07-12-16

totaal witte avond


 totaal witte kamer



Laten wij nog eenmaal de kamer wit maken
nog eenmaal de totaal witte kamer, jij, ik

dit zal geen tijd sparen, maar nog eenmaal
de kamer wit maken, nu, nooit meer later

en dat wij dan bijna het volmaakte napraten
alsof het gedrukt staat, witter dan leesbaar

dus nog eenmaal die kamer, de voor altijd totale
zoals wij er lagen, liggen, liggen blijven
witter dan, samen –

 

Gerrit Kouwenaar

 

 

 

Waar anders dan hier.
In deze witte totaal witte kamer
kan ik leven.

Tem ik de tijd
tot ogenblikken.
Van schrijven of lezen.

Luisteren.
Naar mensen. Dood of virtueel.
Die ik uitnodig.

Om de avond door te brengen. Samen. Alleen.

Schrijvers en denkers.
Elitaire wezens.
Scheppers van werelden.

Die overleven op pellicule.
Of papier.
In gedachten en woord.

Van beeld naar verbeelding.


 

PS.
1976. De dode schrijver ziet er jong en welbespraakt uit.
Een interview. Op zijn zolder. Voor tv.
De auteur rookt doorheen de ganse uitzending.

Van pijp naar sigaret en sigaar en terug...

Het is de tijd van de volksverheffing. Schooltelevisie.
Over het scherm walmt de wierook van tabak.
Alles is tijd. Tijdsgebonden. Normen en waarden.

Ethiek, symboliek en letterkunde.
Roken ook.
Een schrijver begrijp je enkel in zijn tijd.

Avec le temps tout s' en va... Léo Ferrré.

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=4yqebxZoPnQ

 
 
www.youtube.com
magnifique chanson de léo ferré avec des paroles tres touchantes

 

 

06-12-16

Tussen tuin en stad

...

Natuurlijk brengt de stad verstrooiing, als het dat is wat iemand zoekt. Tentoonstellingen, voetbalwedstrijden, gesubsidieerd theater, cinema. Maar sommige dingen zijn er niet. Ongetemd groen bijvoorbeeld, zonder het keurslijf van parken en plantsoenen. Bomen en struiken zijn zoals mensen, vrij of minder vrij.

Misschien is dat wel de ultieme vraag. Waar zijn we werkelijk vrij, in de stad of op het land?
Vroeger ongetwijfeld in de stad. De dorpse sociale controle viel weg. Schuld en schaamte verdwenen langs grote boulevards of door kronkelende straten. Je hoefde niet te denken zoals iedereen, je hoefde niet te denken, maar het mocht. Je kon uitbundig leven of teruggetrokken. Eigenlijk was er geweldig veel keuze.

Vandaag leven we in steden met talloze regels, over wonen en verkeer, over geluid en licht, over groen en beton. Je ziet zelden de horizon, tenzij je hoog in een toren woont, maar dan mis je de aarde. De ideale stad is een stad zonder ideale mensen.

Misschien is ze vandaag een eenzame plek op het land, waar je boeken kunt lezen en naar wolken kijken. Met een echt gevoel van warmte voor de medemens, die je niet ziet en nergens hoort.

Rik Torfs is rector van de KU Leuven. Zijn column verschijnt wekelijks op maandag. In De Standaard.
5 december 2016

 

" Misschien is ze vandaag een eenzame plek op het land, waar je boeken kunt lezen en naar wolken kijken. Met een echt gevoel van warmte voor de medemens, die je niet ziet en nergens hoort."

 

 

Misschien is dàt dan wel de virtuele mens.
Van Facebook.
Die je met een vingerknip
op de toets,

tot vriend maakt of elimineert.

Hij geurt niet of zeurt niet.
Maar stuurt je
gul zijn ruimdenkende duimen. Of z'n onuitputbaar hart.
Hij is er altijd. Of niet.

Al naargelang je goesting.

 

 


PS.
Tragikomisch. De stad van de Professor.
De wijze heer komt en gaat.
Resideert en reist. Vele bomen ver.

Beneden hem leven ergens de mensen.


PS.
Maar ik lees hem wel graag. Deze vrijbuiter.

 

 

298143

08:27 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

tussen het dorp en www

 

6 december 2013

 

Dan wordt het woord een poes

 

Als straks het www wegvalt
en ik weer een dorp word.
Dan geneest het woord
van zijn banale snelheid.

Verliest vriend
zijn rekenkunde.
En wordt hij weer tastbaar.
Op armlengte. Verwijderd.

Dan wordt het woord
weer traag. En ook behoedzaam.
In een briefomslag.
Met uitgesponnen zinnen.

Als een poes die spint naast een warme kachel.

 

 

 

 

 

PS.
Ik hoop dat de Sint het niet te moeilijk had vannacht.
Om kinderen te vinden die nog in hem geloven.
En wakker worden in verwondering.

Naar de wereld kijken als een wonder.
Dat wordt immers moeilijker. Elke dag.
Waarin grote mensen hun dromen stelen.

Hoe kunnen wij dat kind met grote ogen bewaren in zoveel ongenoegen?

 

 

PS.
FB zond mij vanmorgen dit tekstje.
Misschien zag 'hij' hier wel een jongetje slapen.

 

 

 

 

 

04-12-16

Het verkoolde alfabet

Paul de Wispelaere, revisited. Twintig jaar na 'Het verkoolde alfabet' -

03-12-16

sluitertijd

 

Manusriptenesk5104.jpg

 

Sluitertijd


Nog even, lieveling,
nog even
dan verdwijn jij
onder de regen

maar nu, nu
zo naakt als nue
blijf je leven

nog even
zolang papier
je huid ongerimpeld

in mijn ogen sluit.

 

 

27-10-11

..............

 

Fotograferen is heimwee verzamelen voor later.
Is dat niet van Cees Nooteboom, vroeg hij.
En hij weende.

Omwille van de schoonheid die verdwenen was.
Gestolen door de tijd.
Die niemand spaarde.

Niet de boeren en hun landschap.
Noch God.
Niet de mens. En hoe hij leefde.

Alleen op zolder lag de tijd. Ongeschonden.
Bevroren op papier.
Verzameld in onbewogen dozen. Toegedekt met stof.

En heimwee.

 

 

https://www.canvas.be/belgie-scherpgesteld/reeks-1/op-zoe...

 
www.canvas.be
Op het moment dat je afdrukt, behoort het beeld al tot het verleden. Maar het dient voor de toekomst.

 

PS.
De tijd heeft de foto tot een selfie gereduceerd.
Het landschap van het ik.
De horizon die eindigt aan het ego.

In de documentaire-reeks op Canvas 'scherpgesteld'
vind ik mijn oude helden terug.
Het beeld heeft mij dikwijls geboeid. En gevangen.

Vooral wanneer het meer dan een herinnering was.


PS. Foto boven - Blog Manuscripten.

 

 https://manuscripten.wordpress.com/2011/10/17/douche-in-de-straten-van-groningen/

 

 

 

02-12-16

alleen mezelve niet...

Ik wilde schrijven over de geheimen die mensen hebben voor elkaar, over de vraag naar het verband tussen openhartigheid en intimiteit. Jij bent een schrijver van wie ik belangrijke lessen geleerd heb over geheimen, verborgen motieven en mysterie. Misschien geen wonder dat ik dat juist van een toneelschrijver heb geleerd: die heeft als materiaal vooral wat mensen zeggen, en die zeggen nu eenmaal niet wat ze bedoelen. En door de manier waarop ze dat zeggen onthullen ze hoe het werkelijk zit. Toneel lezen en zien (en schrijven) is de beste leerschool voor subtekst.

Je hebt een liefdevolle reden voor leugens gegeven door je uitspraak dat juist ‘wrede mensen zichzelf toonbeelden van oprechtheid noemen.’ En in een opmerking over schrijven zeg je: met elk geheim dat je onthult, dien je het mysterie te vergroten. Daar denk ik heel vaak aan.

Uit: Briefgeheim - Marijke Schermer 
Een auteur schrijft een brief aan een collega, een personage of een boek.
De Standaard der Letteren - vrijdag 2 december 2016

                                                                 ***

Er is een zin van de helaas bijna vergeten Nederlandse romancier J. van Oudshoorn
die ik vaker citeer omdat hij zo typisch is voor wie zichzelf schrijvenderwijs wil ontplooien:
‘Alle anderen had hij kunnen zijn, alleen zichzelve niet.’
Op Michaël Vandebril is die zin bij uitstek van toepassing: hij is de dubbelganger van een dubbelganger.

Uit: Een mooie schijn-beweging. -
In zijn bundel New Romantics poseert en citeert dichter Michaël Vandebril naar hartenlust.De Standaard der Letteren - vrijdag 2 december 2016

                                                                  ***

 

Er is wat fout gelopen met mij.
Ik had best iemand anders kunnen zijn.
Een schrijver, een impressionistisch schilder, een professor...

Deze verwachtingen kreeg ik allemaal toegeschoven
in een vraag.
En telkens moest ik hen ontgoochelen.

Dat ik niet was, wie ze meenden te zien.

Ook voor mezelf
was het moeilijk om niet te zijn.
Wie ik had kunnen wezen.

Als ik zoals gisterenavond,
in mijn chaise longue,
naar La Grande Librairie kijk

dan geraak ik in een roes.

Daar op dat beweeglijke scherm, un tableau vivant,
zie ik me zitten.
Een beetje excentriek of artistiek. Erudiet.

Alleszins iemand.
Anders.
Waarin ik de man die ik ken, meen te herkennen.

Alleen zijn talenten heb ik niet.

 

 

 297703

een lege plek

 

Zij

Zij vertrekt
en vult
een lege plek

zoals weemoed
een herinnering

 

137.034

17-07-12

PS. FB herinnerde mij deze ochtend aan toen. Toen ik nog niet wist, wat nog moest komen.

 En toen las ik dit:

 18-07-12

De anatomie van weemoed

 
Opwaaiend gras
acht noten Bach
en appels aan de bomen

het blozen van haar wangen
pimpelmezen in de hagen
en zon over het gele koren

een oude ansichtkaart
met blauwe woorden
en onze koffers in de gang.

 

 

01-12-16

waar is dat feestje

 

Toen ik in Gent studeerde, kwam ik op een vooravond in november bij mijn lief op kot. De kamer hing vol wimpels. Was er iets te vieren? Het was er thuis zo uitgegomd dat ik niet eens wist dat ik jarig was. Ook feesten moet je leren. Ik heb het nooit gekund. Rond mijn dertigste heb ik het nog één keer geprobeerd. Een huis vol mensen. We waren jong en glansden. Er werd gedanst, gelachen en gezongen. Iedereen amuseerde zich rot. Ik zag het allemaal gebeuren en wist meteen dat het de laatste keer was.

Dat onvermogen is niet alleen triest. Ik ben altijd gevoelloos gebleven voor die traumatische ronde getallen. Veertig, vijftig worden. Alleen 60-plus worden, deed pijn. Ben die dagen in mijn dooie eentje in Compiègne op hotel gegaan. Met een volle vaas bloemen en Le Rouge et le Noir van Stendhal. Dat was de juiste keuze.

Altijd ergens, altijd iets - Michiel Hendryckx - Weekblad van DS - zaterdag 26 november 2016

 

                                                              ...


Ik ben nooit goed geweest in feesten.
Dan was ik niet wie ik was.
Maar paste mijn profiel aan.
Aan de gestelde verwachtingen.

Waarachter ik kon verdwijnen.

De lichtjes op het Stadhuis oefenen
voor hun kersttooi. Ze glinsteren gedwee.
De Grote Markt verandert
in een kunstmatige Wintertuin.

Verwondering wordt aangewakkerd tot verbazing.

 

 


PS.
Vroeger vond ik het maar niks die kerstverlichting in de straten.
Nu durf ik al eens de bus nemen, 's avonds, om door de stad te wandelen.
En dan word ik weer dat jongetje uit duistere tijden.

Geen verlichte straten in het dorp. Geen beeldscherm in huis.

De tijden zijn veranderd. En de dagen van plezier naderen ongenadig.
U zal zich amuseren. Verplicht en Vrolijk. Zelfs op Kerstmis.
Prettige Kerstdagen. Nooit krijg ik het over mijn lippen.

Zalig Kerstmis. Zelfs als ik niet meer geloof.

 

PS.
Goed gevoel, is meer dan de titel van een blad.
Met een beetje geluk woont het in jou.
Als je een warm huis hebt, de dakgoot niet lekt en
er nog wat in je frigo ligt.

Plus: niets horen van je kinderen. Dat helpt buitensporig.
                                             ........

 

Ondertussen is het vijf jaar later. Gisteren ben ik in ­alle rust 65 geworden. Voor de gelegenheid zijn we naar de 18de eeuw uitgeweken. Aan de oever van de River Trent in het graafschap Lincolnshire. Het kasteeltje is van The Landmark Trust, een Britse organisatie die historische gebouwen restaureert en beheert als vakantiewoning. La vie au château in zakformaat.

Buiten raast een eerste najaarsstorm, binnen brandt de haard, er is muziek van John Jenkins. Straks lees ik verder in Wuthering Heights. Het mooie aan ouder worden is dat je inderdaad eindelijk alles op een rij hebt. Precies weet met wat je tevreden bent. De verrassende schoonheid van een eenvoudig slotakkoord.

Altijd ergens, altijd iets - Michiel Hendryckx

 ...

 

PS.
Eenvoudig.
Tja, dat is blijkbaar voor iedereen anders.

Woorden worden uitgehold en opgevuld.
A la carte et à volonté.

 

 297585

 

een geur van devotie

 

 

 

bernard dewulf


Daarstraks zag ik de zee
zweven

ze leek op een meeuw

en het blauwe water van de hemel
viel niet naar beneden
maar trotseerde de zwaartekracht

zoals de storm
peilt naar het evenwicht van schepen
in de kanteling van hun bestaan

om niet te vergaan.

***



Toewijdingen


Het is een woord uit een andere tijd.

Toegewijd.
Een vorm van devotie.

Voor ik deze dag achter me laat,
lees ik nog even Dewulf.
Mijn kleine god en toeverlaat.

Hij schrijft over schilders.
En penseelt poëtisch
over het witte canvas: verf van woorden.

Ik drink en inhaleer.
Twee gebreken en geneugten.
Rust en stilte. Ze geuren naar vroeger.

Toen vrouwentongen door het venster keken.

 


PS.
Het WWW is klein geworden. Een mondiaal dorp.
Met steegjes en verkavelingen.

Ik verdwaal in hun efemerisch verhaal.
Daar besta ik slechts even.
Een duim lang. En onzeker.

Ik ga voor een nieuwe wereld.

A brave new world.
Waarin ik de straten teken.

Rituelen. Om me heen leg.
Als barricades.
Tegen de leegte.

De nacht mag het duister binnenlaten.


PS.
Toewijdingen - Verzamelde beschouwingen -  Bernard Dewulf.
Uitgeverij Atlas - 2014

 

 PS.
Dank voor de foto, D.
Bizar. De foto bleek niet zichtbaar voor de lezer.
Terwijl hij op mijn scherm stond te glunderen.

Dank voor de opmerking Mrs. J.

 

 

30-11-16

Tegenziel

 

 

Niemand is gemaakt voor iemand. Soms
raken wij verstrikt in het lamento van een tegenziel.
En is niet, zei je, elk moment bereid
tot de fabels van het vel, het sprookje van de oneindigheid?


Uit 'Blauwziek' - pag. 24 - Dido's klacht - Bernard Dewulf

 

 

Etudes

Het begin
is wit. Nog niet gevallen
sneeuw

van gedachten
woorden zonder lichaam
letters zonder huid

nu pas kan je me lezen

zodra ze zich bekleden
met inkt
op vel van papier

gesproken
verdwijnen ze als warme adem
in vrieslucht

geschreven stollen ze in tijd. Een oefening in zwijgen.

 

 


PS.
Terug naar het geschreven woord. Tastbaar.
Textuur van vorm en gewicht.
Vermomde schrijvers.

Laat mij het fluïde van de 'virtualitijd' vermijden.
En me bekeren tot papier.
Voelbaar in bundel en boek.

Als de avond moe is van het praten.

 

297437

29-11-16

twijfel, een wachtkamer

 

 

Zoveel niet weten.
Niet gemeten twijfel.
Haperingen.

In liefde
gedachten en woorden.
Geschreven aarzelingen.

Waar geraak ik
hem kwijt.
Mijn gezel doorheen de tijd.

 

...

 

 

Twijfel à la carte:

 

http://uvi.skynetblogs.be/apps/search/?s=twijfel

 
uvi.skynetblogs.be
Jongetje kijkt naar buiten. En naar binnen. Tussen gisteren en morgen.

 

 

297288

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

27-11-16

En niemand raakt ze aan

 

Het is ook wat handen dagelijks doen, begroeten én afscheid nemen. Samenkomen en uit elkaar gaan. Ontmoeten en verlaten. Niemand weet wat zijn laatste hand zal zijn.
...
Ogen en handen luisteren nauw in de verf. Misschien omdat ze het meest beweeglijk, onbegrijpelijk en ongrijpbaar zijn. De ogen zijn de vingers van de blik, de vingers zijn de ogen van de tast.
...

 

Herinnering aan het sterfbed van mijn moeder, 1965, Roger Raveel.
Collectie verzameling SMAK Gent. Marleen De Muer

 

Alles in dit schilderij beweegt, ademt, zindert, wervelt van kleuren, ruimte en bezieling – behalve die afgezonderde hand. Die ligt doodstil en te langgerekt in het laatste bed. Alsof ze zich uitstrekt naar iets dat wij, levenden, niet kunnen zien.

En niemand raakt ze aan.

Ik weet niet of ze dat bedoelen met ‘palliatief’ of ‘euthanasie’: dat ergens een andere hand ons nog aanraakt voor we gaan. Alsof we die ons eeuwig zullen herinneren.

Of dat iemand toekijkt: zo dus, uiteindelijk, verlaten wij de wereld, met een afgezonderde hand die zich uitrekt, nog even reikt naar het licht, het laken, de kamer, het tijdstip. En wacht tot nog iemand ze vastpakt. Of niet. Of niet kan. Of niet durft. Of vreest: straks is het aan mij.

Straks verdwijn ík in dat vreemde grote witte, ijle vierkant in het schilderij. Waarvan niemand weet wat het betekent.

Uit 'Reflector' Bernard Dewulf ziet een beeld en denkt aan kunst. Weekblad DS - 26/11/16

 

 

En niemand raakt ze aan.

En toen dacht ik: dit is de definitie.
Van eenzaamheid.
Geen hand of herinnering.

Huid zonder belang.
Bekleed met gemis.
En verlangen.

En niemand raakt ze aan.

Geen ogen
die je volgen naar de keuken.
Geen streling
door je haar.

Geen warme adem
over je schouder.
Geen traan
over je losgelaten.

Want niemand raakt je aan. Ook niet in Ispahan.

 

 

 297041

 

26-11-16

En toen gebeurde er niets...

 

En toen gebeurde het.

Nog even keek ik terug in de krant. Omdat er, zo bleek, ook al ‘kunsthuid’ bestaat die ­‘levensecht en warm aanvoelt’. Zoals skai en ­leder, nylon en zijde, zeemvel en zeemvel. Zodat er dan toch, misschien, op een dag, een gloeiende seksrobot aan mijn ontbijt zal zitten met koorts in haar batterijen.

Daarna keek ik weer op. Ik denk dat ze al in het buitenland zat, toen ik het zag. Ik schrok niet, ik keek niet weg, ik gilde niet. Ik had gewoon haar eerste grijze haar gezien. Na al de jaren van het zwarte, tienduizend ontbijten lang.

Het was er maar één, maar het was er. Ook het ochtendlicht kon er niet naast kijken. Het was zelfs alsof het bewust dat ene haar eruit lichtte, terwijl ik nog in eergisteren en zij in gisteren zat. Aan het begin van vandaag. Met een seksrobot straks, in een zeemvel.

Ik bleef er maar naar kijken. En het ontroerde me.

 

Uit: Si & la - Bernard Dewulf - Het Weekblad van DS - zaterdag 26 november 2016

 

 

Wellicht ben ik veel te vroeg geboren.
Je merkt dat aan mij.
Te traag en te romantisch.

Nog niet klaar voor een seksrobot.

Ik ben altijd technisch onhandig geweest.
En kan me levendig inbeelden wat er gebeurt,
als het zover is.

Je zit bijna aan de zevende hemel
en, ploeps, daar is de batterij plat.
Van zo'n metalen seksmadame.

Daar zit, lig of sta je dan met al je briesende lusten. En spetterende goesting.

Neen, geef mij dan maar
haar zuchtende haar, die eindeloze huid en deinende duinen,
Van een golvende geliefde. Zonder batterij.

Zoals. De zee en haar strand. Ebbe en vloed. Het gaan en komen.

 

 


PS.
Ontroering. Dat is mijn trefwoord. Het werkwoord van weemoed.

 

 

 296915

25-11-16

de dingen die niet voorbijgaan

 

19-06-12

Zoek : ochtend

Ochtend

 

En de dag staat klaar.
Om te vertrekken.
Nog wat onwennig.

En dan zingen weer de merels.
Tjilpen mussen in de hagen.
De wind ligt nog te slapen.

En gisteren
is veilig opgeborgen.

Mijn tafel streelt haar dichters.
De avond is nog ver.

  

 

134.444

 
 
 
****
 
 
PS.
Vorig dagboek.

Neen, zo kan ik de dag niet laten beginnen.
De wereld die horen jullie nog de ganse dag. Op de radio.
En vanavond breekt hij weer binnen. Via de tv.

Laat ons de tijd koesteren.
Alsof hij alleen bestaat uit schoonheid.
En genoeg gemis om ernaar te verlangen.

Ik wens jullie een schone dag.
 
 
 
 
 

oorzaak en gevolg van het probleem: alleen jij en ik

Hij heeft het over een selfie die Brexit-voorman Nigel Farage een dag eerder heeft rondgetwitterd na zijn bezoek bij Donald Trump. ‘Zie ze daar staan in de Trump Tower, voor een stupide, kitscherige deur vol vergulde tierelantijnen’, briest Schama. ‘Ze glimmen van plezier. Trump steekt zijn duim op, heeft heel onpresidentieel geen stropdas om. Dit zijn zogenaamd de anti-establishmentkampioenen van het gewone volk en ze baden in bling.
Het probleem is dat alleen jij en ik en de lezers van deze krant die foto zullen zien als een symbool van brute vulgariteit. De rest van de wereld zal zeggen: niets mis mee toch?’
¨¨¨¨
Gaan we weer die kant op?

‘Jazeker. Niet omdat Trump een tweede Hitler is, dat is hij niet. Trump is een psychopathische narcist met de aandachtsspanne van een vlieg. Maar fascisme komt in vele gedaanten. Trump heeft een stem gegeven aan authentieke, hardcore fascisten. Ultranationalisten die immigranten willen uitzetten, die tegenstanders criminaliseren. Het is een Poetin-achtig fascisme dat zich nu ook snel verspreidt in heel Europa. Volgend jaar kan het alleen maar erger worden, als er verkiezingen zijn in Nederland, Frankrijk en Duitsland.’

‘Trump heeft uitspraken gedaan die voorheen ongehoord waren. Extremistische ideeën zijn nu binnengedrongen in het mainstream discours. Hij heeft het plezier van de haat doen opvlammen. Door zijn uitspraken worden zaken gelegitimeerd, uitlatingen waar men zich vroeger dood voor zou schamen of die je alleen tegen vrienden durfde te zeggen als je heel dronken was. Dus ja, dit is precies zo’n situatie als in de jaren 30. Er komt een laag eelt over onze beschaving te liggen. Straks zullen er bussen en treinen zijn in Amerika die mensen afvoeren en zal het volk zeggen: heel jammer, maar het zijn nu eenmaal illegale immigranten. Je hoeft niet op zoek te gaan naar swastika’s in de straten om te weten dat we een zeer grimmige tijd tegemoet gaan.’

Uit De Standaard - 25 november 2016

NRC Handelsblad - Simon Schama - Het gezicht van een wereldrijk. Groot-Brittannië in portretten.

Vertaald door Karina van Santen en Martine Vosmaer, Atlas Contact. 592 blz., 39,99 €. Oorspronkelijke titel: ‘The face of Britain’.

...

In de lobby van het hotel Ambassade luistert iedereen intussen mee naar de tirade van de hevig gesticulerende schrijver:

‘Het paradoxale is dat de waardering voor Obama nooit zo hoog is geweest als nu. Hij verlaat het Witte Huis met populariteitscijfers van 56 procent. Diezelfde kiezers hebben nu gestemd voor een president die alles van tafel zal vegen wat Obama tijdens zijn presidentschap heeft opgebouwd....

 ***


Ach, wie heeft er nu sympathie voor die twee 'vulgaire' gasten.
Maar dat is naast de kwestie.
Wat mij 'bedroefd' maakt, en wat 'de goeden' weer eens vergeten,
is de vraag naar 'het waarom'?

De toekomstige gevolgen (die nog werkelijkheid moeten worden) in het Trump-tijdperk,
zijn reeds ten overvloede beschreven.
Maar waarom kwam het zover dat zo'n grote groep van de hoopvolle Obama-kiezers
nu plots "hardcore fascisten" zijn?

Ik vrees dat deze heren te veel de juiste Kranten lezen in de dito Lobby
van een hautain Hotel om daar een antwoord op te kunnen geven.

 

 

PS.
Laat mij mijn ogen dichtdoen en zwijgen.
Wachten. Tot het te laat is.
En dan verdwijnen.

De geschiedenis wordt geschreven door krijgsheren en historici.
De slachtoffers.
Dat zijn jij en ik.

 

 

296798

24-11-16

de troost van een doorkijkbloesje

 

Op een heldere, lichte manier beschrijft ze hoe kunstwerken haar raken. Zo zit ze graag op de bruine sofa naast de heel aardse Marie, de echtgenote van schilder Jean Brusselmans op het schilderij ‘Dame au canapé’, vraagt ze zich af of het verhaal dat een taxichauffeur haar ongevraagd vertelt, evenzeer of even weinig kunst is dan het verhaal dat een jonge vrouw, die deel uitmaakt van een performance, haar vertelt in Tate Modern. En vertelt ze hoe het zeepje op de foto ‘Diagonal composition’ van Jeff Wall haar terugkatapulteert naar het handenarbeidlokaal in de lagere school.

Heerlijke stukjes over hoe kunst plotse doorkijkjes kan bieden en het leven bijzonder kan maken.

Uit: De Standaard - De troost van kunst 

Merel Bem - Doorkijken. Kunst voor het dagelijks leven.  De Bezige Bij

 


Bent u gehaast, meneer?

Hij zat op een november-terrasje alsof het zomer was.
Ik twijfelde om tijd te winnen.  En zocht naar een uitvlucht,
maar voelde me empatisch aangesproken. Een barmhartige wandelaar.


Wat mag ik u aanbieden?

Ik zette mij neer, meer uit mededogen dan wegens interesse.
Er was geen enkele barricade. Tussen deze twee toevallige onbekenden.
Geen schroomvolle sluier over zijn woorden. Pudeur behoorde niet tot zijn spreektaal.

Ah, dan bent u van mijn geaardheid, concludeerde hij fout.
Ik vertelde hem dat ik zopas een buschauffeur een compliment had gegeven.
In zijn masculiene verbeelding zag hij alleen mannen achter het stuur van zo'n vehikel.
Fout dus, het was een jong blond meisje. Dat aantrekkelijk en behendig zo'n lange harmonica-bus over de weg loodste.

Ik was flamboyant, maar niet zijn type. Oef!
Once you go black, you always go black. Was zijn statement.
En ik dacht aan een dode zwarte zangeres.

Enfin, er kwam geen einde aan zijn straffe verhalen.
Zijn grote liefde, waarmee hij, tot zijn spijt, nog nooit gevrijd had, woonde met z'n vrouw boven hem.
Die man had zijn pleegzoon verkracht.

Toen werd ik toch gehaast. En moest naar de Delhaize.
Hij bedankte mij. En was blij mij ontmoet te hebben.

 




PS.
Sjonge, ik moet echt niet op reis om overvallen te worden door het avontuur.
Integendeel. Ik moet zelfs oppassen
voor het onverwachte gevaar in mijn eigen stad.

PS.
Het moet in de jaren zeventig geweest zijn. In de Parijsstraat.
Ik pendelde toen naar mijn werk. Te voet.
En kruiste haar nu en dan. Op het smalle trottoir.
Waar onze ogen al eens aan mekaar bleven hangen.

En toen die dag als geen ander, zag ik ze weer aangewandeld komen.
Haar vestje voldoende losjes open.
Zij droeg een doorkijkbloesje. En prachtige jonge borsten.
Bedekt met zwarte toile. Alsof ze in de rouw waren.

 

Doorkijken. Kunst voor het dagelijks leven.

Ach, de troost van een herinnering.
Voor een oude man. In november.
Des avonds als de weemoed komt die niemand kan verklaren.

 

 

23-11-16

de valiesman

 

 

 

Afbeeldingsresultaat voor Jef Blancke

 

Beeld van Jef Blancke

 

 

Toen wilde hij terug
naar vroeger
zijn jaren dichtgeknoopt

een handelsreiziger in weemoed

zijn dromen waren moe
en de herinneringen aan z'n niet gestelde daden
zaten in de weg

alsof het barricades waren

spijt blonk als glad ijs
over de weg
en hoop was al lang geen optie meer

alleen vergezeld van zijn valiezen, leek hij nog op een weldenkende heer.

 

***

 

 

Jef Blancke (Anderlecht, 1945) is romanschrijver en schilder. In 1993 debuteerde hij met de roman Een blokje om. Daarna begon hij verwoed te schilderen. In 2000 publiceerde hij opnieuw een roman: Holleweg. Naast talloze tentoonstellingen werden van hem door Uitgeverij P een aantal schilderboeken uitgegeven, van poëtische teksten voorzien.

 

 

296636 

aangeraakt

 
Duurzaamheid is een zeldzaam goed, op alle vlakken. Alles verbrokkelt, en gaat te snel voorbij. Ook de liefde lijkt niet stand te houden. Liefde gaat over, is te kort, blijft niet ontbranden. Als de liefde weg is uit een relatie, breken we die relatie op. Ander en beter. Het is op zich niet verkeerd om kortere relaties te hebben in het leven. Het zou zelfs best 'normaal' genoemd kunnen worden. Maar hoe komt het dan dat de duurzame liefde, liefde dus die een groot deel van een mensenleven blijft duren, voor de meesten een na te streven ideaal is?

Zo begint Dirk de Wachter zijn boekje 'Liefde Een onmogelijk verlangen?'


aangeraakt

 

zachter dan lippen
legt zij de avond
over zijn adem

zij dekt hem toe
met al haar zinnen
en breekt de lettergrepen

open
om haar vlinders los te laten
die ze spaarde

voor hem toen ze nog honig in zich droeg.

 

 

PS.
De tijd is de landmeter die ons leven verdeelt,
nu eens een veld verdriet,
soms een perceel geluk,
dan weer een lege plek voor iemand om te blijven.

PS.
Ik word door elkaar geschud. Gisteren gekeken naar een documentaire die ik iedereen kan aanbevelen. Natuurlijk is mijn smaak geen garantie voor u.

A Family Affair - 2Doc - NPO

Ik heb mezelf al dikwijls de vraag gesteld: hoever kan en mag je je je eigen leven leiden?
Zonder rekening te houden met de ander.

Ik weet het nog altijd niet.

In de documentaire zie je een dame die haar schoonheid gebruikte om haar leven te leiden. Een mannequin in de jaren vijftig.
Ze verlaat alles en iedereen. Inclusief haar kinderen.
En wat de gevolgen daarvan zijn.

Ik bewonder ze. Stiekem en beschaamd. Maar ze doet me ook sterk twijfelen.

 

 

 
www.npo.nl
Tom Fassaert ontvangt een geheimzinnige uitnodiging van zijn 95-jarige oma Marianne uit Zuid-Afrika. Het is het begin van een emotionele zoektocht naar de verstoorde relaties binnen zijn familie.

 

 

22-11-16

de man zonder eigenschappen

 


Lees mij niet dood
maar schrijf mij
naar de hemel

geef mij vleugels
wind en bomen
goesting en gemis

zodat ik kan wonen in je dromen.









PS.
Veel soeps vind ik niet op FB. Misschien is mijn appetijt niet groot genoeg.
Mijn smaak fout. En niet van deze tijd.

Maar één man volg ik op de voet. Pierre Plum.
Hij is speels en onuitputtelijk. Rijk.
Als kennis geluk is, dan is hij buitensporig gelukkig.

Citaat op FB:
"Het was allemaal buiten hem gebeurd. Hij kon gewoon maar zijn geruisloze weg verder zetten. ...".

Mijn reactie:
Hoevele mensen leven zo. Begerig in de boekskes lezen, wat ze zelf dromen.
Maar niet kunnen of durven.

De man die niet heeft bestaan.

Zo zie ik soms mezelf. Zonder eigenschappen.
Zonder de Ploem-ploem van het leven...
Je bent wat de anderen van je maken, lees ik. Vrees ik.

Niet de waarheid of de werkelijkheid, maar de perceptie telt. (A la Steve S.)

 

 

 296438

21-11-16

Semper aperta - Torfs in de Champions League

 

Dood vereenzaamde Rosa (81) revolteert Spanjaarden

Hoewel de economie aantrekt, blijft de armoede in Spanje schrijnend.
Het symbool van een mogelijke revolte: de 81-jarige Rosa, gestorven door een omgevallen kaars in haar van gas en licht afgesloten appartement.

Meer doden door kou dan in verkeer

 

 

 De Standaard

 ...

 

Rectoren in Heidelberg

In de Alte Aula hangt het wapenschild van de universiteit. Het toont een redelijk verstandig ogende leeuw die een boek openhoudt, met daarnaast de spreuk van Heidelberg, “semper aperta”. Altijd open. Het boek. En de geest.

Ik keek er vaak naar tijdens de vergadering van LERU, de League of European Research Universities, een groep van drieëntwintig universiteiten, waaronder Leuven. Twee keer per jaar vergaderen de rectoren en vicerectoren-onderzoek bij één van de leden. LERU is de voorbije jaren uitgegroeid tot een geoliede machine, die over grote universitaire vraagstukken solide papers schrijft en de onderzoekspolitiek in de Europese Unie grondig beïnvloedt.

Vijf universiteiten van het Verenigd Koninkrijk maken er deel van uit: Oxford, Cambridge, Imperial College, University College London en Edinburgh University. Ze behoren stuk voor stuk tot de wereldtop, om het in belegen voetbaltaal uit te drukken.

Wie niet durft te verliezen, wacht enkel de nederlaag.

 Uit 'De Standaard' - Rik Torfs - 21 november 2016

 

 ...

 

Ik raad het niemand aan een Krant te lezen
in de ochtend.
Het kan je gezondheid schaden.
Vooral je goed humeur.


Een spagaat
tussen droom en daad.
Rosa die gedood wordt
door een kaars.

En tussendoor.

Rectoren in Heidelberg.
De lakeien van de Sedes Sapientiae.
To wine and dine.
Terwijl Rosa slaapt.

 

 


PS.
Heidelberg is Heist-o/d-Berg niet.
Maar veel verder gaat mijn geografisch vermogen niet.
Heidelberg is een liedje uit mijn jeugd.


"Ich hab' mein Herz in Heidelberg verloren" .

En Heist (niet aan zee) een plek dichtbij m'n dorp.
Waar Torfs ooit een jongetje was.
Ik kwam er vele jaren. Onderweg naar Mechelen.

Toen reed er nog een tram.
Met kleine jongens in.
Tranen in hun dromen. En rozen op het bord.

 

 

 

PS.
Torfs etaleert graag zijn geografische verplaatsingen.
Alsof de wereld binnensluipt in zijn woorden.
En er een mondiaal belang aan verleent.


Soms wordt het gênant. Als ik denk aan al die omgekomen bomen.
Onder zijn voetafdruk.
En Joke die maar bossen moet bebomen.

 

 

 

16:41 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

20-11-16

Het wassende water

 

 

 

 

 

 

 

Nu het water dat mij doopte
aan de rand
van mijn geloof de oever aait

staar ik
aan het venster
naar de vloed die mijn jaren
overspoelde

en mij soms verloren achterlaat.

 

 

 

 

 

PS.
Pierre Plum is een erudiete heer die speels schrijft.
Een zeldzaam verbond.
Hij woont in Gent, maar ook in Moerbeke. Aan de vaart.

En resideert ook op FB.

Verleden jaar stroomde het water doorheen zijn pittoreske hoeve.
Kniehoog.
Maar zijn humor bleef drijven. En zijn eega bleef recht.
Als een vuurtoren.

Er dreigt weer gevaar.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

16:35 Gepost in Dagboek | Tags: pierre plum | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

Waar de egel (niet meer) gaat

 

Afwezig

Als zij weggaat trekt het huis zich terug.
Zij wuift nog en ik woon er al niet meer,
om mij heen verstrakken muren tot een zaak
van steen. Alles wacht op haar om ook van mij
te zijn. Een stoel heeft mij herleid tot
mijn gewicht, kasten staan, raam heeft zicht.
Ik zit aanwezig, nog verbonden met mijn ik.
 
Tot zij thuiskomt van de wereld houdt
de wereld op. Zij vestigt waar zij gaat,
en wat zij achterlaat, het huis en ik,
blijft van haar over, op haar ingericht.

Uit: Waar de egel gaat. (1995)

 




Waar zal ik schuilen
tenzij in jou
nu de wind aan de ochtend schudt
en  van de hoge bomen
hun  laatste bladeren plukt

waar moet ik heen
tenzij naar jou
nu het leven mijn laatste jaren
telt en de negenproef
mijn weemoed toetst aan vroeger

toen ik nog moest later worden.
 


 

PS.
Wolken als woeste legers trekken  over. In de verte hoor ik
het bonken van hun laarzen. Une marche funèbre.
En de zee huilt.  Over de stranden. Daken die kreunen.

PS.
Toen ik gisteren de dikke bloemlezing van Pfeijffer in mijn handen nam,
zocht ik meteen naar mijn geliefde dichter.
Niet één gedicht van hem had de helmboswuivende Keuzeheer
waardig bevonden. Om zijn smaak en de tijd te doorstaan.

Terwijl er heel wat jong geblaat de bladen bevolkt.  Alsof haast alles al voorbij was.



Bernard Dewulf
1995 – Waar de egel gaat. Gedichten. – 52 p. bekroond met de debuutprijs 1996

2006 - Blauwziek
De bundel Blauwziek bestaat uit een viertal cycli, Langzaam oog, Naderingen, Winterhuis en Blauwzieke badkamer, waarin Dewulf zich laat kennen als een weemoedige kijker, een teruggetrokken eenling die vergeefs tracht de wereld buiten te sluiten. Dat doet hij in bedachtzame verzen. In Blauwziek is iemand aan het woord die gelaten het onmogelijke probeert.

Ilja Leonard Pfeijffer
De Nederlandse poëzie van de twintigste en de eenentwintigste eeuw in duizend en enige gedichten (2016)

 

 

 

296138

19-11-16

Gekneusd gras

 

Het nieuwe meisje moest zich voorstellen aan de klas. Toen werd ze toch wat verlegen. Even lachte ze niet meer en hield ze zich vast aan haar vlechten.

Daarna zei de meester dat ze vandaag een vlinder zouden maken. En of het nieuwe meisje dat goed vond? Ja, zei ze, ‘ik heb dat nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’. Het klasje schoot in de lach en het ene meisje glimlachte weer: hoe kun je nu iets nog nooit gedaan hebben en het wel kunnen?

Dat vond ze wel spannend.

De hele middag was de klas bezig met het maken van een vlinder. De meester had gezegd dat hij wel moest kunnen vliegen. Anders was het maar een domme vlinder.

Het ene en het nieuwe meisje zaten samen in dezelfde groep. En samen hadden ze de vliegendste vlinder van de klas gemaakt. De ene had volmaakte vleugels berekend, naar de beweging van de vogels in de lucht over de speelplaats. De andere had een bries verzonnen in een zomerdag, hoewel het al erg november was.

 

Uit 'Si & la' - Bernard Dewulf - Het Weekblad van DS - zaterdag 19 november 2016




Gekneusd gras

Daar stonden ze. Twee woorden.
Ik schreef ze achteloos neer. In een brief.
Een onverwacht verbond.
 
En, o, mijn God,
wat was ik gepakt door deze metafoor.
Verwonderd. En verrast.
 
Ik kreeg een vergezicht
doorheen dit beeld.
Waarin weemoed geurde naar nat gras.

Een voetbalveld van verloren dromen.



PS.
Ik zag vele velden in Vlaams Brabant. Langs de lijn.
Van aanval en verdediging.
Ego's samengedrukt in een ploeg.
Joelend gras. Of verdrietig. Al naargelang.

Dat gras was verschillend van de pelouse in een tuin.
Die van de buurvrouw.
Groen dat te wachten lag. Op onderhoud.
Op momenten dat het stil was. Steriel gras.

Met een luide motor, wanneer ik aan tafel zat. Te eten.

Zou ze het zomaar kortwieken, vroeg ik me af.
Of het vooraf toespreken.
Met genegenheid en prudentie. Pudeur en barmhartigheid.

Mededogen. Voor de kneuzing die ze toebracht. Aan elk sprietje.




296019

18-11-16

voor herhaling vatbaar

 


Al die nutteloze dingen

 

de geur van een vrouw
en de kleur van haar ogen
het maanlicht op de trap
en het verdriet van rozen

het luiden van klokken
en het botten van bomen
wolken als schapen
en handen die praten.

de inkt van een dichter
en het leeslint tussen zijn woorden.

 

 

 

 

Vanochtend stuurde mij een lezeres deze tekst.
En werd ikzelf een lezer van wat ik ooit geschreven had.
De meest nutteloze dingen zijn mij het dierbaarst.

Ter ere van het weerloze. En van de vrouw.
En God die haar schiep.
In droom of daad. Het deert mij niet.

Maar dat zij op deze wereld is. En bestaat.
Dat geeft betekenis.
Aan mijn ziel en lichaam. 

Een Muzelief.

 

 

 

de jaren van verstand

 


'Nee, en ik ben ook nooit getrouwd geweest', zei ze trots.
'Ik kon elke dag een andere man krijgen. Tot ik ver boven de zestig was nog. Getrouwde mannen wel te verstaan... Dan is er toch iets mis met mannen, en met trouwen?'...

...

Toen ik dit las, werd ik verdrietig.

Ze was 92 geworden en nog niet tot de jaren van verstand geraakt,
dacht ik. Want ik was zelf een man. Minnaar en jager.
En dus loenste ik al eens naar een prooi.

Hoewel ik, geloof me, een heer ben met respect
voor elke vrouw.
Maar helaas, zwak en nu en dan zelf een prooi.
Van mijn verlangen.

Ach, mannen, het blijven jongetjes.

Aan de rokken van hun moeder.
En als dan, op rokjesdag, de wind heel even het textiel beroert
tot boven de knieën van zo'n pedalerend meisje,
dan geraken ze ontroerd.

Tot aan de onschuld van hun 'Eerste Communie'.

 




PS.
De dames zijn veel sterker dan de heren. En geslepen ook.
Zij stellen zich schijnbaar op als een prinses in nood.
Om gered te worden. Door een troubadour. Of een hoofse ridder.
Op zijn witte hengst.

Maar als hij dan met banier, gelaarsd en gespoord,
kwakend over hun gemis en verlangen, draaft...
dan laten ze hem al vlug en verveeld struikelen.
Als een oude ezel.


PS.
Als ik me goed herinner,
moest je tot de jaren van verstand gekomen zijn, (Mechelse Catechismus),
vooraleer je je 'Eerste' of was het 'de Plechtige Communie' mocht doen...

Tja, soms vraag ik me af, of ik ze niet te vroeg gedaan heb.



 

 

17-11-16

Pomme d' amour

 

 

Pomme d'amour

 


Daar is de zon.
Een late appel in november.
Pluk de dag, zeg ik haar.

En ik lach.
Naar haar herfstig rokje.
Een sepia blad.

Nog niet gevallen.

 

 

 


PS.
Naast de kerk staat hij nu leeg te treuren.
Samen met Renée.

Zijn lichaam en ziel
hebben het pand verlaten.
Zonder boeken

heeft hij geen reden van bestaan meer.

Maar wat verder onder overvloedig licht
staan ze nu uitgestald
als weke krijgers.

Om uw aandacht te strijden.


PS.
Vele decennia ging ik langs. Nu ligt de boekhandel
op een plein.
Nog in de stellingen. Te wachten op volle glorie.

 

Geopend van vandaag. Dirk de Wachter kreeg zelfs een eigen standje.

 

 

 

alles wordt nieuw

 


alles is nieuw

ik ben een vreemdeling
op dit wit
vertrouwd en toch verdwalend

de toetsen
zijn mijn gids
ik volg mijn vingers

tot aan het punt.

 

 




PS.
Gisteren zo geprutst dat ik de weg van het www kwijt ben
Windows 10 en al mijn bestanden verdwenen in het niets

toen alles opgestart vanuit de fabriek
daar zat ik dan weer in Home 7. Als een onbekende gast.
Met oude deuren die niet open gingen.

Ik heb firefox in mijn huis gehaald en zie ik word weer nieuwer
maar hoe zit het nu met die virussen en alle andere inbrekers?

 

 

 

16-11-16

een onmogelijk verlangen?

 

pag. 60.

Een manier om te ontsnappen aan hechting, geen blijvende relatie aan te hoeven gaan, is het erop na houden van een platonische relatie. De virtuele liefde via internet bijvoorbeeld. Zoals eerder gezegd belooft deze vorm van liefde de duurzame liefde niet.

Vanaf het ogenblik dat ze samenwonen, lopen deze paren vaak tegen de realiteit van het samenleven aan. In de liefde moet je elkaar onder ogen kunnen komen. Meer dan dat: de ware liefde zit ook in het vlees. Zonder seks heeft de liefde een wezenlijk tekort, want het menselijk dier moet ergens heen.  Bij sommige  geliefden die corresponderen via het internet kan de seksuele achterpoort soms aberrante vormen aannemen.

 Uit 'Liefde Een onmogelijk verlangen?' - Dirk de Wachter

 ...


Stilaan word ik een analfabeet.
Hoewel ik kan lezen. En schrijven.
Maar deze tijden verwachten meer.

Van een Homo Sapiens.

Apps en van die toestanden.
Het is spijkerschrift voor deze geletterde heer.
Hiërogliefen voor buitenaardse wezens.

Maar ik hoop dat ze aan één taal niet raken.
Die van de liefde.
Waarover men niet spreken kan.

Of ze is meteen verdwenen. Tussen het vlees en de seks.

 

 


PS.
Dirk dW en het vraagteken.
Het boekje is licht en flinterdun. Bijna doorzichtbaar.
Ware het niet dat het over de liefde ging.

Haar gevaren, gemis en verlangen.
Haar wegeltjes en valkuilen.
Haar verzuchtingen en vergissingen. Tussen het Tinder-gevlinder.

Dirk spreekt als een orakel. Ik zou zeggen als een Vestaalse Maagd.
Ach, wat geheimzinnigheid moet kunnen.
Dirk heeft zijn eigen alphabet. In de wereld van De Wachter.

Hij houdt van strohalmige gedachten, gewonigheid en zottigheid,
paradijselijkheid, van duurzaamheid en bescheidenheid.
Enfin, veel heide. Zoals ik kende in de Kempen.

Toen ik een jongetje was en losgerukt werd uit m'n nest.
Om naar de stad te gaan studeren.
Tussen de muren waar liefde in een hostie en een remonstrans zat.

Maar daarbuiten, ver te zoeken.

 

PS.
Het boekje, in tegenstelling tot de liefde, is licht verteerbaar.
Ik kan het u aanbevelen.
Zelfs de liefde. Met een vraagteken.

Blijf verlangen.

 

  295.627

15-11-16

Sag mir wo die Blumen sind

 

 

 

Weet je, Marius,

ik begrijp het gewoon niet.
Jij die zo overladen werd. Met feminiene attenties.
Zodanig dat je er bijna onder bezweek.

Waar zijn die bloemen gebleven?

Ik hoor Marlène:
Sag mir wo die Blumen sind.
Maar liever nog luister ik naar Hildegard Knef.

O, wat zou je genieten van hen.
U keuzeheer van schoonheden.
Met een eclectische smaak.

Kom, laat ons even wegdromen op je bank.
Misschien komen we wel in de hemel.
Liefst dan nog, de zevende.

Your humble servant,

Uvi




15 november, 2016 14:31

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=z_K_w1Yb5Yk

 
 
www.youtube.com
Für mich soll's rote Rosen regnen Hildegard Knef Mit sechzehn sagte ich still, ich will, will groß sein, will siegen, will froh sein, nie lügen, mit sechzehn...

 



 

 

 

 

Vriend. Een gevaarlijk woord

 

 


Hij was niet groot. Eerder een doorgeschoten dwerg.
En door de wat manke inplanting van zijn nek
op zijn schouders, deed hij mij wel eens denken
aan een gier. Die geduldig aarzelde op z'n kale tak.

En nu is hij dood.

Tien man was er bij z'n afscheid.
Dat vertelde mij z'n nieuwste vriend.
Die nu en dan langsging.
Om z'n eten klaar te zetten.

Want z'n oude vrienden zagen het niet meer zitten.

Hij rochelde als de dood.
En spuugde in het rond.
Alsof hij de grond wilde bevruchten.

De nieuwe vriend vertelde het mij deze ochtend.
Toen hij de krant gaan halen was.
Van de gestorven man.

En weet je wat hij las?, vroeg hij mij,
alsof ik een quiz kon winnen.
De tv-programma's. Was het antwoord.

Ik zou nooit gewonnen hebben.

 

 

PS.
Vriend. Wat een bizar woord.

Ik weet nog dat de dode man, ik ken z'n naam niet,
mij vertelde dat hij zo gelukkig was met zijn overburen.
Hij kende ze al van in zijn jeugd.

Maar later zag ik dat de deur van die buren dicht bleef.
Ook al was het zomer. Ik passeer dagelijks het parkje met de witte huisjes.
Waar mensen wachten. Op hun dood.

Toen vertelde de nieuwe vriend mij, dat de oude vrienden
afgehaakt hadden omwille van zijn gefluim.
Dat is heel wat anders dan 'gefleem'.

Toen ging de onbekende buur (de nieuwe)
het eten maar klaar zetten. Voor de achtergelaten buur.
En wat babbelen. Nooit had hij zo'n goede vriend gehad,
zei de kleine man tegen de onbekende buur.

Wiens naam ik ook niet ken.

Vanmorgen dus vroeg ik die man 'hoe het was met zijn vriend'.
O, die was al dagen begraven, verrast. Met één r.
Hij was hem nog gaan opzoeken in de geriatrie waarheen hij afgevoerd was.
Toen lag hij daar nog als een prins. Zo gelukkig. Door iedereen verlaten.

Maar hij werd daar verwend. Als een lid van de koninklijke familie.

Tja, zei de nieuwe vriend mij, hij had het ook maar van de buren vernomen,
dat hij de dag daarop gestorven was.
Ze hadden hem zo gevonden. Alleen vertrokken naar de hemel.

En nu ging hij lezen in zijn Krant, zijn tijdelijke erfenis.


Vriend. Ik ben bang van dat woord.

 

 

 

 

 

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende