Mes petits riens

Dag, dag, dame Veronique,
 
verder dan je lach
kende ik je niet
tenzij je ogen
vol openbaar kunstbezit
 
en je handen
vogels
over velden verf
het erf van eeuwen
 
nu schreeuwen
de Muren
van leegte en verlies
ik luister
 
naar het geruis van je gemis.

 
 
122.406

Hoe ze zich verzetten
weigeren het wit te betreden
een verzetsdaad

van ongelezen helden
verzetsstrijders tegen de vervuiling
van het woord

gladiatoren van het geloof
in de traagheid
van de rijping

en hoe ik ze dan toch
naar de slachtbank leid
zonder gemekker

het blauwe bloed laat stromen.

122.327

Laat mij dit schrijven
lees mij leeg
en vul de woorden

met om het even wat

ze zijn voor jou
en van jou
gekregen

ik behoud het wit wel
dat zich tussen de regels
legt

ongeschreven en ongelezen
het begin
dat er altijd al was

overgebleven.

'Ik zou het een uitdaging vinden om in 2012
een lezer te ontmoeten die zelf niet schrijft.'

Maarten Inghels - Knack. pag. 87.

Ach, Maarten is zelfs niet origineel
met deze gedachte.
Een lustrum terug al schreef een literaire recensent
in DSL, 'een prijs uit voor elke gepensioneerde
die nog geen bundel had uitgegeven.'

Maarten was niet zo lang geleden
zelf een digitale lezer. Die in sporadische momenten
van verwarring zelfs bij ondergetekende reageerde.

Mààr ik ga volledig akkoord met de
'Benno Barnard's' die allergisch zijn
voor de dagen en plekken van overdaad als:
Gedichtendag.

Meer nog, ik ben wat bang
van elke Franse behanger
met een langoureus literair verlangen.

Gelukkig ben ik geen dichter. Maar een ordinaire verlanger.

http://www.youtube.com/watch?v=TWs3wmYwxEA

 PS. Citaat uit Knack:
"Inghels die, samen met ..., volop meedoet met de talloze poëzie-evenementen op Gedichtendag, bekent nu al uit te kijken naar 'het geruststellende wit' van de muren van zijn bureau na een week optredens waarbij voornamelijk de binnenkant van wagen, trein en bibliotheek te zien zal zijn."

Zo zie je maar, beste lezer-es, hoe hard het leven
van een papieren dichter kan zijn.

122.166

Op het nachtkastje staat de tijd
hij bespiedt ons
als een voyeur

hij geilt en likt
aan de duur
van onze eeuwigheid

wij zijn
zijn tikkende prooi
even ontsnapt

aan de werkelijkheid.

121.133

De eekhoorn had ik al gelezen.
En de krekel ook.
Er schoten mij nog vijf minuten over
alvorens 'ze' zou bellen.

Maar er waren nog alle wolken.
Om te zien.
De lichte witte. De volle donkere.
En vooral de blauwe vlekken. Tussendoor.

De kraai kraste. En de ekster
schetterde. De bosduif schreed
parmantig over de nok van het dak.
En de koolmeesjes kwetterden. In de acacia.

En ik wist
dat ik nog veel te doen had.

122.011

Beste Uvi,

Buiten een homo sapiens of ludens,
ben je ook een bijzonder goed schrijver maar wat wij hier ook ontdekt hebben door de jaren heen :
je bent een geweldige opa !

Straks, terwijl ik een illustratie aan 't zoeken was, zag ik ineens een ppt die ik in 2007 voor jou had gemaakt met een gedicht over je kleinzoon. Omdat je liever woorden ziet dan beelden, plaats ik nu de tekst alleen :

...

Hoe hij ligt te slapen.
In de armen van de onschuld.
Als een verse engel. Net uit de hemel gevallen.

Hoe ik Dewulf mis.
Als een huisschilder.
Om dit moment in een aquarel te gieten.

Omdat een foto slechts een 'ogenblik' bevriest.
Terwijl verf
bezieling in een beeld schept.

Mijn kleine nazaat.
Hij stapelt tederheid in mijn oude zinnen.

Ook al zijn het dan maar woorden.
En ze zijn monotoon blauw.
Ze leven. Voor heel even.

En in mijn monochrome hart
nestelt zich de angst.

Een opa met zoveel toekomst.
Voor zich.
In dat slapende bed.

Hoelang leeft een engel ?

Uvi - 2007

Dag B     ,

Heel erg bedankt.
Voor mij bestond deze tekst niet meer.
En lees ik hem dus voor het eerst.
Ik ben een lezer nu.

Maar vooral een opa, vrees ik.
Bijgevolg niet onpartijdig.

Toen, in 2007, kwam het jongetje nog enkel op vakantie.
Opa leefde onbekommerd, als een gelukkige struisvogel.
En een overjaarse minnaar.

Maar, toch wist hij, bang:
'ooit staan ze hier voor mijn deur'.

En na dertien jaar, was het zover. En zoals je weet, trok opa toen naar z'n zolder.

Deze week, woensdag, zal dat ventje al drie jaar
hier in Vlaanderen wonen.

In 2009 stapte een negenjarig Senegalees
jongetje op het vliegtuig.
Toen hij landde was hij tien. Hij sprak Frans en Wolof.

Nu nog enkel Nederlands.
Straks vertrekken we weer
naar de training.

121.888

Zondag. De ochtend wordt traagzaam
wakker. Straks word ik opa-taxi.
Ondertussen luister ik naar Klara.
Beethoven en z'n Negende.

En dan 'werden Alle Menschen Brüder'.

Vredig. Bijna een verdwaalde Kerstmis.
Zo dadelijk volgt het nieuws van negen.
Ik weet dan nog niet welke rampen
nieuws zullen worden.

Maar dan gebeurt het 'Down Under'
en de journalist ter plekke, mag zelfs zorgen
voor 'Breaking News'. Hij intervenieert.

Et voilà, ik hoor zijn rampzalige woorden:

"Clijsters stond aan de rand van de afgrond."
Waauw, hij liet me schrikken. Onverstoord
gaat hij echter verder:
"Ze won op een bijna miraculeuze wijze. Zij overleeft   
vier matchpunten ...".

Vroeger gebeurden er slechts mirakels in Lourdes.
Geleerde doctoren hadden toen jaren nodig
om tot een 'besluit' te komen.

Ik moet toegeven dat de natuur vlugger is dan wetenschappers
om ons aan de rand van de afgrond te brengen.
Alhoewel bankiers lijken
mij dan weer van dezelfde orde van grootte.

Maar Clijsters ... Nee toch.

 PS.
Hoe woorden ontwaarden, hun kracht verliezen.
Denk maar aan dat teder woord vriend op 'Facebook'.
Verschrompeld tot een getal. Een optel- of aftreksom.

Welke woorden houden wij nog over
om onze wanhoop en verdriet uit te drukken als
een geliefde sterft, Japan beeft, een land onder water staat,
of je trouwe hond z'n ogen dichtdoet...
 

121.824

Mijn nageslacht. Zij kleden mijn tijd uit.
Ik kan nog amper in z'n huid.
Blootsvoets moet ik door de eeuwen.

Zij stelen de minnaar
uit mijn hoofd.
Hij kan slechts ascetisch overleven.

Zij bewaart hem in haar dagen.

...

Op weg. Onderweg.
De gel ligt glad gestreken
over zijn opstandig haar.

Straks speelt hij op het veld.
Nummer negen in de regen.
Eén bal op zijn hoofd.

En zijn kapsel is belegen.
O, goden van het voetbal,
laat hem nog eens scoren.

Tot zijn meerdere eer. En mijn oude glorie.

...

De ochtend is nog prematuur.
Mozart speelt voor Klara.
Zij zingt virtuoos verrukt.

Haar vroege coloratuur
kleurt de hemel. Ook al wieken de wissers
voor mijn ogen naar de regen.
...

Dit is leven. Dit is geluk.
Allegro vivante.
Kon ik maar eeuwig verder rijden.

Tot aan Mozart. En terug.

PS.
En ze waren hem genadig.
Eén plus één, was bijna drie.

121.713

Soms is een ascetisch woord
van tijd.
Het wacht tussen de voegen
van nu en dan.

En als jij zegt:
'Niemand houdt van mij.'
Dan zit er toch iemand verborgen
achter die n.

En zelfs in jouw nooit
schuilt er een verlangen naar ooit.
Al zeg je nergens,
toch hoop je op ergens.

Misschien is een verstandig woord.
 
Het ligt tussen twijfel en wijsheid.
In de wazige buurt van 'waarheid'
die wispelturig is.

Afhankelijk van plaats en tijd.

121.615

Ik schrijf je naam
met ijzige bloemen
op dit verlaten raam

zo traagzaam gewasemd
als late ogen
lezend onder het vale licht

van een haperende maan.

121.466

Dag Martin,

"de traagheid van het leven"
is not a place neither the result of age,
it is a state of mind ...

Bol je zeilen, krom je rug
en vaart ende levet scone!

dixit
un voyageur immobile

121.436

Samen op een bank. Met een Luikse wafel.
Twee gekleurde kleindochters. Met zwarte krullen.
En een grijze opa. Met hoed en sjaal.

En bij de krant een gratis boek.
Dat 'geluk' heet.
En dat dan thuis aan mama geven.

"Hier mama, wij hebben 'het geluk' bij.
Voor jou."

Toen was geluk heel gewoon.
Nu nog altijd.

121.199

Je mag mij gek verklaren.
Misschien
zit je dan niet ver van de waarheid.

De luchter boven tafel
hangt er nu al jaren. En ik geraak niet
uitgekeken.

Zovele stukjes kleur.

Nu eens zie ik een verliefde vlinder.
Dan weer een bos tulpen.
Een waterjuffer tegen het plafond.

Of de scarabee van Jan Fabre.

121.131

Wij hebben de ochtend majestueus
toegedekt met mekaar
twee koningskinderen

die door het leven hinkelen

alsof wij over water gaan
breekbaar licht
in de schaduw

van een ondraaglijk bestaan

als wij weer ik word
en zij
een verloren voornaamwoord

in het malheureuse singularis.

121.033

Ik durf nogal eens naar 'Terzake' kijken.
Het helpt je verontwaardiging en ergernis
op peil te houden. En alert.

Doch gisterenavond zapte ik woest weg.
In Syrië vielen weer eens doden.
Maar vermits er een journalist bij was,
kreeg de dood meer tijd toebedeeld.

De 'monteur' van dienst had de
doorgestuurde reportage 'bewerkt'.
Zo vertelde mevrouw Cools.

En vermits de werkelijkheid van het dagelijkse beeld
al lang afgezwakt is tot wat alledaagse treurigheid,
had 'de monteur' het blijkbaar nodig bevonden,
de verschrikking en spanning wat aan te moedigen
met een 'streepje muziek'.

Ik viel van verwondering in verbazing. En verbijstering.
Hoe 'ziek' is een 'monteur'
als hij de dood reduceert en regisseert.

Tot een stukje theater.

De ochtend slaapt nog.
Nolens is al wakker.
Maar niet uitgeslapen.
Ik dek hem terug toe.

Buiten fluit de lente
op de vroege vogels.
Ik hoor hun verlangen.
Naar nesten.

En het gekwetter in de bomen.

121.024

Er was eens een schone kraai
die eigenlijk geen kraai was.
Het begon allemaal toen hij,
nog donzig van pluim en gulzig gebekt,
uit het nest viel.

Zoals Iep van Joke van Leeuwen.

Jaja, daar kan je hem mee vergelijken.
Een mensenkraai.
Hij had een zeer mooie naam
die ook sjiek klonk: Cor Beau.

Dat kwam zo.
Toen hij ooit naar verre landen was gevlogen,
fladderde hij boven 'la douce France'
en viel als Icaros op een brede boom.
Hij leerde de 'Fabels van de la Fontaine'.
Entre autres: 'le corbeau et le renard'.
Daarom tooide deze vreemde vogel zich met die fabuleuze naam. Cor Beau.

Toen hij ooit na een lange zeereis
aan land was gespoeld, trok hij een pen uit zijn veren
en begon te schrijven.

Er was echter een probleem: hij schreef als een vogel.
Zoals Iep, had hij het moeilijk tussen de mensen.
Zij verstonden hem niet.

Hij tierelierde als een leeuw-erik, dan weer schetterde hij
als een ekster, soms leek hij wel een blinde vink -niet om op te eten-, dan weer een lijster, een twitterende koolmees, en vooral in de schemering van de avond waande hij zich een witte merel.

Maar hoe hij ook schreef, hij voelde zich niet begrepen.
En op een droevige dag knipte hij al zijn blinkende veren af.
En verdween...

PS.
Beste Cor, ik merk dat je nog maar eens je 'dagboek' verscheurd hebt. Als je dit leest, je kan nog altijd een vierde keer herbeginnen.
Schrijf voor je zelf!

Ik leg Nolens, de dikke dichter,
altijd op de eekhoorn van Toon,
die misschien alles al wist.

Nolens is mijn depositoboek.

Hij ligt met zijn zware gedachten
op de linnen cover van de mier, enz.
om druk uit te oefenen.

Op het licht.

Onder de kaft ligt een plat bosje
'vergeet-mij-nietjes'
die ik van 'haar' kreeg.

Wanneer, weet ik niet meer.
Kwamen ze uit de Alpen of haar tuin?
Ik ben het vergeten.

Mijn kleindochter wil iedere keer
gaan kijken naar dat bewaarde blauw.
En ik probeer dit telkens te verhinderen.

Want op pagina één,
staan erg gevaarlijke woorden:
'Voor mijn beste vriend, voor altijd.'

Leg dat eens uit aan een meisje van negen.

'Geloof je in God, opa?', vraagt ze.
Ik schrik want ik ben met een ander
belangrijk thema in mijn leven bezig:
het roeren in een pannenkoekenbeslag.

'Euh', antwoord ik. 'Euh',
is altijd erg handig op de zoektocht
naar een redelijke gedachte.

'Ik weet het niet', probeer ik eerlijk.

'Maar opa, allé, dan is god zoiets als
'een Grote Tovenaar'. Dat kan toch niet.'
Haar scholastieke woordenschat heeft duidelijk
het niveau van een theologe van negen.

'En als je dood bent, opa, wat wil je dan:
verbrand worden of begraven?'
Mooi keuzeaanbod. In dit roerende moment.

Ze is niet te stuiten in haar 'godsdrift'
en het is nog maar zaterdagochtend.
Voor de volledigheid deelt ze mij mee:
'mama wil begraven worden. Voor de diertjes
in de aarde.'

'Tja, zeg ik, mama heeft altijd al veel
van dieren gehouden.
Maar ik kies voor het 'vuur'.

En dan mogen jullie mij uitstrooien
in de tuin achteraan.
Onder de lindes. Daar waar ooit
een vijvertje was.'

'Echt?' Tegenwoordig is het altijd:
'is dat écht?'.
'O ja,' roept ze. Ze wordt duidelijk enthousiast
over mijn naderende verstrooiing.
'En weet je wat, opa?' Neen, ik weet het niet.

'Dan ga ik je terug samenrapen. En dan ben je weer nieuw.'







PS.
Deze kleindochter is dezelfde die woensdag ll.
mij en haar mama nog in de gevangenis wilde krijgen.

06-01-12
'En ze zou weglopen. En zichzelf vermoorden.
En dan zouden wij in het gevang vliegen.
En zij zou geen spijt hebben.'

Ze vertelde mij in de keuken (tussen God en de pannenkoeken)
dat ze die avond alles terug opgeruimd hadden en niet meer boos waren.

120.877

Zij zit voor me aan tafel.
Het sneeuwt nog
in haar ogen van gisteren.

