21-09-17

onderdak

... hoe sommigen denken over taal.

Ze zien ze als een instrument. Een middel om ideeën aan anderen bekend te maken. Een nuttig vehikel. Zonder franjes, zonder schoonheid. Klinkt het niet, dan botst het. Zolang iedereen maar begrijpt wat je bedoelt. Dat is het belangrijkste, toch?

Misschien wel wanneer je in een café een koffie bestelt. Maar niet altijd. Jan Jacob Slauerhoff (1898-1936), scheepsarts en dichter, schreef:
"Alleen in mijn gedichten kan ik wonen/ Nooit vond ik ergens anders onderdak."
Voor een wereldreiziger is dat een uitspraak die kan tellen. Wat hij schrijft over gedichten, geldt evengoed voor taal. Zij drukt niet enkel uit wat we willen zeggen, maar ook wie we zijn.
...

Uit ''And the same for the Flemings'. - Rik Torfs

 

                                                            °°°

Afbeeldingsresultaat voor herfstbladeren in bomen
Internet

 ...

Wer jetzt kein Haus hat, baut sich keines mehr.
Wer jetzt allein ist, wird es lange bleiben,
wird wachen, lesen, lange Briefe schreiben
und wird in den Alleen hin und her
unruhig wandern, wenn die Blätter treiben.


dichtte Rilke in zijn Herbsttag ,

want de herfst is de tijd om je terug te trekken en kachels te ontsteken waaromheen je je met geliefden schaart.

 Uit Trouw (Nederlands Dagblad).


                                                            °°°


Nu
het koper van oktober op de loer ligt

in de bomen,
verpopt de zomer.

Tot de herfst.

En schrijf ik je brieven.
Over dromen.
Die nog ongeboren uit mijn jaren vielen.

Te laat de kachel ontstoken. Geen geliefde die het ziet.



PS.
Tijdens de opening van het academiejaar aan de Arteveldehogeschool in Gent
brak VBO-topman Pieter Timmermans een lans voor meer Engels in het hoger onderwijs.
En dus voor minder Nederlands, kan niet anders.

.... hoe sommigen denken over taal. Torfs.


Ik zie de winstmarges in hun ogen. Daar bloeit hun liefde open.
Hun moedertaal.
Van procenten. Venten met een zuurverdiende bonus.
Hoe zij hun moedermelk verloochenen.

En zelfs hun vader zullen ontslaan. Als dit na de komma nog rendeert.
Zij kennen slechts de taal
die hun schimmige balansen spreekt.

330315

 

20-09-17

beginnersgeluk

Theorie

Hij is uit de hoge klimtoren gevallen. Achterover, op de rug. Hij wou nog eens proberen wat hem nog maar twee keer was gelukt. Een halve schroefsprong van de ene balk naar de andere. De derde keer moest de proef op de som zijn, hij wantrouwt beginnersgeluk.

Ik had ‘je bent toch wel voorzichtig?’ gevraagd, toen hij me eerder over zijn hoge kunsten verteld had. Dat had dus niet geholpen.

...

 

 

Veel begin rest er mij niet meer.
Meer einde
dan geluk.

In de verte wacht de eeuwigheid.

Ze lonkt als een overjaarse tippelaarster.
Ik doe mijn ogen dicht.
Voor zoveel niets.


 

 Afbeeldingsresultaat voor oude man schrijft

 

PS.
Terwijl er al zovele woorden rondhossen op schermen en in boeken,
kranten en weekbladen, draag ikzelf, nog bijna elke dag, bij
tot deze visuele pollutie.

God met zijn emmertje naar een zee van woorden.
En scheppen maar: lettertjes om mijn luchtkasteel te schrijven.
Vergeef mij, genadige lezer, mijn onvoorzichtigheid.

 

330207

19-09-17

de reiziger par excellence

 

Wie zich alleen maar thuis voelt in zijn eigen straat is de ware kosmopoliet, de reiziger par excellence. Hem is de gave der verwondering geschonken. Hem is gegeven wat de kenner onthouden wordt: verrassing.

Godfried Bomans

 

 

Afbeeldingsresultaat voor lege straat leuven

Internet - Streetart in Leuven

 

 

Hoe verwonderd ik baad in het alledaagse.
Water is altijd nieuw.
Zo ook de dag. De ochtend en de avond.

Telkens anders. Zoals je hen nog nooit zag.

Het krieken en de schemering.
En wat er tussenin
te wachten staat.

Het niets waarvan je iets mag maken.

Hier in dit huis.
Of in de armen
van een straat.

Wat oud is, maak ik nieuw.





PS.
Zonder verwondering komen we nergens.
De ziekte van deze tijd: vanzelfsprekendheid.
Niets is vanzelfsprekend. Alles is een cadeau.
.


Wakker worden. De trappen die mij dragen.
De frigo die voorbeeldig koelt.
De verwarming die voor mij de temperatuur meet. En aanzwengelt.

En dan is er koffie. Met speculoos.
O, wat een wonder.
En seffens dompel ik me onder. Onder stromend water.

Hoe is het mogelijk dat nog elke dag dit vreedzaam gebeurt.



330076

16-09-17

woord & beeld & sluitertijd

 

Afbeeldingsresultaat voor fotografe

Internet

 

 

In een woord kan veel schuilen. In een beeld zit wat je ziet.

Je glimlacht. Ingehouden. Je weet dat er iemand je steelt.
Met zo'n toverdoos. Die je bewaart.
Het tijdelijke dat eeuwig wordt. Bevroren in een moment.
Of gestold.

Zelf ben ik meer verbeelding dan beeld. Voor jou.

De sluiter van een woord wordt opengehouden door de lezer.
Hij filtert het licht. Of verdonkeremaant de overbelichting.
Een schrijver is eerder een schilder dan een fotograaf.

Die archiveert een moment, een dichter zet het wagenwijd open.

 

 

 

 

PS.
Er staat altijd wat je ziet.
Wat je niet ziet, bestaat niet.

 

329926

 

13-09-17

Hoe

 

 

Hoe ontmantel ik mij.
Kleed ik mijn leed uit.
Laat ik het als een rouwkleed vallen.

Voor de sponde van het bed. Als de nacht mijn weduwe wordt.

Hoe omarm ik de dag.
Ontrafel ik morgen.
Tot een tamme ekster.

Die naar mij luistert.

En sprankeltjes hoop verstopt.
Daar waar ik ze kan vinden.
Alvorens de winter

ze ondersneeuwt. Met wit verdriet.


 

PS.
Ik moet vechten. Met en tegen mezelf.
Of geen enkel uur heeft nog zin.



329547

12-09-17

en dan vind je dit

 

 

Geplaatst: Di 06 Jun 2006, 17:04  

 

 

Bootje verdriet


Ik teken
in het water
rimpels
van een gebroken lach

vaar
met natte vingers
naar jou
en raap de druppels samen

lijm
je tot stukjes
vrouw
en zet je over.

 

 

PS.
En dan ga ik nu troost zoeken bij de stofzuiger.
En de afwas.
En bij Klara en Nolens.

 

https://progressive-audio.lwc.vrtcdn.be/content/2017/04/17/31_Leonard_Nolens_170417200229_20170417200237_ondemand_128.mp3

 

verdriet aan tafel

 

En dochter vertelde nog maar eens haar groot verdriet over de kinderen.
En ik verdronk in die treurigheid.
Want ik kan slecht zwemmen.

En dan is de zondagavond een ruïne. Met een stervend hart en een troosteloos hoofd.
En dan staat daar de nacht te wachten.
Die niet wil slapen.

En dan wordt de maandag wakker. En is zij er.
Om mee te gaan wandelen.
En mee weg te zinken. In mijn verdriet.

Maar het is nu dinsdag.
En ik leer weer zwemmen. Om aan de overkant
van zo'n dag te geraken.

Waarin het verdriet wacht. Op de avond. Om te gaan slapen.

 

 

 

 

PS.
Het zal voor iedereen anders zijn. En mijn woorden geraken niet verder dan mezelf.
Jij zal het anders zien. En voelen.
Zo gaat dat.

Je weet pas echt wat water is, als je verdrinkt.

Maar voor mezelf weet ik dit:
wat zou ik een gelukkig(er) man geweest zijn.
Zonder nageslacht.

Nu ben ik niet meer dan wat wrakhout.
Drijvend op een zee van verdriet.
En nergens land in zicht.

329414

 

08-09-17

liefde & lusten op latten

 

 

Het is hier stil sinds Dinska Musca (mijn huisvlieg) verdwenen is
en Mrs. Jones haar wettelijk verplichte dagen uitzit.
Vakantie. Dat gaat zo in echtelijke verbintenissen.

Daarstraks las ik in de bib een artikel over 'de Lat-relatie'.
De interesse ervoor stijgt steiler dan aandelen op de beurs.
Het rendement blijkt immers aantrekkelijk. En veilig.


Komen en gaan. A la carte. Maar wel apart.


Ik ben te vroeg geboren, dacht ik.
Want deze formule lijkt mij best te passen.
Een trage minnaar op jaren.

L'amour. Prêt-à-porter.

In mijn tijd moest je nog naar de kleermaker. Voor de couture.
Die tastte je af om zeker te zijn dat alles goed zat.

Ook op de gevoelige plaatsen.

Desondanks knelde de plek soms meer dan gewenst.


Maar nu zitten we in de confectietijd.
Inclusief scheuren in de nieuwe jeans.
Wat een profetische metafoor voor de liefde.

Reeds versleten nog voor ze geconsumeerd is.

 



PS.
Misschien zit ik wel mis met die consumptie.
Ik vermoed dat dit eerder right here, right now is.
Voorwaar, ik ben veel te vroeg uit het ei gekropen.

En zeggen dat ik vroeger always too late kwam.


Tussen zonde en lezen


Lezen is geen neutrale bezigheid. Dat bleek weer eens toen ik onlangs terugkwam van vakantie en een collega me grappend vroeg of ik eindelijk de tijd had gevonden om eens geen boeken te lezen. Zelf wilde hij tijdens zijn vakantie wel graag tijd vrijmaken om te lezen, maar het probleem was, vertelde hij, dat hij rusteloos wordt na een halve dag met een boek bij het zwembad, en zich schuldig begint te voelen omdat hij op zijn luie reet zit terwijl er in de buurt zo veel interessants te bezoeken valt.

Mensen voelen zich schuldig omdat ze niet aan lezen toekomen, en als ze dan toch aan het lezen slaan, voelen ze zich alweer schuldig omdat ze niet iets anders aan het doen zijn. Omdat ze, onbewust, lezen associëren met luiheid.

Misschien is lezen wel een anachronistische bezigheid geworden nu we worden geacht goed voor ons lijf te zorgen en veel te sporten, en via de sociale media voortdurend in verbinding horen te staan met tientallen andere mensen. Als je leest, zit je niet alleen stil, je sluit je ook nog eens helemaal af voor je omgeving om je aandacht exclusief te richten op iets waar anderen geen deel aan hebben.
...
Uit: Subversief -
De Standaard der Letteren - vrijdag 8 september 2017

                                                °°°

 

 

Schuld en boete.
Ik ken het fenomeen, ben ermee opgegroeid.
Dat gevoel heeft me nooit verlaten.

Het kleeft aan mijn geweten.

Elke dag moet ik wat nuttigs doen.
Zo niet word ik gestraft.
Met een ontevreden en een malheureus humeur.

En dat nog altijd na die jaren.

Gelukkig wacht er de penitentie na het berouw. Op mij.
Het stof. De afwas. De strijk. Boodschappen en koken.
Valabele boete om mijn luie ledigheid af te kopen. En te vergeven.

Tussen zonde en leven.


 

 

PS.
Zo dadelijk ga ik mijn zonde afspoelen. Onder het warme water.
Vrijdag ben ik nog zondiger dan op andere dagen.
Dan wacht mij de bekoring van De Standaard der Letteren.

Ik laat mij graag verleiden. Door de Muze. Haar lusten en zonden.



328949

07-09-17

zij is (g)een eendagsvlieg

 

 

 
We brachten samen de nacht door.
Onze eerste.
Ik boven, zij beneden. In de keuken.

Het was een gelukkig weerzien deze ochtend.
Ze is goed gemanierd.
En ambeteert me niet. Ze is een wat afstandelijk type.

Geen gebrom. Geen gedol. Ze tippelt eerder.

Schijnbaar achteloos
laat ik wat broodkruimels achter. Boerengrijs op steen.
En van de paté leg ik de vette randjes opzichtelijk op het keukenblad.

Ze is duidelijk een autonome reizigster.

Is niet van het volgzame soort.
Dat slechts herkauwt
wat een ander klaarmaakt.

Het wordt wennen. In dit gedeelde en gevleugelde leven.

 

 

PS.
De woorden hierboven, kon ik gisteren nog schrijven.
Na onze eerste nacht, onze eerste ochtend.
Vandaag is het leeg in de keuken.

Is ze vertrokken door het open venster?
Zag ze een aantrekkelijke huisvlieg daarbuiten, waar de acacia nog groen is?
Of werd ze afgeslacht door zo'n heimelijke herfstspin?

Het zal niet in Het Laatste Nieuws komen.




PS.
Dit daarentegen wel:

Rik Torfs - COLUMN | Advocaat van de duivel

Gisterenmorgen was ik voor het eerst advocaat van de duivel, op Joe, bij Sven & Anke.
De bedoeling is dat ik in een wekelijkse rubriek de presentatoren en de luisteraars een moreel dilemma voorleg.
Bijvoorbeeld: een gezelschap doet in een overdruk restaurant veel moeite om een fles wijn te bestellen. Pas na de derde poging komt ze eraan. Maar kijk, later blijkt ze niet op de rekening te staan. Moet je dat melden of niet?
...



Enzoverder. Moraalles voor gevorderden.

De ex-rector is werkelijk niet te stoppen.

Een Kerkjurist in vrije val?
Of zijn de prangende wereldproblemen op?

 

328874

08:30 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

06-09-17

een nieuwe relatie

 

Musca domestica


Ik zal het je maar meteen bekennen,
hoewel ze nog erg pril is,
ik heb een nieuwe relatie

voor zover ik weet
nu al twee dagen
en het ontroert me

hoe ongestoord en onverschrokken
ze mij aanvaardt
op het keukenaanrecht

wij twee, zij en ik

zij geniet met al haar ledematen
ik kijk en bewonder,
moedig haar aan, ben bang

dat ze van de zijkant valt
maar ze trippelt zelfverzekerd schots en scheef
zowel over een oppervlak als tegen het raam

hoelang zal ze duren onze verhouding, vraag ik me angstig af.





PS.
U mag mij gerust gek verklaren.

Nooit in mijn leven heb ik dit meegemaakt. Ik heb al vele dode exemplaren op mijn geweten.
Maar nu ben ik geboeid door haar.
Hoe ze blijft zitten als ik zachtjes naar haar blaas... aanwakkerend.

Onvoorstelbaar. Werkelijk, ik ben een roerloze reiziger met een gezelschapsdame.
Une amitié amoureuse.


PS
.
"L'amitié est beaucoup plus tragique que l'amour. Elle dure plus longtemps."
Oscar Wilde

lichamen kunnen nooit zwijgen

...

‘Wat met de armen te doen?’ Het blijft een aandoenlijke vraag. Vreemd hoe ledematen te aanwezig kunnen voelen, zeker als ze niet in functie zijn. Het verontrust jezelf al te gewaar te worden. Bewust spreekt niets nog vanzelf.

Zelf heb ik de neiging armen en handen gewoon te laten meepraten, en behoorlijk asymmetrisch. Dat maakt me niet noodzakelijk openhartiger dan een stilgevouwen Merkel. Lichamen kunnen nooit zwijgen.

En handen nog het minst. Ik zie ze graag bezig, ik hou ze ook graag vast. Hand-in-hand is hoe ik het liefst in slaap val. Met verhoogde verbonden concentratie de nacht in.

Guinevere Claeys
De Standaard - 6 september 2017

 

                                                                                °°°

 

Ik zie ze praten.
Elk lichaam
heeft een eigen alphabet.

Op een bank, voor de kerk,
hoor ik hun gejaagde articulatie
luider.

Dan het gezeten gefluister op een terras.

Schoenen en voeten
boetseren
hun elegantie.Of niet.

Hun armen verstillen.
Als ze geringd zijn
aan pakjes.

Lichamen spreken het liefst. Als ze zwijgen in bed.


 

 

PS.
Tussen het gewoel van het nieuws, zoek ik naar de stilte van schoonheid.
Troost en sterkte om de dag door te komen.
Om mijn angst in te tomen. Voor het gewelddadige nieuwe. Van elke dag.

Ik ben een wroetende conservatief. Een archivaris. Van wat goed was.
En luister naar de lichamen die passeren.

 

 

http://uvi.skynetblogs.be/archive/2017/09/02/binnen-handb...

 
uvi.skynetblogs.be
En nu ik erover nadacht, sprak het ineens vanzelf. Waarmee communiceren wij meer dan met onze ogen en onze handen? Samen met onze stem. De...

 328764

04-09-17

mijn heilige tijd met Connie

 

Nooit meer slapen. Is een programma op de Nederlandse radio.
Het is ook de titel van een boek. W.F. Hermans.
Zopas keek ik naar Connie. Na de uitreiking van de Libris Prijs.

Zelfs als ze (slaap)dronken is, geniet ik van Connie.
Ach, stel je voor:
nooit meer gaan slapen zonder haar.

Als je niet kan slapen...
luister dan naar Connie.
Morgen als ik wakker word.

Ben ik weer van haar. Terwijl mijn vingers naar haar zinnen tasten.

 

 

PS.
Totus tuus. Una metafora.
Het is laat en ik ben slaapdronken.

Jarenlang gezocht naar 'Op zoek naar de heilige tijd'.
Was nooit beschikbaar. Niet meer te bekijken. NU via een andere site plots weer wel.
Maar dat is voor morgen.

Dan word ik weer blij wakker. Met en zonder Connie.

 

 

https://www.vpro.nl/nooitmeerslapen/speel~POMS_VPRO_38453...

 
www.vpro.nl
Connie Palmen won dit jaar de Libris Literatuur Prijs, de prijs voor de beste oorspronkelijke Nederlandse literaire roman van het afgelopen kalenderjaar, voor haar ...

 

 

https://www.vpro.nl/speel~WO_VPRO_043130~connie-palmen-op...

 
www.vpro.nl
Voor schrijfster Connie Palmen was 2005 een bewogen jaar. Tien jaar daarvoor, in 1995 overleed haar grote liefde, journalist Ischa Meijer, die begin 2005 groots werd ...

 

22:00 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

hinkelen over het geluk en niemand in de buurt

Als ik de herinnering aan het hinkelen ontleed, bezit het een aantal elementen dat bepalend is geweest voor de rest van mijn leven. Wat ik me herinner is de strijd tussen het verstand en het lichaam, de prikkel van het mogelijke, de angst voor de val en de immense beloning die het nemen van het risico met zich meebracht. En de beloning is het geluk.
...
Het terrein waarop ik me heb begeven, is het terrein van de taal. De taal is het materiaal waarmee ik werk. Elke taaluiting kan alleen betekenis hebben als de gebruiker het risico durft te lopen misverstaan te worden. Je gebruikt het materiaal, maar het is aan de toehoorder of lezer het materiaal te interpreteren. Niet begrepen worden, je woorden terug te horen in een onjuiste samenstelling, geciteerd te worden met een onverwachte nadruk op woorden die jij onbenadrukt liet, te merken hoe de betekenis van een van jouw zinnen voor een lezer een volstrekt andere lading heeft dan voor jou, het is allemaal mogelijk.

Niet begrepen worden is de voorwaarde voor alle pogingen die mensen doen om begrepen te worden. Iedereen heeft de status van een personage in de verhalen van anderen. Je loopt door de straat, wandelt in het dorp, gaat door de stad en er zullen je verhalen aankleven.
...
Uit: En de beloning is het geluk - pag. 346 & pag. 349 - Connie Palmen
Het drama van de afhankelijkheid

 Afbeeldingsresultaat voor connie palmen

 © Kris Van de Voorde

 

                                                                          °°°

 

 

Terwijl ik hinnik als een paard
hinkel jij
over het geluk

hoe het ontstaat
is mij een raadsel
behalve

als ik naast je lig
een klavertje vier
wij met ons twee

en niemand in de buurt.



 

PS.
Hoe schrijf jij mij neer als ik langs de gevels slenter.
Een trage komma of misschien zelfs als een verwaande ampersand.

Zou het kunnen dat ik mij vergis

als ik op een terras naar je hoge hakken kijk.

En denk: zie dat is een zwaluw die daar gaat.

...

Iedereen schrijft zijn eigen verhaal.
Het probleem is dat wij dikwijls slechts een vertaling lezen.
En dat er zoveel ongelezen staat.

Lost in translation.





http://www.uitzendinggemist.net/aflevering/56067/Profiel....

 
www.uitzendinggemist.net
Uitzending gemist van Brandpunt Profiel op Nederland 1. Bekijk deze uitzending van "Brandpunt Profiel" dan nogmaals op Uitzendinggemist.net

328624

 

13:49 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

03-09-17

de wachter

 © Luc Daelemans

Luc Daelemans

 

Wachten

Een van de meest herkenbare verschijningen van verveling én verlangen is het wachten. Op de bus die maar niet komt, een afspraak die maar niet opdaagt of desnoods de prins op het witte paard.
In dat wachten komen verlangen en verveling samen. We verlangen dat de bus snel komt, maar we hebben het niet in de hand. En drentelen, draaien of staan maar wat rond. Of zoals filosoof Coen Simon het verwoordt: de wachtende is “evenveel slaaf als vrij van de tijd”.
Wachten is in die zin een van de meest dubbelzinnige verlangens die we zowat dagelijks ervaren.
Een andere, mij dierbare filosoof, Cornelis Verhoeven, maakt een mooi, veelbetekenend onderscheid tussen ‘wachtenden’ en ‘wachters’. Hun verlangens verschillen wezenlijk van elkaar.
De wachtenden, op de bus bijvoorbeeld, “menen te weten waarop zij wachten”. De wachters daarentegen “weten niet waarop zij wachten of: in werkelijkheid wachten zij alleen maar op het onverwachte dat zich op elk moment kan voordoen”.
Het ultieme wachten zou dan het wachten in een bushokje kunnen zijn zonder te wachten op de bus. Maar op het onverwachte.
En ten slotte toch maar de laatste bus nemen. Naar het volgende hokje. En daar weer wachten. Enzovoort.

Bernard Dewulf - MO Mondiaal nieuws - 1 september 2017

 Tussen schaarste en overvloed: wachten schept tijd

                                               °°°

 

 

In verwachting zit veel wachten.
Maar de duur is gekend. Er kan dus afgeteld worden.
Het wachten wordt meetbaar. En dus beter beheersbaar.

Pas door gemis en verlangen, wordt wachten ongeduldig.
Ook door de aard van 'de verwachting'.
Eerst Sinter Klaas, dan het eerste lief.

Maar zit je in een wachtkamer bij de tandarts, dan krijgt wachten
een andere geur en geluid.
Zoals bij een hongerige maag aan tafel. Thuis of in een restaurant.

Er zijn mensen die een gans leven wachten.
Zij vergeten het NU.
Leven voor morgen. Vandaag is een samengesteld gisteren.

Verveling is voor mij van een andere orde.
Er zitten mensen thuis die zich vervelen.
Er liggen mensen op het strand die zich vervelen.

Ze wachten op niets, doden de tijd met van alles...

 

 

PS.
In de stad lopen mensen langs diagonalen van straten.
Pleintjes als punten. Vluchtheuvels. Om te ademen.
Een parkje. Wat stedelijke verademing. Tussen stenen en beton.

Ik ken haar. Ze is mijn lastig lief.
Kerken op hoge hakken. Torens.
Ze lonken naar de hemel.

Soms schreeuwt ze. Dan weent ze.
Vitrines als schitterende ogen.
Ze lokt me. Verkoopt zich. Als een oude tippelaarster.

De naden van haar kousen scheef. Gehaakt.
Haar mascara traant.
Mijn lieve stad treurt. Over haar groots verleden.

328513

 

02-09-17

binnen handbereik

...

En nu ik erover nadacht, sprak het ineens vanzelf. Waarmee communiceren wij meer dan met onze ogen en onze handen? Samen met onze stem.

De drievuldigheid van onze communicatie, van pragmatisch tot erotisch: ogen, handen, stem. In wisselende volgorde, afhankelijk van de gevoeligheden van de ontvanger.

Ideaal is wanneer ze alle drie volmaakt samenkomen, als in een gelijkzijdige driehoek: stem, blik en handen. Dan ontstaan weleens de gloeiendste herinneringen.

Hoeveel doen wij niet met onze handen. In de eerste plaats wat de ogen en de stem niet letterlijk kunnen: aanraken.

Handen wrijven stoffen los uit onze huid, en dieper. Zelfs een handdruk roept hormonen in ons op. En vervolgens verbondenheid, vertrouwen, saamhorigheid. Of vijandschap. Of misprijzen.

In de handdruk is het hele drama van onze scheiding duidelijk. Evengoed kunnen wij elkaar ‘de hand reiken’ of niet.

Dat is een cruciaal moment.

Soms blijft het een ‘reiken’. In een hand die we geven, kan een ontmoeting weifelen, in een lichaam een overgave aarzelen.

Uit "Si & la" - Bernard Dewulf
De Standaard - Weekblad - zaterdag 2 september 2017


                                                              °°°

Afbeeldingsresultaat voor mensen die handen vasthouden

Soulwoman
- Internet

 

 

 Handen

 

Ik zie ze aarzelen. Ze hebben mijn karakter.
Na zovele jaren
lijken ze volledig op mij.

Ze grijpen niet.

Ook niet naar een onbereikbaar meisje.
Ze berusten eerder.
Bidden soms. In de verte.

Van hun verlangen. Hun achtergelaten gemis.

Ze praten nog.
Nu en dan.
Maar minder heftig dan vroeger. Toen ze nog onstuimig spraken.

Vandaag zwijgen ze eerder. Hardop in hun herinnering.




 PS.
Gisteren nog wees ik Mrs. Jones op de hand van een man die de hand van z'n vrouw vasthield.
Slapjes.
Ik zou kunnen denken: routineus. Zonder vuur of overtuiging.
En zij liet zich gewoon inpalmen. Achteloos.

Bij ieder beeld (tv - foto) kijk ik naar de handen. Vooral hun armen.
Soms maken ze van de hand een vuist. Op een rode meeting.
Zelfs daar heeft de vuist haar kracht verloren.

Ze twijfelt meer dan dat ze een sterke overtuiging uitstraalt.
Beter dan die gebrekkelijke imitatie, zouden ze een rode roos
in hun hand houden.

De meeste mensen op een podium, voor de microfoon,
worden gehinderd door hun armen. En handen.
Ze weten niet hoe ze hen kwijtgeraken.

Soms brengt een broekzak redding. Maar dan pas lijken ze hulpeloos.


328423

01-09-17

het juiste wapen

 

Maar nu rukt de automatische vertaling op. DeepL belooft betere automatische vertaling dan Google Translate. Schaken, schakelen, melomanie, de computers mogen het hebben. Maar het juiste woord met de juiste gevoelswaarde op de juiste plaats, dat mogen we ons niet laten afpakken.

We hebben wapens in ons verzet: de grilligheid en onvoorspelbaarheid van de taal, woorden met meerdere betekenissen, de talrijke uitzonderingen. Elke dag zal ik één zin intypen waarmee ik DeepL kan vernederen. Vanochtend ben ik begonnen met: ‘Zodra het vriest, gaan de vorst en de vorstin schaatsen. Het zorgt telkens voor een dooi in hun ijzige relatie.’

In de hoop dat ook computers de moed kunnen laten zakken.

Uit: DE WITTE BRIGADE -

 

http://uvi.skynetblogs.be/apps/search/?s=mooiste+misverst...

 
uvi.skynetblogs.be
Jongetje kijkt naar buiten. En naar binnen. Tussen gisteren en morgen.

328282

31-08-17

tot het eenvoudig wordt

 

 

Ik herhaal je

Ik herhaal je
zonder begin of einde
herhaal ik jouw lichaam
De dag kent een smalle schaduw
en de nacht gele kruisen
het landschap is onaanzienlijk
en het mensdom een rij kaarsen
terwijl ik jou herhaal
met mijn borsten
die de holtes van jouw handen imiteren.

Ingrid Jonker

 

 

            °°°

 

 

Ik verzamel je
als een haperende herhaling
tot je een meervoud wordt

van jezelf

zoals regendruppels
wolken worden
om naar zee te varen

zo tel ik je op

je haren en borsten
je blikken en blozen
je lippen en je woorden

en later laat ik alles weer los tot het eenvoudig wordt.




 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=GKe0EST5N24

 
 
www.youtube.com
Dutch Documentary about the South-African poet Ingrid Jonker.

 

 

328236

 

nuances

 

 

Het kabbelen van woorden. Bootjes van papier.
Die nu en dan
zich stoten. Aan een weerbarstige oever.

Oefeningen in weerspannigheid.

Tot ze doordrenkt
van hun nuances
zinken.

In hun onvoltooid ongelijk.

 

 

PS.
Houston we have a problem.
Ginder zinkt het land weg. Onder water. Huis en haven. Hebben en houwen.

Toen ik gisteren thuiskwam na een wandeling, had een fikse regenbui vele pagina's
uit de 'dikke Pfeijffer' doorweekt.

Ze lagen daar als gerimpelde mensen die urenlang in een warm bad hebben gelegen.
Ik heb ze vannacht onder een stapel boeken gelegd.
Om de kreukels weer glad te strijken.

Hoelang zal het duren vooraleer ginder de waterellende weer vergeten kan worden.

 

30-08-17

Wat als ik een hoed was...

De mens is een homo fabulans: we vertellen elkaar de hele dag verhalen. Zo scheppen we orde en schermen we de lelijke of onbevredigende kanten van ons bestaan af. Maar wat als je niet meer kán leven met het verhaal dat je telkens over jezelf en de wereld vertelde?
...
De Amerikaanse schrijfster Nicole Krauss (1974) buigt zich in haar nieuwe roman, Donker woud, uitgebreid over deze kwestie.
...
Gaandeweg blijkt waarom de mens blijft vasthouden aan narratieven die hem belemmeren. Zo schrijft Kraus: 'We zijn gehecht aan vorm en vrezen het vormeloze: ons wordt van vroegs af aan bijgebracht het vormeloze te vrezen.'
Maar het vormeloze omarmen biedt juist de oplossing voor de personages, waardoor Donker woud deels een pleidooi wordt voor vernietiging van het bekende, van het oude, van hetgeen je afremt. Om een nieuwe start te kunnen maken, moet je eerst leegte scheppen, schrijft Krauss, net zoals Adam een leegte in zichzelf moest creëren, door het weghalen van zijn rib, om plaats te maken voor Eva.
...
In Donker woud schrijft Krauss (daarover): 'De woorden die we uitwisselden brachten ons niet dichterbij, niet bij elkaar, maar ook niet bij enige vorm van begrip. De woorden die we wilden gebruiken mochten we niet gebruiken - verhinderd door de verstarring die voortkomt uit angst - en de woorden die we wel konden gebruiken waren voor mij irrelevant.'

Uit:  DICHTER bij Ellen    Ellen Deckwitz in De Morgen 30 augustus 2017

 

"Om een nieuwe start te kunnen maken, moet je eerst leegte scheppen, schrijft Krauss, net zoals Adam een leegte in zichzelf moest creëren, door het weghalen van zijn rib, om plaats te maken voor Eva."

                                                                         °°°

 

Eivol. Zit het Nieuws.
Met rampen en aanstaande catastrophes.
Ik verlang naar leegte.

En plaats voor Eva.

De draaglijke last van een lichtzinnig bestaan.
Waarin er enkel speelruimte is
voor de frivole wetenschap van een vrouw.

En haar langoureuze contouren.

Waarvan het geheel meer is
dan de opsomming
van haar zinnelijke delen.

O, God, neem al mijn zwevende ribben. En schep mij een nieuwe start.

 

 

 

PS.
Je moet hardvochtig en gewetenloos zijn.
Om nog naar 'het Nieuws' te kijken.
Voor of na het eten.

Het schaadt je gezondheid meer dan roken, vrees ik.
Je hersenen inhaleren meer miserie dan ze aankunnen.
Want naast het wereldleed is er nog je dagelijkse portie kommer en kwel.

Tenzij je zoals een 'opgefokte' dame naar Waregem Koerse gaat
om een pint te drinken en te gokken. En de gokmachine kreupel is
omwille van 'technische problemen'.

Tja, dan staat de wereld even stil.  Uit het nieuws gegrepen. Gisteren.

Opgelet beste bijziende lezer,
de dame waarvan sprake hierboven, was een andere freule dan die van hieronder.
En plus, je kan de foto gerust bekijken zonder je bril. Ook de details.




 Afbeeldingsresultaat voor waregem koerse 2017

 HLN.

HLN.be
Op Waregem Koerse wil iedereen de grootste (hoed) hebben.

 

 

 328127

29-08-17

Myoop

 

Wij zien precies datgene wat wij willen zien. Alleen worden we daarbij soms gehinderd
door onze waarnemingen. Het is een misverstand dat een messcherp oog ons beter zicht
verschaft op schoonheid. Geen enkele werkelijk bestaande schoonheid kan zich meten
met ons idee of concept ervan of met onze fantasie erover. De werkelijkheid wordt
maar al te vaak ontsierd door puistjes, wratten of vetkwabben.  Het zachte en subtiele filter van bijziendheid is een formidabel instrument om de werkelijkheid te retoucheren.

Uit: Brieven uit Genua - pag. 308 - 309 - Ilja Leonard Pfeijffer



http://www.tzum.info/wp-content/uploads/2016/03/brieven-uit-genua-ilja-leonard-pfeijffer-boek.jpg

 

                                        °°°


Zo zag ik haar nog nooit.
Door mijn bijziende blik.
Ziek als ik was door kalverliefde.

Radeloos verloren.

In staat van een ongeneeslijke genade.
En zij een gracieuze zonde.
Van begeerte.

Ik lag aan haar voeten. Op het strand.

Haar tenen ongenaakbaar dichtbij.
En mijn puberteit op haar laatste benen.
O, mijn God, was dit het beloofde land.

Ik wou dat ik een zandkorrel was.

Dat schreef ik 's avonds in mijn dagboek.
Of een trage druppel zweet dalend langs haar hals.
Dichterbij zag ik mij niet komen.

Want mijn bril was al aangedampt. Terwijl ik inktvlekken morste.



 

 

PS.
Al van mijn dertiende zag ik alles omfloerst. Door mijn bril en verbeelding.
Een gelukzalige mist over mijn leven. En problemen.
Dit krijg ik nooit meer terug.

Omwille van mijn jaren. En een cataractoperatie.

Ik zie nu mijn problemen groter. En dichterbij.
In elke hoek van de week.
Terwijl ze vroeger, mij minder scherp sneden.

Ik word weker met de dag.



28-08-17

Man met hoed

...

Waar een schrijfster constateert dat de mooiste mens zonder woorden is,
barst een bundel bijna uit zijn voegen aan dramatische lading.

‘De mooiste mens is de mens die niet nadenkt; die
zichzelf genoeg vertrouwt om geen woorden nodig te hebben’.

...

het moeilijke aan ouder worden is niet
dat je steeds verdrietiger wordt
maar dat je steeds meer woorden krijgt
om je verdriet te kunnen beschrijven
en als je het kunt, moet je het doen
dat is waar
maar ik heb hier een fleecedekentje neergelegd
en ik leid je er hand in hand naartoe
en het is hier warm
en je bent hier veilig
oh

 

Uit: de eerste letter - Lieke Marsman

 

Recensie van Man met hoed - Lieke Marsman

Tragikomisch wildfilosoferen

Lieke Marsman
Man met hoed
Uitgever: Atlas Contact
2017
ISBN 9789025450892
€ 24,99
192 blz.

 

Meander

 

http://meandermagazine.net/wp/

 

                                                           °°°

 

 

Ben ik wel een man
zonder hoed
wanneer ik de stad opensla

als een ongelezen boek

lezen de terrasjesmensen
mij letterkundig correct
en ook wat er niet staat

als ik dichtgeslagen door de straten ga.




327955

 

26-08-17

een raadsel

 

"Een vrouw is raadselachtig. Het is een monument waar ik met bewondering omheen loop.
En waar ik niet bij kan komen."

 

Enkele minuten maar, na mijn letterkundige indigestie in vorig Blog,
kom ik plots Siebelink tegen.

Ik kijk en luister intens.

En ik word weemoedig. En bedroefd.
Terwijl het nog volop ochtend is.



La mélancolie, c'est le bonheur d'être triste.
Victor Hugo -  Les Travailleurs de la mer.

 

 

 

https://nos.nl/nieuwsuur/artikel/2189565-jan-siebelink-na...

 
nos.nl
Een van de succesvolste Nederlandse schrijvers Jan Siebelink, heeft een jaar van lichamelijke en mentale ziekte achter de rug.

 

duidelijk onduidelijk

 

 

 

duidelijk en toch onbegrijpelijk

 

 

‘Pruis kijkt in haar werk op veel manieren. Haar oog is scherp, haar hand streelt zacht.
Ze toont, zegt hoe het zit, maar legt niet uit. Iets kan duidelijk zijn en toch onbegrijpelijk blijven,
zegt iemand over poëzie in Zachte riten. Het geldt evengoed voor de boeken van Marja Pruis.’


De Standaard der Letteren - Vicky Vanhoutte
vrijdag 5 mei 2017

                                                                   ...

                             Iets kan duidelijk zijn en toch onbegrijpelijk blijven.

Zo lees ik poëzie het liefst.
Met ruimte voor de lezer.
Helder als ziek glas en met een hemel van verbeelding.

Er staat nooit wat er staat. Geschreven.

Zie de cover. Ruik eraan.
Geurt de jurk naar papier of is hij van linnen.
Zou het een baljurk zijn of een kunstwerk.

Ik kleed haar aan. Met een vrouw.

Een meisje nog. Van veertig.
Gehavend. En dikwijls onterecht ontkleed.
Zonder verlangen.

En dat is dodelijk. En niet onduidelijk.
Voor wie haar leest.
Met gemis.

En hunker. Naar de Zachte rituelen van een lichaam.

                        °°°

05-05-17

 

Zoek : onduidelijk

De lezer is de sterkste

 
Ik ben een slechte schrijver.
Maar dat wist je al.
Te snelle gedachten en vlugge stramme vingers
die alles klakkeloos overnemen.

Geen beitel, schaaf of polijsten.
Neen, de natte tekst ongedroogd op het net.
Onvoldragen vrucht.
Niet gerijpt, noch belegen.

Het is eerder een gulp (niet die van de rits)
dan een sijpelen.
Meer knetteren dan smeulen.
Maar zo ben ik.

Ook een hevig vat vol tegenstrijdigheden. Santé.

 

PS. Maar waarom die titel dan? De lezer mag het weten.

 

 24-12-09
                                                      °°°

Weekend en een pak (virtueel) papier te lezen.
Het lijkt me een lange gedekte tafel.
En ik weet niet wat kiezen.

Mijn goesting wordt gesmoord. Te veel en te duidelijk.

De koppen smaken naar niets.
De zuigkracht van banaliteit en leegte.
En die is er al overvloedig.

Mijn vingers worden moe. En m'n gedachten vallen toe.

 
PS.
Ik tik één trefwoord. In mijn Blog.

Zoek : onduidelijk

En ik word overspoeld.
Door mezelf. Ik moet me meer schrappen.


327766

 

25-08-17

voorlopig toch

 

Het was een voorlopig plan, dat zijn mijn plannen vaker. Ik zou hier maar voorlopig wonen. Een halfjaar, misschien een volledig, onderweg naar iets anders, in elk geval onderweg. ‘Voorlopig’ heb ik altijd een barmhartig woord gevonden. Laat zich behulpzaam oprekken, zo ver als je nodig hebt. Laat je toe je eraan vast te klampen, ook al weet het beter. Dat vind ik sympathiek.

Ik blijf hier dus nog een tijd voortdoen met voorlopig wonen. Onderweg ben ik gehecht geraakt aan mijn tussenstop aan het water. Met wonen aan water gebeurt dat nogal vanzelf. Opstaan en zien dat alles stroomt, dat stelt gerust. Bij beweging is het goed thuiskomen.

Bovendien is er het oeverbankje. Levensgrote verhalen zie ik er afspelen. De man met de blauwe sportschoenen die er oude waterhoentjes komt verzorgen, soms zit hij er al als ik opsta. Veel stiekeme bellers, rokers, ook drinkers. Maar bovenal en zo veel buitenechtelijke geliefden, de schichtige passie is niet mis te verstaan.

Vorig weekend een koppel in tranen dat een uur lang van elkaar niet kon weg stappen.
Je crois qu’ils sont en train de ne rien se promettre.’
Vanop mijn terras dacht ik er de beste zin van Brels Orly bij. Liefde hoeft geen beloftes.

Ik zag ze niet meer terug, ik denk dat het afscheid definitief was. Voorlopig toch.

Uit ' Voorlopig' - - De Standaard - 25 augustus 2017

                                                             

                                                             °°°

 

    Laat mij gewoon De Standaard bedanken.
Omdat deze Krant wil investeren in dit soort Schoonheid.
Een Antidotum voor het overige.

 

 

 

 

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=azLIDZoN3tI

 
 
www.youtube.com
A really sad and beautiful song by Belgian artist Jacques Brel. Enjoy your tears!

 

Et puis infiniment
Comme deux corps qui prient
Infiniment lentement ces deux corps
Se séparent et en se séparant
Ces deux corps se déchirent...

 

PS.
Zo lees ikzelf geregeld een Blog met als titel: Het leven als een voorlopige oplossing.

Vind ik een heerlijke kop.
Of het Weekblad van De Standaard van 7 januari 2017:

Handleiding voor een wisselvallig leven - geïnspireerd door Dirk De Wachter.

Grandioos nummer.

 

327723

24-08-17

de eerste zin


Ergens moet je beginnen. Het potlood op het papier durven zetten.
Desnoods zonder plan,
zonder gedachten.


Uit 'Een tuin in de winter' - pag. 9 - Anna Enquist - Herinneringen aan Gerrit Kouwenaar

                                                           °°°


De eerste zin van haar boek staat op pagina 9.

Elke ochtend volg ik het Enquist- plan.
Ik sla letters uit de toetsen en ik zie wel waar ik uitkom.

Ergens moet je beginnen.

En wachten. Op de woorden.
Sommige zijn weerloos, andere opdringerig.
Weer andere weerspannig.

Het is telkens anders.

En nooit weet je
waar ze jou naartoe brengen.
Het kan alle kanten uit.

Tot ze zwijgen. Met een punt.




 

PS.
'Hij was langs de onheilsplaats gekomen, het terrasje van een klein café. Daar had hij een lichaam zien liggen, opgerold in een oud tapijt, dicht tegen de muur geschoven. Hij was enorm geschrokken toen hij later besefte dat dat Herman was.’
pag.59


De vraag blijft zeuren in mijn hoofd.


'Waarom bleef Anna Enquist niet bij Herman dC tot een ambulance hem meenam?!
Was er dan iets anders zo belangrijk binnen de literatuur dat ze hem daarvoor alleen achterliet? Als een overreden loslopende hond.'

Terwijl zij toch een psychoanalytica is.
En bijgevolg de schaal van belangrijkheid moet kunnen aanvoelen.
Binnen de feiten en de context.

Hoe leg je dat nadien uit aan zijn geliefden. En aan jezelf?

Misschien ken ik alle feiten niet, maar kon ze bij het schrijven van deze paragraaf,
zich niet inbeelden
dat ze impliciet deze vraag opriep?


PS.
Mijn zinnen werden helemaal in de war gebracht
door mijn buurvrouw.
Zij genoot van haar schriel zingende schaar
die als een seriemoordenaar, de twijgen van haar haag onthoofdde.

Mijn schrijfdrift zakte als een deeg in de tocht, in mekaar.
Ontregeld door zoveel overlast. Voor mijn sensibele oren.
Mijn gedachten werden verscheurd. Misschien moest ik maar naar de stad vluchten.

Dat zijn de nadelen van ondoordacht en ongepland schrijven.
De gebeurtenissen dicteren de zinnen.

De avond consolideert ze.


 

in een oud tapijt

‘Ik was bij hem (Herman), hij had me geroepen toen hij achterbleef omdat hij het wandeltempo van de groep niet kon bijhouden. […] Gerrit was pas later op de fatale ochtend uit het hotel vertrokken en op weg gegaan naar het festival. Hij was langs de onheilsplaats gekomen, het terrasje van een klein café. Daar had hij een lichaam zien liggen, opgerold in een oud tapijt, dicht tegen de muur geschoven. Hij was enorm geschrokken toen hij later besefte dat dat Herman was.’

Uit 'Een tuin in de winter' - pag. 59 - Anna Enquist - Herinneringen aan Gerrit Kouwenaar


Een tuin in de winter

 

 

totaal witte kamer

Laten wij nog eenmaal de kamer wit maken
nog eenmaal de totaal witte kamer, jij, ik

dit zal geen tijd sparen, maar nog eenmaal
de kamer wit maken, nu, nooit meer later

en dat wij dan bijna het volmaakte napraten
alsof het gedrukt staat, witter dan leesbaar

dus nog eenmaal die kamer, de voor altijd totale
zoals wij er lagen, liggen, liggen blijven
witter dan, samen –

Gerrit Kouwenaar


                                                                  °°°

 

De avond zweeg hoorbaar. De bomen fezelden
voor het slapen gaan.
En ik miste een al te late merel.

Die uit de haag zou opvliegen.
Om in een gedicht te schetteren.
Maar wellicht had de dood hem de stilte in gejaagd.

Zodat de woorden zonder muziek achterbleven.


 

 

 

PS.
Ik schrok hevig. Herman de Coninck, mijn dode dichter aangetast in mijn herinnering.
Gestorven in de armen van Enquist.
En daarna opgerold in een tapijt. Een oud tapijt.

En helemaal alleen.

Zelfs een gewone dode gun je meer. Een laken.
Desnoods vluchtig van het bed getrokken.
Met nog warme kreukels van de nacht. En de geur van fado.

Hij die lenig in de liefde was. Nu stram en klaar voor het transport.


327569

23-08-17

credo

Het (meisje) is bang voor de mensen. Het hoort dat ze niet praten zoals ze zelf zou willen praten en ze vreest hun reactie als ze daarvan afwijkt. Met deze eenzaamheid van het verstand begint het te schrijven. Het primaire credo is daarom een negatief credo, een uiting van ongeloof in het eigen vermogen om sprekend tot de anderen te geraken. Als het niet een kind was dat haakte naar kennis, naar het blootleggen van de ziel, naar het delen van begrip en naar het gezelschap van anderen, zou het zwijgen en verhullen geen probleem zijn. Om zich heen ziet het hoe tallozen zich neerleggen bij hun onvermogen te spreken en toch talen zij niet naar mededeelzaamheid. Naar mate het ouder wordt beseft het dat dit zelfs de gemene deler is, dat de grootste groep mensen gevormd wordt door hen die nooit vertellen wat er in hen omgaat en wat ze om zich heen waarnemen. Het kind dat ooit schrijver zal worden, weigert zich aan te sluiten bij deze groep. Het zal een andere manier zoeken om te ontsnappen aan de gevangenschap van het ongezegde, ook al betekent dit dat het dan de groep de rug moet toekeren. Het is de paradox van de schrijver: uit een diep verlangen naar de mensen zal hij zich van de dagelijkse intensieve omgang met de gemeenschap moeten afkeren. Hij zal de eenzaamheid van de geest alleen kunnen opheffen door de fysieke eenzaamheid op te zoeken. Hij reikt naar de mensen door verre van ze te blijven.

Uit Credo - pag. 338 - 339
Het drama van de afhankelijkheid - Connie Palmen

 
Afbeeldingsresultaat voor connie palmen het drama van de afhankelijkheid

Het is nog erg vroeg, te vroeg wellicht om woorden als credo op papier te zetten.
Hoewel.
In de jaren vijftig van vorige eeuw, zaten wij reeds op onze knieën iets na zeven
in de ochtend, dat Credo te prevelen. In het Latijn.

Onze dag begon met God. En eindigde met Hem.
Daartussenin vooral God.
Tenzij wij even het geluk hadden te kunnen zondigen.
Dan pas bruiste het leven. Weg van de Almacht en de Waarheid.

Het was lang wachten. Om te leven. Toen kwamen de jaren zestig.
Zelfs Zijn Herders verlieten in grote getale de Stal.
De Exodus.
Paters en priesters gooiden hun kap over de haag.

En verdronken in de vrijheid. God stierf zachtjes in de vergetelheid.
De kerken werden koud en leeg.
Alleen wat oude mensen hielden het ritueel warm.
En toeristen kwamen even gapen naar de leegte.






PS.
Ondertussen werden voetballers en zangers onze afgoden.
De hemel ligt in Tomorrowland.
En you only live once. Yolo.

Facebook is de Bijbel. Tinder en Twitter, ons dagelijks gebed.
Soms krijg je nog wel eens heimwee. Naar het Credo.


327441


07:02 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

22-08-17

de plek

 

Afbeeldingsresultaat voor wanderlust canvas 

 

De plek van je ziel.
Misschien bestaat ze enkel
in je gemis en verlangen.

Voor mij ligt ze hier.

Ik zit er midden in.
Niet ginder of daar.
Noch achter de horizon.

Wat de reiziger ook moge beweren.

 

 

PS.
Beste reiziger (m/v),
misschien ligt de plek voor jou buiten het vertrouwde.
En kom je pas thuis in 'het vreemde'.

Vertrek dan.
Maar overtuig mij niet asjeblief.
En laat mij hier.

Waar ik de wolken naar Scandinavië volg.
Van korenbloemen en klaprozen hou.
En de rimpels over de vijver liefheb.

Le plat pays qui est le mien. En de weg naar Ispahaan.

 

 

Vergeet niet te kijken. En te luisteren.

 

https://www.canvas.be/wanderlust

 
www.canvas.be
Alicja Gescinska praat met tien persoonlijkheden die nadenken over thema's waarrond alle filosofische en religieuze tradities cirkelen.

 

de verwondering

 

 

 

Zacht is de avond. Dirk De Wachter bij kaarslicht.
En ik ben weer verwonderd.

Misschien ben ik wel een monnik. En is mijn klooster
de ontucht. De verboden liefde.
In mijn dagelijks bestaan.


Ikzelf heb je niets te vertellen.
Of aan te bieden.

Maar ik ben overmoedig en doe een suggestie.

Maak het even stil. In je kamer.
Of wacht tot de rust zich heeft neergezet.
Als een geduldige gastheer.

En kijk en luister dan naar 'de verdrietdokter'.
Misschien... heel misschien

ben je dan weer even verwonderd.



 PS.
Het was ochtend. En ze kwam binnen met een bouquet witte rozen.
Plus een croissant.
De dag was diep in haar gegrift. Een herinnering. Van pijn en geluk.

En ik haar falende held.

                                 °°°

 

De psychoanalyse zegt
'De waarheid is te wreed, daarom moeten we ze bedekken om het leefbaar te houden'.
...

Geen geluk, maar wel contentement?

"Absoluut. Dat is het omgekeerde van wat Houellebecq 'la jalousie, la peur et l'amertume' noemt.
Dat is de ziekte van de tijd.
Niet alleen de depressie, maar ook de verbitterdheid, de slechtgezindheid, de jaloezie.
Contentement, veel meer dan geluk.
Ik luister graag naar de levenswijsheid van oudere mensen
en voel me een beetje kregelig door jonge knapen die kakelend van alles verkondigen.
 
Dan denk ik: leef eerst eens wat.  ... ...

Wat dat betreft is het ook een heel persoonlijk boek.
Het gaat over mijn positie in de wereld en leeftijd is daarin belangrijk.
Mijn volgend boek zal hierop voortbouwen.  Ik heb alleen nog maar een werktitel:
'Laat ons alstublieft een klein beetje ongelukkig zijn'."

Uit een interview met Dirk De Wachter - Bron: cfr. link hierna.


http://www.leesmenu.be/interviews/item/337-het-doel-is-niet-om-gelukkig-te-zijn.html

 

 

 

https://www.npo.nl/de-verwondering/12-03-2017/KN_1688845

 
www.npo.nl
De Belgische psychiater en hoogleraar Dirk de Wachter pleit voor wat minder geluk: het leven is niet maakbaar en dat hoeft niet erg te zijn. Bij onze zuiderburen en ...

 

 

 327292

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende