Vanmorgen opgesloten door de sneeuw.

Steel mijn huis
en sluit me op in een zolderkamer.
Daar kan ik mee leven.

Maar geef mij een venster.
Met ochtendlicht. En de lente.
De bomen en de daken. De duiven en de mussen.

Of ik sterf.

***

Z. poneert haar thesis:
'Op school ben ik ziek. Thuis niet.'
Conclusie: thuis blijven.

Mama heeft ze fout beloond. Gisteren.
Vanmorgen bleek het een stelling uit het ongerijmde.
Tranen overwoekerden de logica.

Ze is naar school. Onder begeleiding van de sneeuw.

Lichtmis. Ik mis het licht. Het heilige licht.
Dat van de lente. Het wankelbare evenwicht.
Tussen wind, wolken en regen.
Waarna zon de aarde streelt. En de mensen. Heelt.

Het hoofd verlicht. De luiken van de hoop weer openzet.
Mateloos groen zich over gras legt.
Boven de grijze eelt. En een merel aan z'n nest begint.

Dan zingt het licht. Ik zie het in haar ogen.
Het verliefde licht.

Dit huis is meer dan een zolder.
Het is vooral tijdens het weekend eveneens een speeltuin.
Met eclectische etages. Alsook hectisch.

Hier wonen drie kinderen.
Maar meestal verblijven er vijf. Zoals vandaag.
Soms zeven. Zoals gisteren. Variabele bevolking.

De huizen aan de overkant zijn rustiger.
Hun kinderen leven uithuizig. Nomades.
Tot enkele deuren verder.

Ginder blijft de ruimte stil en leeg.
Beleefd en alles volgens het protocol.
Alsof de kinderen geroofd werden.

Hier daveren de trappen. Krijsen de stemmen. 
Klawieteren computers. Zingt Plop & Co.
Tekent de tv filmkes en gomt de verveling uit.

Hier staat het huis van een ander.

PS.

Bij een vluchtige hertelling blijken het er nu zes te zijn. Ook dat getal is een variabel gegeven. Met mijn excuses voor deze onzorgvuldige begroting.

Ik hou me stil en verborgen. Zaterdagochtend.
Geen slapende hondjes wakker maken.
Alhoewel, ik hoor geritsel onder mijn zoldervoeten.

Gisteren was het fuif. Avond en laat. En geen slaap.
Ik hoorde Kabouter Plop en K3. Overjaarse pop.
Een vriendin van dochter had een dochter bij.

En dan stijgen de decibels en de vrolijkheid.

***

Doch onder dit dak gapen de dagen.
Een gat in de eeuwigheid. De tijd heeft het begeven.
Sinds m'n pendule de muur heeft verlaten.

Met een zware slag. Haar ronde houten grens gebroken.
Ik vond ze bij thuiskomst. Hulpeloos op de grond.
De gewichten en de slinger. Gewrichten zonder beweging.

Een klok die de tijd niet meer kon dragen.
Verdragen. Verder dragen.

Als het licht nog slaapt in z'n zwarte vacht ...
dan zwijgen de zorgen op zolder. Als vermoord.
Veilig opgeborgen onder de penitentiaire pannen.

Een etage lager worden dromen ontmanteld.
"De huurder wordt verzocht een kopie van de drie laatste
loonstrookjes te bezorgen aan de eigenaar-verhuurder."

Mijn stad verkwanselt haar huizen aan rijkeluizen.
Iedere verdieping wordt omgetuned tot een 'kot'.
Want studenten beschikken over rendabele sponsors.

Wat er nog overschiet wordt peperduur verhuurd.
In illo tempore, toen de jaren zestig op goud leken,
kon een jong gezin nog een huis huren. Kopen en verbouwen.

Nu bezetten immo-kantoren de ontvolkte stad.

Ze wil zo graag. Vertrekken.
Maar zoals dat gaat tussen droom en daad
staan financiële lasten in de weg en praktische bezwaren.

En ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.
Op zolder.

Weg naar een eigen nest.
Ook al is dat kleiner dan dit huis, maar groter in het overzicht. Van haar verlangen. Hoopt ze. Meent ze.

En als ik dan zal nederdalen van mijn zolder.
In mijn gepensioneerd gewaad. De ochtend rond mijn lenden.
Waar vind ik dan de god van alle kleine dingen?

