25-08-16

een nachtzoen van Dirk

 

 

https://vimeo.com/150992131

 
 
vimeo.com
Deze lezing in Studio Inspiration legt de link tussen de kunstwerken van Jan Kersschot en de theorie van Levinas. Psychiater Dirk De Wachter verwijst naar onze ...

 

 

https://vimeo.com/162809672

 
 
vimeo.com
Psychiater Dirk De Wachter houdt een pleidooi voor zingeving. 'Wij mensen zijn veroordeeld tot zin. Onze hersenen kunnen niet anders.' Elk psychiatrisch…

dank u en slaap wel!

 

 

 

 

 

Trouvaille

 

 

Meer mag ik niet hopen


Ooit
zal ik een herinnering
zijn. Een lichte rimpeling
over de achteloze dag.

Toevallig
als een geur
die door de kamer slentert
en een beeld filtert

uit wat vergeten was.

 

 

 


PS.
Ik resideer gelijkvloers.
Mijn benedenverdieping weerstaat de hitte.
Als een schild.

Mijn laptop als gezelschap.
Ik doorzoek oude teksten.
En vind nu en dan wat.

Een trouvaille.

 

 

287889

 

23-08-16

De naakte stad

 


De smalle straat perst de lucht samen
tot een licht briesje.
De huizen verzamelen schaduw.
En de koelte kleeft aan hun gevels.

De ochtend hangt
als een lichte jas over m'n schouders.
Ik tel de jamben
en de versvoeten van mijn stappen.

Mijn stad is nog slaperig.
En de haast
slentert als een toerist
over de pleinen.

Dit is mijn uur. Nog voor de hitte toeslaat.

 

 

PS.
Elke dag zie ik mijn stad anders.
Binnen enkele weken fleurt ze weer op.
Wordt ze jong en vrolijk.

Dansen de benen op de fiets.
En daalt de gemiddelde leeftijd
van de bejaarde Alma Mater.

Hier wil ik leven en sterven. Nog enkele jaren.

 

 

PS.
De kleuren verleiden mij. Ik ga binnen.
De pottenbakker werkt ongestoord verder.
Er hangen 17 schilderijen aan de muur.

Eén werk steelt meteen m'n aandacht.
De schilder heeft duidelijk te veel Freud gezien.
Benefits Supervisor Sleeping.

De pottenbakker zegt dat deze schilder beweert "eerst" te zijn.
2010.
Tja, de sleeping beauty van Freud dateert van 1995.

 

 

lucianfreud.png

 

 

287684 

12:47 Gepost in Dagboek | Tags: lucian freud | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

21-08-16

Geluk

 

Geluk

 

Omdat ik geen honger, geen dorst lijd,
een huis heb, een baan, een voorbeeldig gezin,
duizend boeken, van Sade tot Grimm,
gezondheid, een trouwe maîtresse, veel tijd

voor kunst en liefde of wat daarop lijkt,
de wereld kan zien, mijn tuin cultiveren,
duizend gedichten opnieuw kan proberen
een God te zijn in het diepste geheim,

daarom is het dat ik mijn nagels bijt
in een kamer die niet wordt gelucht,
weerloos geworpen in zo veel geluk
dat ik slechts aan mijzelf nog lijd.

 

© Charles Ducal
uit: Het huwelijk
Atlas Amsterdam/Antwerpen 1987

  

 

Laat onze woorden
armen worden
en onze gedachten
een huis van liefde

laat onze voeten
naar mekaar hunkeren
en elke stap
mekaar verzoenen

laat ons schrijven
daar waar we niet anders kunnen
dan zwijgen

 

 

PS.
Het heeft niet veel letters nodig.
Geluk.
Maar ik kan me niet herinneren dat wij het leerden.
Of op het bord stond. Zo makkelijk en moeilijk als:

aap  noot  mies.

Soms hangt het gewoon in de lucht.
Wolken en wind.
In het blauw of de bomen.

Maar, ach, dikwijls verstopt het zich.

En dan kan je best niet zoeken.
Wachten, lijkt mij dan de beste methode.
Tot het weer van zich zelf uit het niets komt.

Enkele letters geduld en het schrijft weer. Krassen op een dag. Een avond.

 

 

Maar in de verte hoor ik het grommen.
Van bommen.
En ik word bang.

Maar moeder is reeds meer dan een jaar dood.
En God nog langer.
Ik zal moeten leren leven.

Banger dan bang.

 

...

20/08/201609:04

Buitenland - Amerikaanse gevechtsvliegtuigen zijn in actie gekomen om Syrische toestellen te weerhouden om bombardementen uit te voeren op de stad Hasakeh, die grotendeels in handen is van de Syrische Koerden. Het is de eerste keer dat het tot een dergelijk incident komt tussen de VS en de luchtmacht .

De redactie.

 

287495

 

 

09:29 Gepost in Dagboek | Tags: charles ducal | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

19-08-16

Het geheim van de schrijver

Consequent en koppig heeft Leonard Nolens
zijn hele oeuvre gewijd aan wat hij in zijn dagboek
De vrek van Missenburg
zijn ‘plaatseloosheid in deze samenleving verwerven’ noemt.

De dichter verzaakt aan maatschappelijke plichten,
gehoorzaamt alleen aan de wetten
van het woord en zoekt in zijn poëzie
naar manieren om zich te manifesteren als een ‘ik’.

Daarin schuilt zijn felbevochten vrijheid.
Waarom hij dat onverdroten blijft volhouden?

‘Omdat je, ondanks alles, in je nietigheid
geaccepteerd wilt worden,
je afzonderlijkheid wilt doorgeven,
je zinloosheid zin wilt geven
door een schok van herkenning te worden’,
schrijft hij in 1993 in het dagboek Blijvend vertrek.

Uit 'De Standaard der Letteren' - 3 oktober 2014 - Over zijn bundel 'Opzichtige stilte'.

  


Zie je aan de tekst
in welke kamer of plek
hij geschreven is.

Dat vroeg ik me zopas af
toen ik weer maar eens Toon Tellegen las.
Heden niet jarig.

Zijn werk is ogenschijnlijk kinderlijk,
maar zo diepzinnig.
En poëtisch.

De auteur is niet alleen schrijver
maar ook geneesheer.
Waar vindt hij de tijd?

Zou hij kinderen hebben.
En is hij dan een afwezige vader
die zich opsluit in een bunker.

En word ik daar dan gelukkig van.

 


PS.
Godfried Bomans mocht slechts uitzonderlijk
het bureau van zijn vader betreden. Enkel na beleefd aankloppen.
En gevraagd. Meestal was het voor een reprimande.

Toen waren vaders vreemde mannen in huis.
De autoritaire baas naast God. En gevreesd.


PS.
Het dagboek van een dichter is een "zwaar" boek.
Letterlijk en figuurlijk.
De kamer van Nolens lijkt mij een deprimerende cel.
Een monnik die de wereld buitensluit.

 

 

http://www.vpro.nl/boeken/speel.WO_VPRO_1938755.html

 
www.vpro.nl
DichterBij Leonard Nolens 11 september 2015 . Enkel werken is nog van belang voor Leonard Nolens. De dagen in zijn studio te Antwerpen zijn ...

 

 

 

 http://www.canvas.be/video/dimitri-van-zeebroeck/2015/leo...

 

 

 287351

18-08-16

Het vijfde uur

Meerdere onderzoekers en auteurs hebben erop gewezen dat er maar twee grote constructies lijken te zijn. Ofwel is de bejaarde een gedeprimeerde zeur, ofwel is hij een eigenzinnige zot – denk aan Benidorm Bastards.

‘We moeten de ouderdom ofwel beklagen, ofwel bejubelen’, zegt Margaret Cullette in Aged by culture (2004). ‘Waarom kunnen we die periode niet gewoon bekijken als een betekenisvol deel van het leven?’

Buitenaards

Enkele jaren geleden verscheen een intrigerende statistiek: elke dag neemt de levensverwachting toe met vijf uur. Zelfs al is dit niet heel nauwkeurig, toch bouwen we aan een grotere groep ouderen, met politieke macht, dan de geschiedenis ooit gekend heeft.

Maar kennen we hen wel goed? ‘We zien hen als buitenaards, als een vreemde soort’, noteerde Simone de Beauvoir in 1970.

Het ís ook wel moeilijk. Iedereen veroudert op zijn manier en lijkt zich jonger te voelen dan hij of zij is. De meeste mensen zijn op hoge leeftijd nog steeds zoals ze als jongere waren. En blijkbaar hebben we niet de taal om te praten over wat er precies gebeurt bij het verouderen.

 
 
 ...

 

Vroeger zaten ze thuis in een hoekje,
vergeten naast de kachel.
Of achter het raam van Huize Avondrood
te wachten. Op een rijmend woord.

Nu trainen ze hun rimpels strak,
en verzamelen ze hun spieren.
Tot een etalage voor hun opgespannen sixpack.
En na een speeddate, een fleurig vers lief.

Oud worden? Nooit van gehoord.

 


PS.
"De meeste mensen zijn op hoge leeftijd nog steeds zoals ze als jongere waren.
En blijkbaar hebben we niet de taal om te praten over wat er precies gebeurt bij het verouderen." - DS

Jaarlijks verzamelen onze Retoricanen zich op een Klasreünie.
Het is een mooie illustratie. Van de tijd.
We veranderen niet. Natuurlijk, vielen er wat haren. En versieren wat kerkhofbloemen onze handen.
Maar het zijn nog altijd dezelfde jongens van toen.

Hun ogen en hun lach, hun ernst of onbesuisdheid. Ze zijn er nog steeds. Onveranderd.
Sinds we afscheid namen. Vijfenvijftig jaar geleden.

 
 287234

 

17-08-16

Klein Duimpje

 

28-11-09

De rust van het rusteloze boek 

 

'Want ik ben zo groot als wat ik zie.
En niet zo groot als ik ben.'

Uit 'Het boek der rusteloosheid' - Pag. 58. - Pessoa.

 

Pessoa lezen da's brevieren. De dag dissecteren.
Het spectaculaire in het banale opgraven.
Het iets in het niets. Blootleggen.
Verdwijnen in het blijven. Bestaan in het bestaan.

Hij boeit me. Wrijft mijn aangedampte spiegel schoon.
Hij schrijft op een kamer. Die hij een luxueuze tint wil geven.
M'n art-deco-schemerlampen heb ik geroofd en
ben er mee naar zolder gevlucht. Ondergedoken.

In mezelf. De krochten van de allenigheid. Opgezocht.
En mezelf bevrijd. Van de ruimte.
'Want ik ben zo groot als wat ik zie.'

 

***

 

17-08-16

 

Hierboven. Het was 2009, mijn annus horribilis,
en ik woonde al meerdere seizoenen op zolder.
Mijn nageslacht lag in mijn bed
en chaise longue en bezette de belendende percelen.

Gelukkig wist ik toen nog niet
dat het nog erger zou worden.
December werd een wrede maand.

Dochter drie weken in de kliniek. En opa alleen met de kindjes.

Terwijl twee kleindochters NU nog slapen,
geniet ik van de stilte
en de wind die voor het open raam zingt.

Een kind dat gelukkig is. O, mijn God, wat een moeilijk woord.

 

PS.
Ik loop verloren in dit huis. De leegte die mij anders vult
is nu opgevuld.
Mijn kleindochters zijn lief en braaf (geworden).
Hoewel het leven niet eenvoudig voor hen is.

Ik gun ze dus graag wat dagen rust. Hoewel dat niets voor een kind is.
Eerder een straf.
Wat ziet het leven aan de overkant er toch mooi uit.

PS.
Zou ik Klein Duimpje (geweest) zijn

 

***

 

06-01-12

Het alternatieve boek


'En ze zou weglopen. En zichzelf vermoorden.
En dan zouden wij in het gevang vliegen.
En zij zou geen spijt hebben.'

De winterstorm was gaan liggen.
De regen treuzelde nog wat.
En de bomen keken beduusd
naar hun afgebroken takken.

Wij keken naar de meisjes.

Mama wou een 'boos-moment' inlassen.
'Cooling down'. Op straat.
Maar opa zat al een poos hongerig
in de auto te wachten.
Hij kwam dichter bij zijn 'melting down'.

En hij greep naar pedagogisch
onverantwoorde middelen.
Als een ouwerwetse Vlaamse klaroen
schalde zijn stem door de straten.

Dat zij meteen in de auto moesten.
Of dat hij (de boze opa) hen kwam halen.
En hij stond al naast het open portier.

De meisjes bleven nog even weerspanning
tegen de muren plakken.
Want ze wilden (weer eens) mee
met die andere kinderen en mevrouw.

Ook een sociaal 'geval'. Ik kan niet in detail gaan.


Toen wij hun flatje naderden,
gingen de dreigementen in hogere versnelling.
Ze zouden alles door elkaar gooien,
veel lawaai maken, de kleren uit de kasten
halen en nog ander terroristisch gedachtegoed.

Dochter zou zo voor de deur blijven staan,
zei ze. Bang voor wat er achter de deur
haar en de buren te wachten stond.

Ik zeg, o, maar dan halen we de huisbaas
erbij die woont toch naast jullie.
Wel, dan zij we braaf. Tot hij weg is.
Dat doen we toch altijd als er iemand komt.

En nu waren ze écht boos op mij.

 

 287156

16-08-16

Aan de meet

30-09-11

Er hangt een gedicht in de bomen

 


"Geluk kent geen details. Tenminste, er is geluk
dat het niet hebben moet van kleine dingen.
Groot geluk dat niet te delen valt, misschien zelfs niet
met elkaar, maar zeker niet met anderen,
tenzij in de gedaanteverwisseling van het gedroomde gedicht
dat meer dan ooit heel ver is. Of? "

Uit 'Dagboek van een dichter' - pag. 1032.
Leonard Nolens.


Een open boek. En geschilderd ochtendlicht.
Vlekken schaduw. Onder het gebladerte.
Van een boom. Waarin een ekster schettert.

Dauw over gras. De zon op de tast.
Puccini onder de douche.
Boter op een boterham.

De geur van godendrank. Gefilterd in een kopje.
Het zichtbare krinkelen van warmte.
In de koelte. Een vroege merel.

En een late avond.
Vingers die tikken. Zonder regen
op de ruiten. Voeten die stappen.

En zovele ongehoorde en ongeziene,
belangrijke nutteloze dingen.
Tussen gedachte en gedicht.

Ongeschreven.

 

...

 

16-08-16

PS.
Zonder woorden.
Gevuld door leegte.
Wacht ik.
Op zin.

Ik zoek mezelf. In een herhaling.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=qIqQ5_fiGs0

 
 
www.youtube.com
Raymond van het Groenewoud live in De Laatste Show met Aan de meet. Piano: Bart van Caenegem Uit het album 'De Laatste Rit'

 

 

 

 

287062

 

 

14-08-16

Altijd een beetje reizen

De mier en de eekhoorn stonden op het strand.
Zij waren al dagenlang op reis, en ook al beleefden zij niets,
zij waren zeer tevreden over hun reis.
'Het is een bijzondere reis,' zei de eekhoorn.
De mier knikte.

Uit 'Misschien wisten zij alles' - Toon Tellegen - pag.182 

 

Zondag

 

Het langzame uur van de middag.
Opera en belcanto. Ooit.
Toen de uren nog lui en loom waren.

Hoe God en de pastoor de dag indeelde.
Met sacrale rituelen. Plichten en verboden.
De herder z'n schapen de weg wees.

De kansel een kanselarij was.
Van het dogma. Hel en hemel.
In de wachtzaal van het laatste oordeel.

Toen ging er geen kruimel geloof verloren.

 

09-05-10

 

  

In dit huis, staat een oog zo groot als de wereld.
Vroeger, toen het dorp nog onooglijk klein was,
hing er op vele plaatsen een kader tegen de muur, met daarop:

God ziet mij. Hier vloekt men niet.

Eén open oog in een driehoek.
Zopas even gecheckt bij god Google,
en jawel hoor, daar staat het je aan te staren.

De televisie heeft het oog vervangen.
Een onvoorstelbare uitvinding.
Je moet geboren zijn zonder, om dit volop te beseffen.

Ik volg, met verwondering de reeks:
Vind je lief.
En verleden week zat er een jongen in, die het volgende zei:

Thuisblijven is altijd een beetje reizen.

Het was het mooiste wat ik heb gehoord. Tussen veel onzin.

 

 

PS.
En dan denk ik aan mijn lieve kleindochter Z.
die mij al vele keren zei:
"Opa, wij gaan nooit op vakantie." Op reis wil ze dan zeggen.

Synoniemen?

 

 

http://uvi.skynetblogs.be/apps/search/?s=zondag

 
uvi.skynetblogs.be
Jongetje kijkt naar buiten. En naar binnen. Tussen gisteren en morgen.

 

 286909

 

 

09:07 Gepost in Dagboek | Tags: toon tellegen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

13-08-16

vriend

Wie mijn ‘jongste’ beste vriend is, zou ik niet kunnen zeggen. Ze zijn er al lang. Maar dan doe ik alsof een vriend een helder begrip is.

Ik bedenk dit door een wat nijdig zinnetje in de krant: ‘Volgens een recente studie is slechts de helft van uw vriendschappen wederzijds.’ Omdat het een serieuze studie lijkt, nam ik de zin ernstig.

Blijkbaar vergissen we ons verbijsterend vaak, soms tot de helft van de gevallen, in de wederkerigheid van vriendschapsgevoelens. En dat, concludeerde een onderzoeker briljant, ‘betekent een grote uitdaging voor ons zelfbeeld’.

Uit: Si & la - Friends -

 

 

Ooit had ik een leervak dat heette:
"Gewijde geschiedenis".
Dat ging over God en zijn Kerk.

Er bestonden toen ook enkele gewijde woorden, zoals:
moeder, vader, Heilige Communie en nog wat andere
ondertussen ontwaarde begrippen.

Maar één woord overtrof
de geslachten, de hiërarchie en de tijd:
vriend(schap).

Het was een heilige verbintenis.
Groter dan God.
Naar het voorbeeld van Winnetou en Old Shatterhand.

Later toen ik mijn dorp verliet,
en gerepatrieerd werd naar een asielcentrum,
zoals het Klein Seminarie,

werden ze een tijd concurrenten: God en m'n vrienden.

Want ik had roeping. Toen die verdween
kwam er ook sleet op de vrienden.
Meisjes namen hun plaats in.

Doorheen de jaren bleven de vrienden enkel leven
in mijn herinneringen.
Gehavend en bijna vergeten.

Er bleef geen één. Over.

 

PS.
Het is een pijnlijk taboe in dit FB-tijdperk:
bekennen dat je geen vrienden hebt.
Maar ik merk om me heen, hoe ze verdwijnen.
Met de jaren.

Misschien is het daarom wel dat we ze nu verzamelen.
In getallen.
Zoals wij vroeger knikkers.

 

 

286852

10-08-16

alpha

 

ikzelf13906614_10154407253989154_7318076667996774619_n.jpg

Monet tijdens zijn jongere jaren. 

 

 

alpha

achter de zachte ronding
van een brug
wacht de avond

zonder trappen
van vergelijking
eindelijk de rust

van omega.

 

  

Hij kwam van Wervik om mij in levende lijve te ontmoeten.
Van virtueel tot reëel.
En wat ertussen ligt. Het wit tussen de regels.

Wij zien immers zoals we lezen.
Hij door een lens.
Ik door het leven.

Hij verzocht mij om over het bruggetje te gaan.
En mij zo te vereeuwigen. Gestold in de tijd.
Bijna struikelde ik over de trappen.

Beneden was ik weer op aarde. Dichter bij de hemel.
Later
leek mij te krimpen.

Als een warme herfstavond. Met een oud jongetje verkleed als heer.

 

286497 

 

08-08-16

De getallen van de Coninck

Statistieken voor deconinck

Web Site:  Herman de Coninck  Categorie 
Opgesteld Op: maandag 8 augustus 2016, 09:52
Gestart Op: dinsdag 23 december 2003, 17:41
Totaal Aantal Dagen: 4.611 Dagen
Aantal Bezoekers Pagina´s
Vandaag: 14 14
Hoogste: (28/01/2016) 2.027 11.672
Totaal: 757.008 4.807.093
Gemidd. /Maand: 4.022 13.504
Gemidd. /Week: 928 3.116
Gemidd. /Dag: 132 444
Gemidd./Uur 6 18
Gemidd. aantal pagina´s /bezoeker

 

 

Gemiddeld komt 11,42% van uw bezoekers vóór 09:52

Prognose voor een gemiddelde weekdag: 123 bezoeker(s).

Rekening houdend met de dag van de week wordt de prognose voor de bezoekers voor vandaag: 133 bezoeker(s)

 Herman de Coninck, Vlaams dichter en criticus (Mechelen, 21.2.1944 - Lissabon, 22.5.1997)

 

 

 O, de meisjesachtigheid van veertigjarige meisjes,
hoe ze soms willen, soms niet,
maar eigenlijk altijd, als je het maar ziet.
Waar is de tijd? Hier is de tijd.

Uit 'Meisje' - pag. 376 -  De Gedichten - Herman de Coninck

 

 

 

Het is nog vroeg, maar ergens zit er reeds
een machientje te tellen.
Hoeveel keren een dode dichter
tot leven gelezen wordt.

O, wat zou hij ingetogen trots zijn.

Wat kan er veel in zo'n o.
Ook al schrijf je ze zo klein.
Ze klinkt koninklijk. Als een hobo.

 

 

 286366

 

07-08-16

Weggaan

 

"wat gebeurt er toch allemaal; ik begrijp er niets meer van!
Lieve Tom; het ga je goed."

 

"Dag Magda…:-) Lore is bij me weg. En ik pluk de dag.
lieve kus.
Tom"

 

 

Weggaan

Is dat een druk
op de sluiterknop.
Ledig je je herinneringen
als een overvolle asbak.

Veeg je de ogenblikken weg
die je ooit stal
uit haar dagen
zoals de herfst de zomer uit de bomen verjaagt.

Hoelang nog zorg je
voor haar geur
in huis. Haar vingerafdrukken
op het venster.

Laat je ze staan
als verkilde gedichten
ijsbloemen geschreven
op het venster van een deur

die nog open staat.

 

 

 

 

PS.
Dag Tom, neen, omdat ik het zelf heb meegemaakt:
je plukt niet zomaar de dag. Nadien.

Ach, …

Ik weet het. Ik ben van een andere generatie.
En “het” gebeurde in 1980. Toen scheiden nog een schande was.

 

PS.
Op een Blog dat ooit bloeide van bewondering,
lees ik nu:
Lore is bij mij weg.

Zijn lezers (m/v) begrijpen 'het' niet. Ik schreef hem een reactie.

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=cIkkPgsp39o&index=27&...

 
 
www.youtube.com
Natasha St-Pier - Je N'ai Que Mon Ame

 

 

 

 

 

286251

 

05-08-16

Nachtkastje

 

'O mier,' schreef de eekhoorn, 'ik wou dat je hier bij mij was'.
'Maar ik ben toch hier?' schreef de mier terug.
'Je hebt gelijk,' schreef de eekhoorn.

En zo, in het gras, op hun ellebogen leunend, naast elkaar,
schreven zij de ene brief na de andere aan elkaar
en wachtten telkens ongeduldig op elkaars antwoord.


Uit 'Misschien wisten zij alles' - Pag. 45 - Toon Tellegen

  

 

Je ligt naast mekaar in bed.
En je schrijft.
Naar de overkant.

Die andere sponde. En het nachtkastje.

Alsof de ruimte tussenin
een zee is.
Van verlatenheid. Afwezigheid.

En toch word ik weemoedig wanneer ik Toon lees.

 

 

PS.
In de krant van vandaag, zag ik een foto.
Een man en een vrouw houden mekaar vast.
Met één arm. Face to face.

Met de andere checken ze hun smart phone. Achter hun rug.
Onrealistisch?
Kijk eens naar de zomerterrasjes.

 

 

04-08-16

vier acht bis quater

 

 

Jij offreerde me alles
wat je bij had.
Je ziel en lichaam.

Ik nam ze gretig aan.
Je gaf jezelf toen
bloot. En ik mocht beginnen.

Aan de zonde
die de wetten brak.
Van het huwelijk.

Je verloor dus veel.
Je trouw. Je eer.
En wat nog allemaal meer.

Je kleren.
En je praktische bezwaren.
Je vrijde als een op hol geslagen paard.

Nooit waren rozen nog
zo wit. En talrijk.
Gingen de kaarsjes zedig uit.

Als toen die dag. Tenzij elk jaar
op een augustusavond.
In de weemoed van een oude man.

 

 

 


 

 

 

 

 

03-08-16

Méditerranée zo blauw zo blauw

 

 

Nog een laatste keer. Want je bent 75
en je wil wel wat. Zolang het nog kan.
26 jaar lang keek ik op hetzelfde getemperde geel
in de hal.

Nog één keer. De huid van de muren vervellen.
Notarisgroen.
Dat leek me wat voor een oudere man. Sjiek en stabiel.

Daar stonden we dan. Mrs. Jones en haar bejaarde minnaar.
Ingetogen te turen naar tonnen verf.
Met jouissante namen.

Mer du Nord.
Dàt leek me wat. Om mijn verbeelding te stimuleren.
Groengrijs. Zoals de zee menigmaal gekleed is.

Het is avond. En ik kijk naar mijn oeuvre.
Vermoeid. En verwonderd.
Ik koos la Mer du Nord en ik kreeg La Méditerranée.

Ach, ik kon het slechter treffen.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=iSvzt_ehJRg&list=RDiS...

 

 

 

 

 

 

verregende vocabulaire

 

 


terwijl de regen een gedicht schrijft
op het tuinpad
buigt de vlinderstruik
onder zijn beregende metaforen

en kreunen de hoofden
van de hortensia's
onder zijn zware woordenschat
hij onderschat duidelijk de impact

van zijn stromende woorden.

 

 

 

PS.
Zelf ben ik schilder geworden.
Vakantie zoals het vroeger was.

Het wit dat ik dagelijks figuurlijk besmeur,
smeer ik nu letterlijk tegen het plafond.

En de muren dompel ik onder in la 'Mer du Nord'.

 

285968

 

02-08-16

Ma solitude

 

Elle ne me quitte pas d'un pas
Fidèle comme une ombre
Elle m'a suivi çà et là
Aux quatres coins du monde

Non, je ne suis jamais seul
Avec ma solitude...

...

 

Toi, ma douce habitude

We verstoppen ze.
Alsof ze niet bij ons hoort.
Een vuile vlek op ons geluk.

We maquilleren ze.
Met een glimlach.
Of een achteloos gebaar.

Wuiven wij ze weg.
Alsof ze niet bestaat.
Tenzij in een boek of op een doek.

Terwijl ze als een schaduw achter ons staat.

 

https://www.youtube.com/watch?v=mIaJ5gkv3kg

...


De troost.
Misschien is dat nog een schoner gezelschap. Dan
la solitude, ma dernière compagne.

Kunnen we meer zijn
voor mekaar. Dan troost?
Dubito.

Nostalgie. Die onbestemde verte.
Op de rand van het nest.
De droom die verder reist dan 'finis terrae'.

O, wat is het heerlijk vertrekken.
En toch thuis te blijven.
De ambachtelijke kunst.

Van een roerloze reiziger.

 

 
 
youtube.com
 
 
PS.
En dan schenkt FB mij vanmorgen deze herinnering. En lees ik de vreemde man. Met wie ik samenwoon.
 
 
285862

01-08-16

Verkleed wit

 

 


Deze ochtend nog
vroeg het wit mij:
waarom besmeur je mijn huid

leg je tatoes
over mijn onbeschreven vel
zonder mij te vragen

of je mij pijn doet
met je gekras
van schabouwelijke sjablonen

en of ik wel pas
in de jas
van je versleten alphabet

waarin jij mij verkleedt, alsof ik jou was.

 

 

285806

 

 

31-07-16

Of bij benadering...

Maar vooral – afgezien van de vraag hoe iemand dat becijfert, al dat klaarkomen van al die vrouwen: met een geigerteller? een seismograaf? een sateliet? een voltmeter, een lint-, een geluids-, een chronometer? of een wichelroede? – moet ik dan denken aan de Franse president Mitterand die ooit tegen journalisten over zijn buitenechtelijke dochter op onvergetelijke wijze zei: ‘Et alors?’

Of in de taal van de veertigers: so what?

En zo is het. Alsof het over getallen, feiten, statistieken, tabellen, vergelijkingen gaat. Alsof ik haar mordicus voor 55 procent wil laten klaarkomen. Of toch ‘bijna’. Of halfweg. Of bij benadering. Of op mijn todolijst. Zolang het maar past in het collectieve plaatje. Van onze becijferde intimiteit.

Alsof het niet om iets anders gaat. Iets onberekenbaars. Iets onbecijferbaars. Zelfs iets onbenoembaars.

Alsof het niet meer om een geheim gaat. Om het stille werk van een tong. Om haar onvervreemdbare geur. Om onze hoogsteigen, onherhaalbare gebaren.

Om alles waar ik nu niet eens opkom. Omdat ik het nog nooit benoemd heb, laat staan becijferd. Maar ik er wel nog altijd verbaasd naar zit te kijken.

In de schemerzone van ons samenzijn. In de onberekenbare statistieken van onze jaren. In al die stille uren dat zij uiteraard niet klaargekomen is. En dat we maar wat zaten te turen naar het dalende licht over de dagen. Het afgereden gras, de groeiende kinderen, de was in de wind.

Met soms ja, daarna, een trilling in haar schoot.

Om, kortom, alles wat van ons is en van niemand anders. Omdat dat heilig is.

Uit: Si & la - Altaar - 30 juli 2016 Bernard Dewulf - Weekblad DS

 

 

 

Seks. Tot na de komma.
Neen.
Ik was nooit goed in optellen. Of aftrekken.

Tenzij 's avonds als de weemoed komt.

Dan jaagt er een onbenoembaar gevoel
door mijn oude knoken.
Niet wiskundig te verklaren.

Ook niet bij benadering.

Dan word ik weer bekoord
en in verlegenheid gebracht.
Door de Mechelse Catechismus.

En zijn onvergetelijke zonden van onkuisheid.

Het is zoiets
als de wind die door de bomen bladert.
Onhoorbaar zacht. Dat gefluister.

Van later als ik nog eens groot ben.

Herinneringen aan toen ik nog lenig zondigde.
Met al mijn ledematen.
Mijn godsvrucht en vermogen.

Ondertussen is mijn geloof gekrompen. Tot na de komma.

  

 PS.

Wovon man nicht sprechen kann, darüber muss man schweigen.

Echter, volgens Wittgenstein I zijn er ook zaken waarover geen zinvol taalgebruik bestaat, verschijnselen die niet met taal te beschrijven zijn. Hierover zegt hij: "Waarover men niet spreken kan, daarover kan men niet anders dan zwijgen." (Duits: Wovon man nicht sprechen kann, darüber muss man schweigen.)

Volgens Wittgenstein zijn deze niet-beschrijfbare verschijnselen echter wel de zaken waar het in het leven om draait, zoals: poëzie, religie, muziek en kunst. Dat men hierover 'moet' zwijgen is een constatering en geen gebod (dat in het Duits met "sollen" weergegeven wordt). 

Uit Wikipedia.

PS.

Volgens Wittgenstein zijn deze niet-beschrijfbare verschijnselen echter wel de zaken waar het in het leven om draait, zoals: poëzie, religie, muziek en kunst. 

Hij vergat blijkbaar de 'heilige seks' nog.

 

 285682

30-07-16

Elle

 

 

Elle


Eeuwen hield ik haar verborgen
in mijn hoofd, liet ik haar driemasters varen
als zeilende meeuwen

en legde ik mij neer breed
als een strand waarop zij kon ademen
en rusten van al dat gaan en komen

zij schreef haar naam
tussen mijn tenen
met golven van aangespoeld gemis

en schreeuwde oorverdovend
opdat ik haar zou lezen
en wie ze was.

Voor we uit elkander dreven.

 

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=h2mk2hjgLwc

 
 
www.youtube.com
Un brano davvero splendido.

 

 

285646 

 

29-07-16

De zomer van een naaktslak

  

Zomer. Tussen de aanslagen door
even adem halen.
Alsof er niets gebeurd is.

Ik kijk elke komkommeravond naar Vind je lief.
Met grote ogen.
Naar het gemak van jagende of falende Cupido's.

Speeddating. Volle kracht vooruit. Vier minuten krijg je.
Alsof de liefde op het schap van een warenhuis te grabbel ligt.
Zomaar tussen de droge voeding.

Hoe mannen en vrouwen,
onder het nieuwsgierige oog van een onbeschroomde camera,
zich achteloos ontbloten.

Kwetsbaar. Als een naaktslak.

En onherroepelijk zichtbaar.
Terugspoelen en op pauze drukken.
In de zetel genieten wij als ramptoeristen.

Van de liefde. Die we verloren of verlangen.

Kijken is dubbel en dubieus.
Wij sluiten onze ogen niet.
Voor dit macabere en tedere spel.

Van wat ons het meest dierbaar is. De liefde en de geliefde.

 

 


PS.
Vind je lief. TV op één. Van maandag t/m donderdag.

PS.
In mijn tuintje heb ik een waar slagveld aangericht. Met blauwe korrels.
Om de jonge hortensia's te beschermen.
Tegen de vijand.
Naaktslakken tekenen nu hun langzame dood met slijmsporen.
Gedesoriënteerd trekken ze iets wat op een kronkelende acht lijkt.
Op het einde sterven ze als een finaal punt. Brrrr.

PS.
Op een Blog zag ik het negatief van een foto.
De gezichten van de geportretteerden waren uitgewist door krassen.
Het lijkt me een metafoor voor onze tijd:
"Van selfie tot defriending...".

PS.
Ondertussen denk ik aan de woorden van Dirk de Wachter:

“Neem nu verlatingsangst. In onze hele maatschappij is eenzaamheid een gigantisch en groeiend probleem, onder meer als gevolg van het wegvallen van sociale netwerken.
En van de toenemende relationele instabiliteit, nog een kenmerk van borderline trouwens.
Uiteraard moeten mensen die elkaar niet graag meer zien, niet tot elkaar veroordeeld blijven.
Maar we zijn consumenten geworden in de liefde. Voldoet een relatie niet meer op alle vlakken,
dan gaan we op zoek naar een andere partner.
We verdragen niet langer de verveling die eigen is aan het leven en aan elke relatie.”

 

 

285533

 

 

27-07-16

La liseuse

 03-10-13

La liseuse


Bladert er nog iemand door mijn bestaan
voor het slapen gaan?
Dichtbij of ver weg.
Hoe groot is het spagaat tussen ons beiden?

En brengen mijn woorden
lichtheid in je leven
of leg ik weemoed in je ogen?
Le petit bonheur de la tristesse.

Je zwijgt als de maan.

 

...

 

27 juli 2016 

 

Ik zal je nabootsen

ik zal je nabootsen, een mal gieten voor
de gebrekkige dagen, de stoel kleden met je trui,            
de koffie sterker zetten, luidkeels
klaar roepen, beneden aan de trap

ik zal je opslaan in elk vindbaar bestand,
een wereldwijd web spannen over je geur,
buiten mij om praten met het behang,
dat je vanmorgen nog heeft gezien

ik zal dag, nacht en uur ontruimen
om plaats te maken voor je komst.
alles neem ik terug: mijn haastige lach,
mijn onhandig woord, mijn oude vingers

nee, er is verraad noch twijfel:
ik wil door jou gevonden worden

 

Roel Richelieu Van Londersele

 

 

 

PS.
Lezen en schrijven.
De activa en passiva van het alphabet.
De schrijfdrift zit in mijn vingers.

Inktwolken drijven over de ochtend.
Mijn blauw gemis en verlangen.
Het laat mij die wrede wereld vergeten.

En meer en meer mensen sluiten de ogen.
Hoorde ik gisteren op Terzake.
Ik heb de luiken al lang gesloten.

Maar de geluiden van daarbuiten sijpelen binnen.

 

285398

 

 

  

26-07-16

smokkelaar

  

 

Wij waren...

Wij waren gebrand op elkaar
zoals de vlam op de kaars.

Wij benen ons uit met dode rituelen
trekken het laken over onze lichamen
zoals oude mannen hun laatste haren kammen
de nacht is een inbreker die zich in het donker
stiekem tussen ons in komt leggen.

Hij steelt niets, laat wel sporen achter.

De volgende ochtend zien we op het nachtkastje -
het zonlicht schijnt binnen - zien we röntgenfoto’s stralen
van onze mooiste momenten. En hoe de nacht
met het huis door het dakraam wilde klimmen.

 

Aloys Vonckx  - Uit  Het gezeefde Gedicht

 

 

 


De tijd is een smokkelaar.
Van herinneringen.
Over de grens van gisteren.

Naar morgen.

Wanneer oude mannen
hun laatste haren kammen.
Voor de lege spiegel.

En hem vullen met weemoed. En onvoltooid verlangen.

 

 

PS.
Aloys Vonckx . Deze jonge dichter raakt mij met een tweede gedicht.
Modern en klassiek.
Inhoud en vorm. De één betekent niets zonder de ander. 

 

http://www.hetgezeefdegedicht.be/zeefvandemaand.php

  

https://bobvandenbroeck.wordpress.com/

 

  

285314

 

25-07-16

Omdat

21-07-12

 

In de schaduw van K

 
Omdat ik dichter
bij je wil zijn.
Je geur van vroeger.
En hoe het was.

De appelbloesem
in je ogen
en de lege plekken
in het gras.

Omdat ik nooit
geworden ben wie ik was.
Maar nog altijd
later in mijn vaandel draag.

Dat weemoedig jongetje
bij een bedje sla.
En aangedampte brilleglazen.

Waarmee ik beter zag.

 

 ...

25 juli 2016 

 

Omdat
de ochtend een ouverture is.
En het woord
de dag schept.

Zoals God.

Blijf ik zoeken
naar zingeving.
Om de lege plekken
in mij te vullen.

Met een dichter of een Muze.

 

PS.
Ik dank de goden van de Techniek.
Zij lieten mij vanochtend de dode Kopland zien.
Terwijl hij sprak. Traag en lijzig. Doordacht.

Zoals je van een dode mag verwachten.

De Taal van het Verlangen.
Zonder begin of einde.
Maar daar tussenin.

Een lege plek met gemis.

 

 

 285219

 

11:06 Gepost in Dagboek | Tags: kopland | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

24-07-16

misschien moe van mijzelf

Het was lange tijd stil. Dunne nevels maakten zich voorzichtig
uit de struiken los en slingerden langzaam tussen de bomen
door het bos in.

'Ik word wel eens moe van mijzelf,' zei de mier toen.
'Word jij dat nooit?'
'Maar waar word jij dan moe van?' vroeg de eekhoorn.
'Dat weet ik niet, ' zei de mier. 'Het is zo maar moe. In het algemeen.'
De eekhoorn had daar nog nooit van gehoord. Hij krabde achter zijn oor
en dacht na over zichzelf. En toen hij een hele tijd over zichzelf had nagedacht,
werd hij tot zijn verbazing ook moe van zichzelf. Het was een raar gevoel.
'Ja,' zei hij. 'Nu ben ik ook moe van mijzelf.'

De mier knikte.
Het was een warme avond. In de verte riep de uil iets naar beneden
en hoog in de lucht stond de maan, groot en rond.
De mier en de eekhoorn zwegen en rustten uit van zichzelf.
Af en toe zuchtten zij, fronsten hun wenkbrauwen en aten een paar beukenoten
en een kleine hap honing.
Pas heel laat, toen de maan bijna al onderging, waren zij uitgerust en vielen zij in slaap.

Uit 'Misschien wisten zij alles' - pagina 354 - Toon Tellegen

 

 

 

Alsof er geen woorden meer groeien.
Op mijn vingers.
Gedachten niet meer tot aan dit scherm geraken.

De hitte maakt mij lam, blind en doof.
De barometer van mijn algemene toestand
staat op moe.

Mijn zintuigen lijken lusteloos. Zonder lust.
Het is kwakkelen.
Mijn alphabet lijkt uitgedoofd.

 

 

PS.
Mijn gemis en verlangen lijken wel afgestorven.
De Muze verdoofd.
De inktpot opgedroogd.

PS.
Addendum.
Zoals vandaag mag de zomer nog eeuwen duren.
Op het terras hangt er frisse (zee)lucht.
De bomen schudden hun bladeren zoals een natte hond z'n vacht.

Dit is een zomer om van te houden.

 

 

 

 285141

 

09:24 Gepost in Dagboek | Tags: toon tellegen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

21-07-16

Heden vergeten

 

'Ik wil niets zijn,' zei de kraai plotseling.
Zijn stem was schor en zacht. 'Dat wil ik al heel lang.'
'Niets?' vroeg de eekhoorn verbaasd.
'Ja,' zei de kraai. 'Niets'.
...

Alles zijn, dat kan, dacht de eekhoorn.
De mier is alles. Hij stond even stil. Tenminste, dacht hij,
ik kan niets bedenken wat de mier niet is.
Hij liep weer verder. Maar niets? Niets leek hem
het moeilijkste en verdrietigste wat er bestond.
En hij wist niet of iemand dat ooit kon zijn.

Uit 'Heden niet jarig' - pag. 9 & 10 - Toon Tellegen

 

 


Gelukkig heeft dit huis niet alleen een oostenkant.
Daar is het nu al zuiders heet.
Aan de achterkant, het westen, heeft de schaduw zich teruggetrokken.
En ligt nu in mijn tuintje te niksen.

Ach, dat begrijp ik. Tenslotte is de zomer voor hem
het drukste seizoen.
Wat schaduw hier, wat lommerte daar.

Ik lees op mijn terras. Omringd door koelte.
En wat verder zingt de wind. In de hoge bomen.
Zijn backing vocals.

Heden niet jarig, van Toon Tellegen,
sluipt binnen als het rood op de wangen.
Schroomvol.

Ik word diep ontroerd.

 

 

PS.
Zo mag het nog lang zomeren.
Met Toon op het terras en de wind in de bomen.
Het enige wat ik mis, is een wandeling
door de straten van m'n lief, de stad, of langs de vijvers van de Abdij.

Mijn voeten lummelen hier maar wat op en neer.
Ze zijn hun tred en verte kwijt.
Ik leef hier nu als een Vadsige Koning tussen de woorden.

 

 

 

 

 284982

 

 

 

20-07-16

Le mieux

 

 


Le mieux est l'ennemi du bien. Thomas van Aquino.
-Gehoord in Berg en dal, tijdens de strijk.-

 

Hier schuil ik in de kelder voor de zuiderse hitte.
In Frankrijk regent het.
Connie schrijft een logboek en rookt. Ik ruik de geur.
En krijg weer goesting. Voor het gesabbel op een pijp.

Maar sinds '98 ben ik geheelonthouder.
De hunker lost nooit op.
Zie ik op tv een rokende man, dan geraak ik in nood.
De krinkelende wierook rond je hoofd bracht afzondering.

Een walmende muur tussen jou en de anderen.

Sinds de hittegolf leef ik nu ondergedoken in dit huis.
Dat ik enkel kort verlaat voor de boodschappen.
Ik word een oude monnik.
De tijd hangt als een habijt over mijn dag.

Hij duurt langer.

Ik mis mijn stad met haar schone benen.
Nu moet ze op haar mooiste zijn.
Wuft en lichtvoetig. Het bloot amper bedekt.
De verbeelding ingehaald door de zichtbare werkelijkheid.

De terrassen begroeid met zonnige mensen.

Maar ik ben een koele minnaar van de overdrijvingen van Celsius.
Geboren in maart, op een zucht van de lente.
Het seizoen van verlangen. Na de winter, de warmte.

Ik ben een noorderling.

 


PS.
Ik tracht mijn tijd in huis zinvol door te komen.
Met al wat ik verzamelde aan Close up, Het uur van de wolf
of andere interessante uitzendingen.

Zij geven mij wat ik mis extra muros.
Zinvol. In beeld en woord.
Er passeren schilders en schrijvers, dirigenten en kunstenaars.

En plots kreeg ik zin in Connie P. Ik dook met haar de koele kelder in.

 

 

 

http://www.npo.nl/benali-boekt/10-04-2011/NPS_1172726

 
www.npo.nl

 

 

 

22:44 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

Het wankele moment

 

 

 

 

Zojuist luisterde ik naar de dichter
hij schreef over een schilder
die de zee liet krimpen binnen het kader
van een doek, gevuld met water en verf

mijn buurvrouw teistert intussen de zomerochtend
met een snerpende haagschaar
alsof de hitte haar niet kan raken
ik sluit de deur en mijn adem af

en sterf aan de tropische ziekte van deze tijd

 

 

 

 

PS.
O, God, stel je voor het zomert
en de beukenhagen hun bladeren zitten slordig op mekaar.
De wind wiegt met een genereus gebaar hun lange haar.

Dàt kan een groene beschaving niet toelaten.
Dus moeten ze eraf.
Gekortwiekt volgens stedenbouwkundige maatstaven.
Politiek correct gemillimeterd.

Deze namiddag zak ik naar mijn "kelder".
De benedenverdieping van m'n bel-etage.
Mijn souterrain waar het lentekoel is. En slordig onbeschaafd.
Mijn verpauperde piano nobile.

 

 

 

284914

 

zomerse herhaling

17-05-12

 

Le désir infini

 

Als ik aan zee ben
dan verlang ik
naar de eenzaamheid
van mijn tafel

dat strand
van aangespoelde dichters
waar ik lui
als de ochtend

de zee lees,
de zee
waar ik zo naar verlang.

 

 

 

 

 

 

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende