriend.
En kinderen die al een dagje ouder worden.

Ze luistert niet.

Papa trok ooit naar zolder. Voor haar.
Naar de bomen en de wolken.
En zij lag in mijn bed en chaise longue.
Met een stukje Afrika.

Want zwanger was ze driemaal.

Tja, als het morgen weer Sinksen is,
dan word ik nog eens papa.
Krijgt zij blonde vlechten. En m'n kalende zoon
van die krullende lokken.

Ach, ik wou dat ik nog eens één keer ...

PS.
Morgen komen ze taart en pistolekes eten.
Mijn nageslacht. 

Met een mild mededogen denk ik terug aan Jos Ghysen
die elke zaterdag voor Pinksteren dat heerlijk weemoedige liedje draaide.
In 'Te bed of niet te bed'.

En Jos, in welk bed jij ook mag gelegen hebben. Elk jaar rond deze tijd
denk ik dankbaar terug aan jou. Misschien leef jij momenteel wel tussen enkele geestdriftige sanseveria.

http://www.youtube.com/watch?v=TWs3wmYwxEA

 167.880

The point of (no) return

Met hoevele strepen
teken ik mijn leven
tot waar het punt een cirkel wordt

hoevele vegen
trek ik onder mijn bestaan
voor ik kan vergeten

terwijl deze streep
het enige is
om voor te leven

en te sterven.

PS.
‘The Unbearable Lightness of Being’ – Milan Kundera

Laat mij je aftelraam meedogenloos existentieel bekijken.
Voor de mensen waar alleen het ‘Hiernumaals’ telt
en het leven geen zin heeft tenzij te leven… is een telraam
zinloos. Want het enige wat wij ‘hebben’ zijn de streepjes…

Voor een ‘gelovige’ die alle ‘heil’ verwacht van het ‘Hiernamaals’,
ligt dat anders. Alhoewel.

Maar ik begrijp wel de ‘bedoeling’ van het telbord.
Waarvan het einde een begin moet worden.

Met alle respect voor het verdriet.

http://ikhebjoulief.wordpress.com/2013/05/16/1678/#comments

'O mier,' schreef de eekhoorn, 'ik wou dat je hier bij mij was'.
'Maar ik ben toch hier?' schreef de mier terug.
'Je hebt gelijk,' schreef de eekhoorn.

En zo, in het gras, op hun ellebogen leunend, naast elkaar,
schreven zij de ene brief na de andere aan elkaar
en wachtten telkens ongeduldig op elkaars antwoord.

Uit 'Misschien wisten zij alles' - Pag. 45 - Toon Tellegen

 ...

Dichterbij dan het alphabet
kan ik niet komen.
Dit is mijn lichaam.

Mijn adem in je hals
mijn handen
rond je heupen.

Ik dans met je tussen het wit
van mijn verlangen.
Tastbaar als papier.

Bruid tot aan mijn omega.

 167737

'Ach, ge moet het niet voor uw plezier doen.'
Hoe dikwijls heb ik haar dit gezegd. Nadien.
Nog dampend van de zaligheid, lachend tussen de lakens.

Ik noemde mijn 'blauwe kamer' ook de arbeidskamer.
Denkende aan 'de verloskamer'.
Ik werd inderdaad verlost. Van intense begeerte.

Ondertussen kroop de tijd tussen ons.
Dertien jaar illegale lichamelijke liefde.
Ze muteerde in een onwettelijk huwelijk.

Un 'sans-papier'. Maar met de stigmata
van een trouwboekje. Uitgelezen.
Versleten verlangen. De begeerte gerimpeld.

De dagelijkse zorgen verhinderen de dagelijkse zonde.

PS.
Dimitri Verhulst laat in zijn boek 'De laatkomer'
de hoofdfiguur uit zijn huwelijk ontsnappen door voor te wenden dat hij Alzheimer heeft.
Hij trekt naar een bejaardenhuis. 'Winterlicht'. Tja, geen 'Avondrood' deze keer.

'Misschien is het boek wel slimmer dan de schrijver', hoor ik Verhulst zeggen.
Zijn liefde was zachtjes gestorven en zijn boek vertelde hem dat. Op het einde.
Na twaalf jaar verlaat hij zijn geliefde Nathalie. En het heuvelende Wallonië.

Hij bruist nu weer van de chemie. En trekt naar zijn jeugdliefde. En zelfs naar Zweden.
'Is dit een midlifecrisis? Leve de crisis dan!', jubelt de schrijver.
Ach, hoelang zal zijn hypothalamus z'n euforie voeden, vraag ik me af.

PS.

Mag ik dit schrijven? Is dit te intiem? Ik weet het niet. Is elke lezer een rechtvaardige rechter? En hoe slim ben ik?

 http://www.youtube.com/watch?v=hSBzTHIuxyY

 http://nl.wikipedia.org/wiki/Hypothalamus

Ik heb onthouden dat het je wel wat zegt om tussen bekoorlijke dames
bewaard te worden.
Misschien vind je de uitnodiging hieronder dan wel interessant.

Begin dit jaar ontmoette ik in Brussel immers Emilie, een jonge
Parijse advocate die vijf jaar geleden de toga over de
spreekwoordelijke haag gooide om een kunstgalerij in de buurt van de
Zavel te beginnen.
Geen gewone galerij, maar een plek waar ze nu al vijf jaar,
tentoonstelling na tentoonstelling, bouwt aan een artistiek universum
gewijd aan het vreemde, het menselijke, de liefde en de sensualiteit.
Wil je meer weten over wat haar drijft, over haar visie op mannen en
vrouwen of over de groepstentoonstelling "L'homme/De man" die nu in
haar galerij doorgaat?
Welnu, ik heb het voorrecht enkele tientallen van mijn beste vrienden
te mogen uitnodigen op een besloten avond in haar galerij, woensdag 29
mei vanaf 18u.
Emilie zal zichzelf voorstellen en haar zoektocht toelichten naar het
wezen van de man (in de nu lopende tentoonstelling), waarna ikzelf de
eer en het genoegen heb een inkijkje in mijn fotografische werk te
verschaffen.
Spannende vragen zoals: "waar komen die modellen toch vandaan" of
"hoeveel is daaraan gephotoshopt", niets wordt onbeantwoord gelaten.

Mag ik je die avond verwelkomen? Laat dan even op
.............. weten met hoeveel personen je komt. Het
plezier is geheel aan mijn zijde!

Groetjes,
...

...

Dag Bart,

mag ik u citeren:
"Fotograferen is kiezen hé, net zoals schrijven schrappen is!" Juist!
"In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister."  J.W. von Goethe.

Geloof je me, als ik zeg dat ik me soms helemaal wil schrappen
tot aan de oorsprong: een wit blad. Tabula rasa. Dààr voel ik me thuis.

Wellicht gaf ik je een foute indruk: een vlotte oude man, in woord en omgang.
Met de jaren leerde ik mijn schuchterheid te camoufleren.
Maar à la Dimitri Verhulst zeg ik:
"Waar er meer dan twee mensen samen zijn voel ik me al vlug ongemakkelijk."
Vooral op 'society happenings'.

Ik vind jouw invitatie een hele eer, maar bedank je ervoor.
Neem me dit niet kwalijk.
Als er ooit nog eens een tentoonstelling loopt in dat prachtige Lovenjoel,
hou me dan op de hoogte. Tussen de schapen zal je me vinden.

...

http://www.youtube.com/watch?v=7n31Qo2CUXM&gl=BE

doorschuiven naar 2:05

...

 Wat betreft de foto van jou temidden een keure van weelderige
> schaarsgeklede vrouwen mag ik toch verder plannen, niet? :o)
> 
 

Dag goede herder, beste Bart,

In de archieven van m'n stad resideert mijn 'euthanasieverklaring'
alreeds enige jaren. Onder bureaucratisch stof.
 
Uw aanbod maakt mij vrolijk.

Tot op vandaag had ik enkel uitzicht op een prozaïsche pikuur
binnen de klinische muren van een of andere instelling,
doch de schaarse weelde die jij suggereert, benevelt nu al mijn terminaal panorama ...

'eros en thanatos' die versmelten in de weelderige plooien van de wellust
lijkt mij een subliem alternatief. Om euthanasie te plegen. De ultieme hallucinatie.
 
Nu nog dement worden...

Smile & succes vanavond, groeten aan de schapen,

...
 
 
 

PS.
Als je gisteren naar Verhulst luisterde dan begrijp je natuurlijk integraal
deze onbetamelijke metafoor.

 PS.

Sinds ik de fotograaf verleden zondag ontmoette, hadden wij een speelse correspondentie. Het klikte. Ik weet niet of enkele uittreksels op zichzelf kunnen bestaan en leesbaar zijn. Ik hoop van wel. Ze ontbloten mij. In mijn verlangen en schroom. Angst ook.

In de PS. over Verhulst refereer ik aan zijn laatste boek 'De laatkomer' en z'n gesprek met Heide Lenaerts in Babel. De mannelijke hoofdfiguur doet zich voor als Alzheimer-zieke om te ontsnappen uit zijn huwelijk en huis. Vandaar mijn 'nu nog dement worden'. Als antwoord op de fotograaf die suggereert mij te fotograferen temidden van weelderige naakte vrouwen.

Hij maakte een prachtige reportage van een naakte dame tussen een kudde schapen.

 167.600

Hoe zij mij de dag aanreiken.
In hun witte stilte.
Zich neervlijen in mijn vingers.
En verstillen.

Op dat blanke veld.

Hoe ik voren ploeg
door de ochtend
van het alphabet.
En luister naar de woorden.

Die groeien.

PS.
Als ik dichters openblader dan vouw ik mezelf open.
Mijn gemis en verlangen. Mijn eeuwigdurende aanbidding.
Je voelt wat er niet is.

En dan strompel ik weer verder. Over de toetsen.
Naar mijn geliefde alphabet.
Meestal voel ik mij een afgewezen minnaar.

 167.424

Tussen zijn hersenen
van papier, zit er een treinbiljet.
Te reizen. Naar Oostende.

De tijd stopt
in november. 2010. Ik herinner mij
het ontbijt. En de markt voor het hotel.

Ondergesneeuwd.

Wij zijn schuldige kinderen
achter het raam van gestolen momenten.
En de zee die zwijgt.

Maar nooit vergeet.
Hoe wij langs haar golvend lint
naar de horizon verlangden.

Meeuwen van herinnering.

PS.
Elk treinbiljet, iedere rekening,
is de Proust van mijn verleden. Bewaard tussen de pagina's.
Van een dagboek. De dikke buik van dichters.

167.310

De schrijvers hebben zich zwijgend
weer op tafel gelegd.
De trappen kraken minder
vrolijk.

Opa is de baas
in zijn achtergelaten land.
De bloem rijst
niet tot pannenkoeken.

Geen wentelteefjes bruinend
in de pan.
En chocolademelk dampt nu elders.

O, dierbaar vaderland van herinneringen.

PS.
Ik las aan de meisjes tweemaal voor uit het dikke boek
van Toon. Het verhaal over 'missen'.
Ik weet dat ze nu iets voelen wat er niet is.

...

'Missen. Je weet toch wel wat dat is?'
'Nee,' zei de eekhoorn.
'Missen is iets wat je voelt als het er niet is.'
'Wat voel je dan?'
'Ja, daar gaat het nou om.' (zei de mier).

Uit 'Misschien wisten zij alles' - pag. 130 - Toon Tellegen

Hun vriendjes zijn hier. En zij ginder.

 167167

Plechtstatig. Is een oud woord.
Het geurt naar 'plechtige communie'.
Dat was voor jongetjes van toen hèt moment
om vereeuwigd te worden.

Een foto nemen was een biezondere gebeurtenis.
Met eigen ritueel. En duur. Zeldzaam moment.
Kostbaar dus. Er moest vooraf over nagedacht worden.
En toen 'vloog er nog een vogeltje uit de lens'.

'Cheese', kwam pas veel later.
Daar begon reeds het acteren.
Het maskeren van de werkelijkheid.
Altijd vrolijk. FB avant la lettre.

Gezelle schreef nog over een 'lichtdrukmaal'.
Licht dat beeld stal. Uit het leven.
En zich op papier nestelde. Voor later.
Het sepia van de weemoed.

PS.
Mijn stad is gezegend met toeristen. Hun vingers vergroeid met een pixel-gsm.
Ze loeren naar elke duivenstrond op onze torens. En vereeuwigen die. Voor...
Ja voor wie, vraag ik me af. Voor wanneer.

Wie kan deze tsunami nog verwerken?
Wordt overdaad niet banaal? En wordt soberheid niet uniek?
De ascese van het beeld, verrijkt onze verbeelding, meen ik.

Ooit was de foto niet meer dan een herinnering.
Die we koesterden. En aanpasten. Aan ons gemis en verlangen.
De kneedbare deeg van ons geheugen. Desem van weemoedigheid.

PS. Iedereen beroemd: iedereen dichter, iedereen fotograaf. Het ambacht van de amateur.

 167.007

Mijn tijd is verkruimeld.
Ik voel me Klein Duimke. Op zoek.
Naar het alphabet. Tussen m'n kleindochters.

Zij zijn m'n metronoom.

Ik geraak niet aan het wit.
Kan niet denken, als ik wat doe.
Als ik denk word ik ontregeld.

Door geluid en beweging.

Om te schrijven moet het huis leeg zijn.
Alleen de wind verdraag ik.
Het suizen van m'n gedachten.

En de motorische transfer naar m'n vingers.

PS.
Opa is een actief werkwoord.
Twee nachten en dagen zitten erop. Nog één te gaan.
En de stilte en de allenigheid is terug van mij.

Opa is ook een feest.
Maar dat mag niet te lang duren.
Het zijn hier tenslotte de Gentse feesten niet.

A shadow on the wall ... of aan tafel. 

Ik heb altijd een schrijver willen zijn.
Mijn leven is de tragiek van een onvoltooid verlangen.
Omdat ik geen schrijver werd, bleef ik maar schrijven.

Geen substantief, dan maar een werkwoord.
Hoewel het genieten is voor mij.
Schaamteloos genieten.

Van waar kwam toch die diepe hunkering
die nooit overging?
Wat drijft mij immer wieder naar het witte blad?
Wie wil ik worden?

Vandaag dacht ik weer aan de schrijver
die een prijs won.
Toen ik zijn muze naast hem aan tafel zag zitten,
wist ik waarom.

Does it happen twice?

http://www.nrc.nl/boeken/2012/10/29/peter-terrin-wint-ako-literatuurprijs/

2'45

http://www.youtube.com/watch?v=islwWH94X00

 http://www.youtube.com/watch?v=S28zTidkXJ8

Eerst had hij naar een email-adres gezocht.
Maar niet gevonden.
En Meneer Google beweerde dat Hij dood was.
Maar die geloofde hij niet.

Toen schreef hij een brief. Met als bestemming:
God in de Hemel. Met twee hoofdletters.
Maar hij had nooit een antwoord gekregen.

Toen zag hij nog maar één uitweg.
Hij moest er zelf voor zorgen.
En stopte al zijn verdriet zorgvuldig in een valies.

En hij vertrok. Zette een ladder tegen de lucht. En klom.
De takken van de bomen hielden hem angstvallig vast.
Terwijl de zon bezorgd toekeek vanachter de horizon.

We zouden dit nooit geweten en geloofd hebben,
had een toevallige buur niet een foto genomen.
Vandaag zijn er nog altijd mensen die naar de hemel kijken

en dan aan hem terugdenken.

 http://ikhebjoulief.wordpress.com/2013/05/08/1623/

 166777

Zoek : troost

De troost van tijd

En waarom
is de lente zo groen
zo onbetamelijk levend

zoveel

en waarom
zal het straks
weer zomeren

zolang

en waarom
duurt een jaar
365 dagen

zonder jou?

PS.
En ik weet
dat ieder woord van gedaante verandert
onderweg naar jou

en ik besef
dat jij schrijft wat er moet staan
om het te begrijpen

maar ik schrijf,
hoe kan jij anders lezen
wat er niet staat.

PS.
Sorry voor het blauw op je vingers.
Laat me, laat me m’n eigen gang maar gaan …

 http://ikhebjoulief.wordpress.com/2013/05/07/1614/#comments

Ik her-ken de precisie van poëzie,
maar de taal van verf spreek ik niet.

Hoezeer ook ik mijn analfabetisme
tracht bij te scholen bij Bernard Dewulf.
Mijn kleine meester.

Naderingen - Kijken & zoeken naar schilders.
Verstrooiingen - over kijken en zien.

Als ik op zolder zit en naar de wolken en de bomen kijk
dan word ik gegrepen en ontroerd door het oeuvre
van een Zondagsschilder. De Specialist van het 'tableau vivant'.

Geef mij één veeg verf en ik schilder verder...
over het canvas van mijn adagium:
weemoed is de schoonste moed.

PS.
Fotografen of historici, schrijvers of filosofen, ze inspireren mij tot interactie.
Ik krijg woorden cadeau die zich anders nooit in mijn hoofd
zouden genesteld hebben.

 http://leenhuet.wordpress.com/2013/05/04/wisselwerking/

166.570

Hoe ik verdwaal
tussen de kantelen van clair-obscur
een scabreuze kabouter
tussen de keizers van de kiekjes

hoe ik bid
blind en gebocheld
van onkunde
tot de god van de camera

die alles ziet
maar ik ben eenoog
in het land
van Nikon en zijn discipelen

ik zal het rijk der pixels nooit binnengaan
mijn sluitertijd is nog niet gekomen.

PS. Reactie licht aangepast. De wet van de alliteraties.

http://lucdewaele.wordpress.com/2013/05/05/felix-qui-potuit-rerum-cognoscere-causas-2/#comments

Hoe ik me vastklamp
aan de vluchtigheid
van een compliment

me wentel
in de geur
van wierook

en geniet
van de zonde
der ijdelheid

ecce homo.

PS.
Niets menselijks is mij vreemd.

Hoe wij bedelen naar de blik van een voorbijganger.
Luisteren naar het gefluister van bewondering.
Geboeid en geketend ons overgeven aan waardering.
Dronken van het handgeklap, vergeten we graag de droesem.
 
Het is de andere die ons maakt tot wie we zijn.

166.414

Heerlijk een fotograaf
die schrijft. Verhalen binnen een kader.
Kijk maar. Lees maar wat er niet staat.

De Bedachtzaam Toegevoegde Waarde.

Zo beschreef ik zijn beelden.
En hij was prettig verrast.
Van beeld naar verbeelding.

De lectuur buiten de gevangen ruimte.

Het bevrijde wit tussen de regels.
De leugen op een canvas. Maar ontbloot.
Zij pretenteerde niet de waarheid.

Maar liet het dogma open voor interpretatie.

PS.
Wat een heerlijk contact deze namiddag met de fotograaf.
En hoewel het uitermate druk was, sprak hij een uur lang
met deze ongeschoolde man.

Mag ik een paar foto's van u nemen, vroeg hij hartelijk.
U zal begrijpen dat mijn navel zwol als de bloedlichaampjes elders.
Een meester die zich neerbuigt over mijn epicentrum.

Ik dacht aan de woorden van een Minister van Staat
die zijn vorige tentoonstelling inleidde met de historische woorden:
'deze tentoonstelling is één van de meest originele van de 21ste eeuw'.

Ik zeg tegen de fotograaf: welwel, Eyskens is toch wel een visionair.
De 21ste eeuw is amper begonnen. Hij lachte.
Benieuwd hoe mijn navel zich exposeert op zijn pixels.

Ik stuurde hem 'George Steiner' op. Van de Schoonheid en de Troost.

166.350

 http://www.bartramakers.com/about/trinities/

Maar thuis
is meer dan een plek

minder dan een huis
van stenen

is een zetel
en een bed

een vrouw zonder pyjama
een moeder in de keuken

een papa met werk
en kinderen die spelen

thuis
is gemis en verlangen.

PS.
Zomaar gevoel van inkt. Nog nat.

http://ikhebjoulief.wordpress.com/2013/05/01/home-again/#comments

166.170

ik trek me terug
in de bunker
van m'n hunker

buitengesloten

als een uitgeprocedeerde immigrant
in hun huis
van waardering

uitgestoten

door de classificatie
van hun legale smaak
op het pad van bewondering

tot vreemdeling verklaard.

PS.
Al jaren bezoek ik enkele bloggers. Om hun stijl.
Helaas, moet ik vaststellen dat er spontaan een 'inner circle' ontstaat.
Waarschijnlijk op basis van niveau. Overeenkomstig ongeschreven wetten en ijkpunten.
Volkomen normaal.

En dan moet je 'de facto' constateren dat je daar niet bijhoort.
Ze reageren bij elkaar al eens met een lovend commentaar. Maar nooit hier.
Ik kan niet ontkennen dat ik hetzelfde doe. Elders.
Het is dus geen verwijt. Geen veroordeling, maar een pure observatie.

Deze week had ik het mentaal wat moeilijk n.a.v. een nieuwe reactie die ik ergens las.
Ik heb voor mezelf opnieuw mijn 'mission' vastgelegd: schrijven omdat ik niet anders kan.
Ik kan niet zonder de witte adem van een blad. Mijn geliefd alfabet.
En moet dus mijn schrijfplezier beschermen tegen de trappen van vergelijking.

En bijgevolg de 'anderen' vergeten.
Dit is mijn voorlopige eeuwige waarheid.

PS. Lees dit niet als een lamentatie maar als een 'eerlijke' poging tot zelfinzicht. En aanvaarding.

Geest jankt als een krolse kater. Geest gaat tekeer
als een hongerige hond in een verlaten huis.
Geest zoekt slaap als een kind in den vreemde,
woelend, schrijvend naar huis, wachtend
op de brieven van onbekenden.
Geest wil voorturend opgaan in andere geest.
In zichzelf.

Uit 'Dagboek van een dichter' - pag. 185 - Leonard Nolens

...

De heilige geest van het gemis.
Die waait waar hij wil.
Het tocht in mijn hoofd.

Van verlangen naar een ander.
Land in zicht. Om zich neer te vlijen.
Inzicht.

Schrijven naar huis.
Naar de onbekende.
Die in een ander schuilt.

Vrouw. Schuiloord voor gemis.

PS.
Is het niet zo dat ouderen schuilen in weemoed.
Dat huis in hun geheugen. Waar alles nog op z'n plek staat.
Onveranderd. Achtergelaten.

Waar alles later ademde. De hunkering opgesloten zat.
In het 'hiernamaals'.
Dat we nu blootleggen. De archeologie van een illusie.

166.040

De kikkers twitterden al driftig
bij het krieken van de dag
terwijl ik nog lui tussen de lakens lag.

Met de lichtheid van mijn bestaan.

Levenslicht. Licht als leegte. Zonder zin.
Zinnelijk ook. Vrolijk soms. Speels als een jonge kat.
Maar tevens ondraaglijk. Zinloos.

Hoe denken de kikkers over het leven, vraag ik me af.

PS.
De titel van het boek 'The Unbearable Lightness of Being' - Milan Kundera,
blijft mij intrigeren.
Ik hoor op de radio dat een jongen van veertien zondag uit het leven gestapt is.
Gepest?! Niemand weet van iets. Tja.
Ik denk terug aan m'n lieve kleindochter en haar verdriet van zondag.

Ik denk ook aan de berichten in de pers die ik las:
In Frankrijk is zelfdoding de eerste doodsoorzaak bij dertigers (!).
In Italië zouden er op vier jaar tijd, 30 procent meer zelfdodingen gebeurd zijn...
en ga maar door ... Griekenland, Spanje ...

PS.
En dan denk je dat 'liefde' het antwoord is. Op het leven.
En je wordt wakker met een kwakende prins.
Il faut embrasser beaucoup de grenouilles avant de trouver son prince charmant.

165.966

  
Er bestaan mensen
die naar 'un château' verlangen.
Eentje om te drinken, een ander om in te wonen.
Voorwaar een nobel streven.

Mijn eigen begeerte
is eerder eenvoudig gedomesticeerd.
Helder water, een traphuis
en een verwaarloosd tuintje.

Zopas nog begaf ik, loom
onder het lezen en het ritueel geritsel
van m'n beukenhagen.
De Boekenbijlage van DM over m'n borst gevouwen.

Het deed me denken
aan mijn Latijns en Rooms verleden.

Bij elk 'Kyrie eléison'
voelde ik een vaag maar intens verlangen
doorheen mijn lichaam zweven.
Heer ontferm u over ons.

Het 'Gloria' toverde mij om
tot een grote jongen. Met roeping
die uit volle borst zong.
In excelcis. Tot aan de hemel.

Gelukkig moesten we bij het 'Credo'
rechtstaan. Want mijn geloof werd rond die tijd geplaagd
door slaperigheid. Tot aan de 'resurrectionem mortuorum'.
De verrijzenis van de doden.

Nog één keer bij het 'Agnus Dei'
kreeg ik een opstoot van heldhaftige helderheid.
Miserere nobis. Want ik had altijd wel een pak 'peccata'
op mijn ziel mee te sleuren.

En toen het verlossende woord
kwam: 'Ite missa est', vlogen wij
als een bende huismussen naar buiten.
Amen.

Zeer bizar, maar ik verliet het huis van God
telkens als een vrijzinnig humanist.
Toen wist ik nog niet
dat er binnen in mij een oorlog woedde.

Tussen het creationisme en Darwin.
Tja, dat moest wel fout aflopen.

Requiescat in pace.

Je hebt de mens van de feiten en daden,
van de historische kennis,
je hebt de encyclopedische, de gedocumenteerde mens verwaarloosd.
Je ging (en gaat) te zeer op in jezelf, dat wil zeggen
in het formuleren van een fundamentele leegte,
in het componeren vanuit een in woorden bestaand niets.
Terwijl de meeste mensen verzakelijken naarmate ze ouder worden,
hun leven vullen met concrete, meetbare inhouden,
heb jij je meer en meer overgegeven aan het vlechten van woorden,
het spinnen van dagdromen, het weven van hersenschimmen.

Uit 'Dagboek van een dichter' - pag. 196 - Leonard Nolens

...

Mijn veldslagen vocht ik uit
in een huis. Ik was geen overwinnaar.
Ook de andere was een slachtoffer.

Geslacht door een verloren liefde.

Mijn encyclopedische kennis
was de resultante van het sop aan de afwas, het kruiperige stof
op het meubilair, lakens en andere dagelijkse besognes.

Maar ik ben vooral stevig gedocumenteerd in kinderleed.

Zoals vorige zondag.
Toen hopeloos verdriet uit haar gitzwarte ogen parelde.
Uitgesloten door woorden. Want kinderen zijn wreed.

'Jij komt uit de Congo en uit het oerwoud!'
was de aanklacht.
Maar die waarheid was totaal fout.

Hoe kon ik deze historische en geografisch onjuiste kennis,
dit onmeetbaar lijden
verzakelijken tot herstelbaar vertrouwen in vriendschap.

Opa werd woest. Ontembaar wild.
En, o wonder, dat kalmeerde haar. En zij vertrok.
Gesterkt en gewapend met al mijn machteloze dreigementen.

Wat later kwam ze terug met een glimlach.
Verdrinkend in onmetelijke vriendschap.
Inclusief haar kroezelhaar, haar volle lippen en

een zwarte schaduw over haar blanke huid.

PS.
Ach, ik laat de geschiedenis graag over aan
Hannibal, Caesar, Napoleon en andere oorlogshelden.
Waarom cirkelt er nog steeds in mijn oud hoofd: 'De slag bij Zama - 202 - a.c.' ?

Vult deze zeurende kennis mijn fundamentele leegte op?
Mijn weemoed?

165.848

'U spreekt over waarheid als iets heiligs, alsof u het ene geloof
door het andere wilt vervangen. Sta me toe dat ik advocaat van de duivel
speel. Ik wil u vragen: waarom zo'n hartstocht, waarom zo'n eerbied voor de waarheid?'
...
'Het is niet de waarheid die heilig is, maar het zoeken naar iemands eigen waarheid!
Kan er iets heiliger bestaan dan zelfonderzoek?'

Uit Nietzsches tranen' - pag. 77 - Irvin D. Yalom

...

Op dagen als deze ligt mijn waarheid op apegapen.
Ik ben altijd een beetje bang voor profeten
die de omgeving belasten en beladen met de (hun) 'waarheid'.

Op mijn leeftijd opteer je voor 'de liefde'.
De waarheid heb ik al dikwijls weten veranderen.
Van gedaante. En van kamp.

De liefde ook, moet ik toegeven.

Maar ik wil de waarheid van mijn gelijk
graag inruilen voor de tastbare tederheid.
Die van huid en verlangen.

Van aanraken en goddelijke zaligheid.
De opwarming van ziel en lichaam.
Woord en armen.

Ik geloof in de liefde
en de troost van haar goddelijke aanwezigheid.

PS. Ik herlees 'Nietzsches tranen'. Puur genot voor de ratio.

165.790

Maandag 25 oktober 1920 (de eerste winterse dag)

Zwaarmoedigheid neemt af als ik schrijf.
Waarom schrijf ik het dan niet vaker van me af?
Dat verbiedt de ijdelheid nu eenmaal.

Uit 'Schrijversdagboek' - pag. 45 - Virginia Woolf

...

Ik moet het meer
van me afschrijven. Om minder
over te houden.

Die druk op mijn borst.
Waarin mijn geluk schuilt.
En dus verdrukt wordt.

Als kind geleden
onder de jeugdliteratuur.
Uit vader's boekenkast.

Altijd werkeloze vaders.
Van jongetjes.
Zonder dromen.

Maar met honger. Veel honger.

PS.
Ik heb nooit kinderen gewild. Panisch bang voor de crisis. En hen dan geen eten kunnen geven.
Mijn nageslacht behelst 2 kinderen en 4 kleinkinderen.
Ondanks de 'grote crach'. Van toen. Het interbellum.

Gisteren in Terzake zag ik jonge volwassen, proper gekleed,
in vuilbakken achter eten zoeken. Spanje. Sinter Klaas en vakantie.
Afgestudeerde universitairen, zei de plaatselijke reporter.
Onderschat niet wat eraan voorafgaat, stelde hij, vooraleer je in vuilzakken begint te zoeken.

Ouders met honger, vermoed ik. En schaamte en angst ...

PS. En altijd maar die glanzende gestelde lichamen, belangrijke personaliteiten (noemt men hen), die met achteloos gemak en getallen bewijzen dat WIJ boven onze stand leefden en moeten inleveren. Bezuinigen. Altijd bang geweest van getallen. Ze zijn genadeloos. Zoals sjieke wel-gestelde lichamen.

165.610

Op school stonden ze...

Op school stonden ze op het bord geschreven,
het werkwoord hebben en het werkwoord zijn;
hiermee was tijd, was eeuwigheid gegeven,
de ene werklijkheid, de andre schijn.

Hebben is niets. Is oorlog. Is niet leven.
Is van de wereld en haar goden zijn.
Zijn is, boven die dingen uitgeheven,
vervuld worden van goddelijke pijn.

Hebben is hard. Is lichaam. Is twee borsten.
Is naar de aarde hongeren en dorsten.
Is enkel zinnen, enkel botte plicht.

Zijn is de ziel, is luisteren, is wijken,
is kind worden en naar de sterren kijken
en daarheen langzaam worden opgelicht.
 
 

Eduard Hoornik

...

Avoir et être

Een lichaam is twee borsten.
De geest is hongeren en dorsten.

Het uitspansel van de verbeelding.
De heuvelende vlakte van masculiene begeerte.
Huid als weefsel over feminien verlangen.

Is er iets mooier
dan het lichaam van een vrouw.
In de lente van haar leven.

Men zou nog gaan geloven in het dogma
van een goddelijke Designer.
Een zinnelijk Plan. De ultieme hallucinatie.

Maar toch. Vlug komt de verzadiging.
Verzuurt het Land van melk en honig.
Slibt het gemis dicht. In sleur. Het routineuze ritueel.

En dan is het weer hongeren en dorsten.

Naar de weidse verte van het woord.
De meticuleuze hunkering naar hersenen.
Het berijden van de hippocampus.

Een festijn van klieren en kwabben.
Het melkwegstelsel van geleedpotige gedachten.
Over gewerveld verlangen.

Naar de pontificale coïtus
en de vreedzame coëxistentie
van these en antithese.

Waarin de twijfel gedijt als tijd in eeuwigheid.

PS.
Mijn begeerte is zinnelijk tastbaar.
Mijn verlangen is goddelijk onaanraakbaar.
Lichaam en ziel.

Een schitterend gebrek: mens.

165.495
 

Ik hoor de stenen
ademen

en luister naar het gefluister
van de stilte
tussen de straten

de stad wacht
als een trillende bruid
op de dag

alles kan nog beginnen.

PS.
De stad heeft vele gezichten.

Als je voor elf uur door de straten wandelt, wemelt het van de bevoorrading.
Ze maakt zich mooi. Water gutst over de kasseien.

Trage toeristen tasten de gevels af. Met loerende pixels.
En schoolkinderen bevragen haar stenen geschiedenis.

Ik geniet met volle teugen. Adem stad. Mijn oude geliefde.

165.385

avondlandschap

te lang heb ik me wijsgemaakt
dat ik een dichter was
een zanger van het hoge woord
een onvermoeibare letterzetter
in het avondlandschap
dat zich langzaam oplost
in enkelvoudig blauw
nu lig ik als een kleine kikker
in wankel evenwicht
te rillen
in een plasje jazz
en geef de dingen
geen andere namen meer

Adriaan De Roover

 ...

Gisteren sloeg ik zacht
de laatste pagina van 'Godenslaap' dicht.

De kikkers kwaken
voor het eerst ...
op het terras is het eindelijk lente.

Nu de zwaluwen nog.
Mortier is een schilder.

Nooit eerder schreef ik wat op de achterflap van een boek. Gisteren dus voor het eerst.

Ik zei tegen mijn vader dat ik de woorden niet begreep, maar hij zei:
als je later Arabisch gaat leren zul je het begrijpen,
maar je moet Al-Fatiha dan vaak genoeg herhalen,
nog veel vaker dan nu, zodat je het weer niet begrijpt,
want dan pas komen de heilige woorden los van wat je denkt
en gaan ze zweven, als een dak boven je hoofd,
en als je het goed doet, als je alles goed genoeg niet begrijpt,
dan kijkt tussen het dak van de woorden en het dak van je hoofd
de hele wereld je in de ogen ...

Godenslaap - laatste pagina - 406 (niet genummerd) - Erwin Mortier.

PS.
Jongens leggen bommen. Verlaten hun familie. Ten oorlog.
Dat allemaal voor een 'god'. Wanneer worden ze wakker.

Ik verschuil mij onder een dak van woorden.

165.300

Edegem, donderdag 10 maart 1983

Het verlangen naar het feest wordt nooit bevredigd:
moment suprême van menselijke uitgelatenheid, van dionysische
uitzinnigheid, van magistraal georkestreerd exces - zo wordt het opgezet.
...
Slechts één ding ontbreekt, altijd: de gedroomde gast. ...
ik ben een en al oor en zeg niet wat ik denk of voel,
want de mens die ik verwacht bestaat niet.

Met dat onbestaan zal ik wel nooit genoegen kunnen nemen.
Die gedroomde gast moet ik nog worden. Ikzelf.
Vraag me niet wie hij zal zijn. Ook ik wil immers verrast worden
door zijn verschijning.

Uit 'Dagboek van een dichter' - pag. 179 - 180 - Leonard Nolens.

...

Mijn huis is een trouwe vriend. Die geduldig op me wacht.
Als ik even weg ben. Op zoek naar de gast.
Ik word al lang niet meer verrast. Door mezelf.

Het tuindeurtje piept als het me ziet.
De trappen kraken van plezier.
En de leefkamer legt haar muren om me heen.

Het schilderij herschikt haar palet als een oude minnares
voor een jeugdige geliefde. Hoe dikwijls trok ik me terug
in de keuken voor het schoonste perspectief. Van haar.

O, mijn god, en de tafel met haar lange benen. En schrijvers.
De luchter, een vlinder verward in z'n eigen kleuren.
En de bevallige lampen die ik koester als ware het mijn beminden.

En al deze dagelijkse weelde moet ik delen. Met mezelf.
Gastheer en gast.

PS.
Ik word heen en weer geschud. Als hoge kruinen door de wind.
Mijn herinneringen aan de vrienden. Enkele.
Toen vriendschap nog uitzonderlijk en gelimiteerd was.
Geen groot getal, maar een warm gevoel.

Tastbaar dichtbij. De verte van het verlangen is nooit afgestorven.

 165.190