Het gemurmel van de mormels. Het gonzen van de hommels.
De homeless kids. Ik hoor de lege trappen klagen.
Nog voor de torenklok een haan zal wakker maken.

En driemaal kraaien. Zal ik, overgebleven opa,
dan het volbrachte leven in al z'n nerven neerleggen.
Op de witte pagina's van nog onvoltooide dichters?

Het is vechten. Tegen elke tik van de tijd.
Om hem te temmen en te kneden
tot een herinnering.

Hoe mijn ochtenden ooit
als een lente op tafel lagen.
Te zonnen en te lezen.

Ik wacht heimelijk in m'n schuilplaats.
Tot m'n kleine bezetters uitgeraast als een voorjaarsstorm
het huis verlaten. De trappen achterlaten.

Tot een tijdelijke leegte. Van onbetast genot.
En dan betast ik Dewulf
in alle geledingen van z'n alfabet.

Hij is het aroma van m'n kopje koffie.
Smaakt naar speculoos zoals hij gisteren nog geurde.
Toen de ochtend ongebroken over m'n tafel lag.

Ik veeg de scherven van m'n zoldertafel.

Snelheid wordt niet uitgedrukt
in kilometers en tijd.
Voor een vergetelheid.

Boven het hoofd van het jongetje
wordt een web gespannen.
Een weg. Naar gevonden genen.

Elf jaren zal hij vaderloos achterlaten.
Om straks een man een naam te geven.
Hoe zal hij hem heten?

Het jongetje is nu al elf jaar geworden.
En nog altijd wit.
Hij zegt 'papa' tegen een zwarte man.

Jongetjes van elf denken nog niet in kleuren.
Ook al zijn ze niet kleurenblind.
De grote mensen wel. Ook al zijn ze kleurenblind.

Daarom moet mama nu dringend de kleuren herstellen.

In de 'poëzie' is het 'wat' nog steeds hetzelfde.
Dezelfde inhoud. Vanaf Adam & Eva tot aan onze Omega.

Het is 'het hoe'
dat het 'wat' steeds eigentijds maakt.
De vorm dus.

En daar verschillen de smaken. Van mening.
Hoe je
liefde, verdriet, eenzaamheid en dood vertaalt...

Over het 'wat' zijn we het allemaal vlug eens.
Dat voelen we zelf op tijd en stond in hart en ziel.

Pleidooi voor een ascetische laudatio.

Ik heb een grote doch stille bewondering voor duiven.
Ze zijn de meest kritische lezers die ik ken.
Zelfs op het gekroonde hoofd van Elsschot laten ze hun heldere visie achter. Ik zag het met m'n eigen ogen op het Mechelseplein in A'.

Laten wij deze Columbidae als (verp)lichtend voorbeeld nemen  bij het schrijven van onze ingetoomde laudatio's.

Poëzie.
Laat dit duidelijk zijn: ik weet niet wat poëzie is.
Kan er derhalve geen definitie voor geven.
Gemakkelijkheidshalve zou ik willen vertrekken van een stelling uit het ongerijmde:
dat alles (behalve de tijdstabellen van de NMBS) valt onder de noemer 'Poëzie'.

Zelfs de gekende kinderversjes, zoals daar zijn:
Ik kan rijmen en dichten
zonder mijn gat op te lichten.

Indien u, beste lezer, niet akkoord kan gaan met deze hypothese dan zal het aan u zijn om de criteria, de ijkpunten en de dogma's neer te schrijven.
Zodat niet ik, maar u zichzelf promoveert tot docent en recensent. En als autoriteit het kaf van het koren kan en mag scheiden.

Maar
ik smeek en bid u dat te doen in een sober taalgebruik.
Verhef niet iedere 'dichter' tot een monument in de literatuurgeschiedenis vooraleer zijn oeuvre, de tijd en de kritiek van de duiven heeft doorstaan.

Dàn pas,
als u ouder bent dan de tijd en deskundiger dan een duif,
zal ik uw convictie en jurering als het laatste oordeel beschouwen. En aanvaarden.

Vooraleer het zover is
verzoek ik u met milde strengheid
elke aandrang tot een superlatieve laudatio te bedwingen of te temperen tot een bruisend compliment.

De banken hebben ons geld ontwaard, laten wij tenminste het woord niet devalueren.

***

Het fragiele bestaan van een 'traan'.

Ik heb het moeilijk met de 'fijne luyden' die perse
ook de ontroering in kaart willen brengen.
En er impliciet een quotering en klassement voor aanleggen. De schismatieke schuifjes.

Zo worden tranen geplengd in vrije val, bij een levenslied à la Hazes, ondergebracht bij het volkse vermaak en verdriet. Gequoteerd als 'proletarisch' en dus zonder enige considerans voor een kunstzinnig bestaan.

De 'sjieke traan' daarentegen, die zichzelf respecteert, bedwingt zich. En weerspiegelt de wiskundige adoratie in de aristocratische ooghoeken  van een pluchen dame, bij de vertolking ener 'integrale' van de rekenkundige Bach.

Beste lezer,
als ik duidelijk ben, wat ik ten sterkste betwijfel,
dan zal u merken en notuleren dat ik 'lijd' onder
zowel de simplistische aanpak als de elitaire benadering van poëzie.

Ik word ontroerd door de natuur, de muziek en een vrouw, het woord in een stem of een gedicht, ... maar ontroering, zeggen de poëtische profeten, heeft niets met poëzie te maken.

Wil u dus noteren:
ik ben een volslagen incompetente leek, ben geen dichter, noch een zanger. Ik heb u bijgevolg niets op te leggen of te verbieden.

Maar sta me toe u te smeken ...
omdat ik, simpele civiele beschermer, tot aan mijn laatste punt, de onschuld van mijn geliefde 'de Taal' zal trachten te bewaren.

Pauvre Pierrot pour son amour Columbine

Naar aanleiding van Gedichtendag 2010,  schreef Charles Ducal een essay:

'Alle poëzie dateert van vandaag'.
Ook al wordt u er niet vrolijk van, misschien toch maar lezen. Te koop voor 2,5 €.
 

Toelichting:
Op 'Verhalensite' worden jonge dichters geregeld geornamenteerd als Vondel of Gezelle. Sta me toe m'n verdriet over deze baldadigheden, hic et nunc, te uiten.

PS.
Voor het overige
wil ik een toegeving en toevoeging doen wat betreft de tijdstabellen van de NMBS, wanneer de treinen rijden richting:
Blankenberge, Oostduinkerke, Scheldewindeke, Godsheide, Zottegem, Lichtervelde, en dies meer ...

In illo tempore zong men:
'Waar men gaat langs Vlaamse wegen  ... komt men U, Maria tegen '. U weet hoe het Vlaamse (geloofs)landschap ondertussen veranderd is.

Anno 2010,
moet men heel voorzichtig langs de internetautostrade surfen
of men struikelt elke Mbps over een dichter.

Consciende leerde ons lezen, het "internet" leerde ons schrijven. Zonder pen of potlood, zonder papier, zonder inkt,
(bijna schreef ik zonder hersenen) zijn we nu allemaal
onze eigen uitgever, drukker, dichter en lezer.

Minder gelovigen, maar meer heiligen.
Minder lezers, maar meer dichters.

Willem Kloos was 'god in het diepst van zijn gedachten'.
Hij was dan ook een dichter.
In de hemel van zijn hoofd. En op aarde daarbuiten.

Zelf zou ik graag 'god zijn van de kleine dingen'.
In de hemel van de 'kleine dagen'.
Ik ben dan ook maar een opa. Op zolder en daarbuiten.

Ach, wat is poëzie

anders dan
het klikklakken van haar hoge hakken
het rouge op haar langzame lippen
en het blauw van haar blikken

als het zomert over het koren

wat anders dan
met twee op de brommer
als pa het niet ziet
en het explosieve verdriet
na het foute smsje

als de lente door haar haren waait

wat anders dan
de rimpels over samen gespaarde jaren
de reuma en de gewrichten
het nageslacht bij de taart

als een late herfst in gedichten

en dan daarna
een zachte witte winter
waarin weemoed
nog even haar haar opjaagt
als ze in de deur staat

en zegt: het gaat nog sneeuwen vandaag.

De krant ligt in bed. En ik naast haar.
De letters vallen niet op de lakens.
Ze blijven bevroren op dat witte water.

Mijn ogen lijken bootjes van papier.
En ik een lichtmatroos van plezier.

Tel je uren na
als een herder z'n schapen.
Kleed het licht uit
en leg de dag te slapen.

Laat je gedachten
overnachten. In de leegte
van je hiernumaals.
En sluit je rekening af.

Het saldo
brengt je genadeloos
naar het verlies
van je tijd.
 

24 januari is een erg belangrijke datum in mijn leven.
Een kanteldag, zoiets als een kantelmoment.
Maar dan veel langer.

Verleden jaar viel die ingrijpende dag op een zaterdag.
Die avond ging ik voor de eerste keer op zolder slapen.
In het kinderbed van m'n dochter.
Die zou de dag nadien landen in Zaventem. Om 5 u 30'.

Vanaf dat ogenblik
zou mijn leven nooit meer worden wat het voordien was geweest.

Van jarenlang alleen naar een gezin met drie kinderen.
Van de stilte naar het lawaai.
Van de leegte naar het overvolle.
Van 87 naar 79 kilo op anderhalve maand. (Plus 3 nu).
Van een ruim huis naar een zolderkamer.
Van het kleine geluk naar een sombere depressie.

Toen ik in november 2008 naar een CM-consulente stapte
om te informeren naar de 'rechten' van m'n dochter in België,
na 14 jaar Afrika, vroeg ze me (terzijde):
'Hoelang denkt u dat uw dochter bij u zal blijven wonen?'

Ik had er niet meteen vooraf over nagedacht en gokte op
'vier misschien vijf maanden'?
'Meneer, bereid u maar voor op veel langer', antwoordde ze.
Ik begreep haar niet.

Toen toch niet.
Ondertussen is begrijpen niet meer relevant.
Alleen aanvaarden is significant.

De nacht houdt me wakker.
Als schildpadden kruipen de uren naar de ochtend.
Nu en dan verdwijn ik in de verlossing van de slaap.
De zachte dood van het tijdelijke niet bestaan.

Ik heb pijn in mijn rug en zeewier in m'n keel.
Kussen onder de knieën.
Slikken doe ik als ademen.

Speculoos, nog één. Water. Droog brood.
Een borstbol dan maar.
Opstaan en weer gaan liggen.
De kikker blijft steken.

Aspireren. Even opzoeken.
3. aspireren
afzuigen, opzuigen ambiëren, streven, dingen.
M'n A-zus werd in leven dikwijls geaspireerd.
Hoewel zij totaal geen aspiraties meer had.

...

In het duister liggen er lichte vlekken op de daken.
Zoals in de zomer onder het lover van een boom.

Zo dadelijk luister ik naar Joke van Leeuwen bij Fried'l. De nacht is klaar.

Vanaf het pril ontwaken hing er spanning in het huis.
Verjaardagsfeestje voor het jongste meisje en het jongetje.
Zes en elf.

Het huis beneden werd bevolkt door kniehoge gewichtige gasten. Zij lopen langs je heen als ware je ijle lucht.
Ze leven als ontdekkingsreizigers in hun terra incognita.
Slaapkamers tijdelijke synoniemen van speelkamers.

Elk gevonden stuk wordt gewikt en gewogen. Bekeken en betast. Al vlug te licht bevonden.
De trappen vervoerden heel wat dromen.

's Avonds lag de dag er verlaten bij als een stuk speelgoed.
De glans was er af.

...

Vermoeden en weten. Verlangen en bezitten.
Tussen deze woorden ligt er een brug.
Over een brede rivier. Van tijd.
Aan de andere kant van de wachttijd.

Vermoeden en verlangen.
Het bezit van het weten ontmantelt de spanning.

'Het dagboek van de dichter',
een land waarin ik wakker word, wil wonen en leven.
Werken, zou mooier geklonken hebben,
maar weinig realistisch.

Een zolder of een huis,
is zo ruim als de gedachte in je hoofd.
Zo eng, als een idee tussen haakjes.
Zo hoog als de boom buiten het venster.

Ik wandel door het hoofd van Nolens
alsof ik binnengluur bij mezelf.

En bij het bladeren tussen de jaren
vond ze nog een glimlach
op de vensterbank nabij de sanseveria's

toen ze door de vroege ruiten
hem, een jongen nog, kersen zag plukken
en hen als een rode ruiker

aan haar oren hing.

Zou de warmte
tussen de deuren nog dezelfde zijn
de geuren en het licht

of zit er in de kieren
een geheugen dat de scheuren
lijmt tot een nieuwe mozaïek

un trompe-l'oeil?
 

PS. Voor Marius & Chrisje die gisteren van hem wegging.

Het ambacht is verdwenen. In vroege eeuwen
tussen het alaam. Zonder naam. Vergeten
onder de druk van gejaagde machines.

Hij, de dichter, blijft hardleers de pen kerven in papier.
De zachte beitel over het weke wit.
In trage groeven groeien de gedachten beter.

Hij tart de toekomst van het heden. Elke letter
gunt hij de slaap van een verpopte larve. In het web
weeft hij de woorden. Geslepen uit een weerbarstig alfabet.

Geen lezer die bevroedt hoe pijn de traagheid doet.

...

Het oninteressante is magazijnchef,
Loodgieter, demagoog, landmeter,
Psychiater, laborant, vuilnisman,
Hofnar, touwslager, empirist.

Laten we ook de wereld van de functies onmiddellijk vergeten!

Uit
Leve de camouflage!

Arjen Duinker,
Winaar Gedichtendagprijs 2010

...

Achteloos, schrijft hij wat parlando op papier.
Slechts schijn. Hij werkt gedreven aan een oeuvre.
De vluchtige lezer merkt het nog niet.
Die is steeds trager in zijn weten dan de competente jury.

Blij dat ik geen dichter ben.

Anderhalve dag adem.
Het huis herwint z'n ziel. Even.
Zuurstof voor z'n stenen huid.
De trap leunt op lege treden.

Op zolder heb ik een genodigde.
Klara. En Anna Luyten.
Haar stem zalft m'n onmogelijk verlangen.
Uitstijgen boven mijn potentie. Genetisch gevangen.

De kracht van kennis, de schoonheid van het alfabet.
Zij etaleert moeiteloos haar erudiete savoir-vivre.
Het genot op een hoger echelon.

Ik strand op de rand van een bord met kippenvleugels.
De regen veegt de witte resten van de daken.
En ik luister naar de adem van de avond.

Klara en Anna hebben mij verlaten.

Vaak voel ik mij aards en bot als ik u gedichten lees
en ben werkelijk benieuwd hoe het is om gevoel op deze manier te kunnen uitten.
Ik "lees" u met grote interesse.
vriendelijke groet.

Walter

http://spijkerbed.blogspot.com

De goddelijke vreemdeling

Ik woon in een vreemde wereld.
Een allochtoon in mijn hoofd.
Vaak vraag ik asiel aan een lezer.
Dikwijls heeft hij me niet gehoord.

God in het diepst van zijn gehoor.

Dag Walter,

Zou uw opmerking
het mooiste compliment zijn dat ik ooit kreeg?
Een verdoken vraag
in een bevestigende zin.

De stelling zelf reveleert het parcours
van uw gedachten en gevoelens.
Of minimaal het verlangen.

Ik wens u een goede reis.
En een behouden terugkomst.
Zonder ooit in Ithaka aangekomen te zijn.

Hartelijk dank en groeten,

god in het diepst van z'n gedichten

Zo licht
ben ik vandaag
dat ik je vraag
niet te zuchten.

Want
zelfs onbesproken luchten
laten mij in rook opgaan
als het blauw van sigaretten.

Laat mij hier rusten
in dit witte graf,
graaf met je gave lippen
tot op de laatste letter.

En zet mij over.
 

Het is weemoed wat ik schrijf. Niets meer. Of minder.
Misschien kan ik wel helemaal
in deze zinnen kruipen. Zonder me te breken.
Zelfs zonder me te bezeren.

Hoe de jaren traag onder de maan schoven.
Schoven koren op het veld.
En we na de oorlog nog aren lazen.
Om brood te bakken. Zonder geld.

Zelfs zonder Proust ruik ik de witte geur
die onze honger kleurde.
Nu ik langs de wanden van de winkels
schuifel, wil ik blind zijn

voor de pijn van deze overvloed.