Hier ontdooit ze
in haar woorden
van vandaag. En morgen.

Langzaam ontwart ze
de gebaren
van haar lichaamstaal.

Zij spreekt alsof er geen dagen
lagen tussen komen
en gaan. Tijd is haar vazal.

Ik ben de beheerder van haar heden.

'Wat zoeken we eigenlijk?
'Niets', zei de hond.
'Waarom lopen we dan de hele tijd door? Wil je zo graag vooruit komen in het leven?'
'Nee,' zei de hond, 'maar anders kom ik nooit ergens.'
'Waar wil je dan heen?' vroeg de kat.
'Nergens', zei de hond. 'En ik verwacht er ontzettend veel van.'

Gaea Schoeters
Uit 'De Standaard der Letteren' - Vrijdag 30 december 2011

...

Misschien denkt u al eens: die 'ouwe zuurpruim'
is tegen elke vooruitgang.
Hij zeurt over 'getwitter' en 'feesten in een boek'
gewoon omdat hij niet meekan. Misschien zelfs jaloers is.

Wel, beste lieve kijkbuiskinderen,
ik ben razend enthousiast over elke nieuwe stap
op de internetplaneet.
Alsof ik een weirdo en nerd tezamen was.

Maar ik kijk kritisch en selecteer.
Ik kijk ook naar achteren en naar voren.
Naar buiten en naar binnen.

En dan glimlach ik even.

Dankbaar. Om elke 'schone letter' die ik cadeau krijg.
Geschreven of gesproken.
O, wonder. Zomaar uit de 'internethemel' gevallen.

Straks ga ik strijken. Op zolder.
En zal ik luisteren naar Friedl' en Stefan Hertmans.
In 'uitgesteld relais'. Van gisteren. Zondagochtend.

Want toen aten wij, mijn nageslacht en ik, een gekookt eitje. Stonden we aan de afwas, (enfin, ik en de jongste toch), hingen we de was op en plooiden we op wat droog was.
De stofzuiger doopten we tot 'Max', ons hondje. Dat snuffelt in hoeken en kanten en het stof opzuigt. En dat met een klik op z'n kont zijn staart oprolt. Bijna was ik het vergeten: en ook de frikadellen rolden.

En zo genoten wij van de zondag. En van elkaar.

120.783

 

De zwaartekracht van de massa
in het epicentrum van een navel,
speelt ettelijke schrijvers parten.

Ik vermoed dat de middelpuntvliedende kracht
van hun ego te gering is.
En het slabakken
van hun besognes, te groot.

Zo ken ik menig eminent auteur
die de beslommeringen
van zijn nageslacht achter zich liet.
Zoals een brede boom in de herfst
zijn bladeren afschudt.

Liever een mand
onder zijn literaire vruchten,
dan wat kindergeld
voor z'n gepamperde produkten.

En dat is goed voor 'de Slegte' en zijn lezers.
En de lichtheid van ons bestaan.

PS.
Terwijl ik even een adempauze heb, amuseer ik mij nog wat. La Muse s'amuse.  Straks komt het vervolg op de gekookte eitjes. Frikadellen met kriekjes.

"En morgen komen ze
tegen de negen
gekookte eitjes eten."

'Weeral eieren',
antwoordt de ondergesneeuwde stem.
Gisteren heb ik één eitje onder
het pannenkoekenbeslag geroerd.

Ik had gehoopt op:
"Proficiat opa, dan kan je dochter
even op adem komen."

Maar de sneeuw ligt dit jaar ginder ver weg,
voor de welstellende kinderen.
Te veel zelfs. En zo komen ze elke dag
op het belangrijke nieuws.

Mooi, zo kunnen de vervelende kinderen
hier en zonder sneeuw,
met eigen ogen vaststellen

dat sneeuw geen pretje is.

120.660

En laat ik dit fractaal
nu gelaten ondersneeuwen
tot een ander verhaal

waarin letters kwetteren
als roodkapje in het grote bos
en de boze wolf

niet lijkt op een avondlijke opa
die didactisch morst
met zijn nageslacht

alsof het zeven geitjes waren
uit een sepia sprookje
toen de dieren nog spraken

en de kinderen zwegen.

Vanmorgen.

En ik ben nog altijd boos op jou.
En jij denkt altijd maar alleen aan jezelf.
En nooit eens aan de kinderen. Aan ons.

Dat was de jongste. Tegen opa.

Ja, ging haar oudere zus van negen verder,
en mama, die kent alleen maar 'neen'
en nooit eens 'ja'.

Goedenmorgen brave kinderen.

En, lieve dochter, heb je het overleefd?
Tja, ze hadden de salontafel omver gegooid
en ook de stoelen aan tafel en ...

ze had hen opvoedkundig genegeerd.

Dochter studeert met name de 'theorie'.
Naast de dagelijkse 'praktijk' en haar job.
Ze hoopt met een beetje geluk,
toekomend jaar 'opvoedster' te worden.

Enfin, het diploma toch te verwerven.
Welwel.

...

O, wat benijd ik die gezellige grootouders
die een week lang zitten te zuchten van gemis.
Om hun kleinkinderen nog eens aan
de zondagse taart te krijgen.

Gelukkig is er nog 'facebook'.
En kunnen ze ondertussen hun verlangen twitteren.
En ook de 'sfeervolle' foto's bekijken.

Tja, spijtig toch dat ik zo'n ouderwetse man ben.
Anders kon ik ook 'leven' in dat 'sprookjesboek'.

PS.
Om deze teksten toch wat 'genuanceerd' te begrijpen,
een beetje prozaïsche informatie.

Dochter woont dus op een zucht van mij.
In een armtierig en krap flatje met drie kinderen.
En staat voor alles alleen.
Geen eurocent alimentatie.

Haar flatje is meestal overbevolkt door kinderen
uit de buurt. Waar de 'sjieke' mensen wonen
en waar geen anderen kinderen mogen komen spelen.
Hun eigen kinderen daarentegen mogen dat wel.
Op een ander. Zo heerlijk rustig ...

Ik doe al gans de week dochter en nageslacht weg
naar haar werk: opvang van kinderen.
Zeer apart voor de 'lagere kaste' van het volk.

De meisjes waren al eerder mee geweest naar elders,
en ook teruggebracht dezelfde avond. Na de tweede keer.
Want plots wilden ze dan weer naar huis.
Met de ganse bende. Wat ook gebeurde. Drie plus drie.

En gisterenavond dreigde eenzelfde scenario.
Mijn snotapen en die van de andere mevrouw
namen 'het schrikbewind' over. De 'kinderrevolutie'.

En dit is nog maar een fractaal van het verhaal.

PS. Gewoon ter info:

http://video.canvas.be/paul-verhaeghe-over-identiteit

'En ze zou weglopen. En zichzelf vermoorden.
En dan zouden wij in het gevang vliegen.
En zij zou geen spijt hebben.'

De winterstorm was gaan liggen.
De regen treuzelde nog wat.
En de bomen keken beduusd
naar hun afgebroken takken.

Wij keken naar de meisjes.

Mama wou een 'boos-moment' inlassen.
'Cooling down'. Op straat.
Maar opa zat al een poos hongerig
in de auto te wachten.
Hij kwam dichter bij zijn 'melting down'.

En hij greep naar pedagogisch
onverantwoorde middelen.
Als een ouwerwetse Vlaamse klaroen
schalde zijn stem door de straten.

Dat zij meteen in de auto moesten.
Of dat hij (de boze opa) hen kwam halen.
En hij stond al naast het open portier.

De meisjes bleven nog even weerspanning
tegen de muren plakken.
Want ze wilden (weer eens) mee
met die andere kinderen en mevrouw.

Ook een sociaal 'geval'. Ik kan niet in detail gaan.

Toen wij hun flatje naderden,
gingen de dreigementen in hogere versnelling.
Ze zouden alles door elkaar gooien,
veel lawaai maken, de kleren uit de kasten
halen en nog ander terroristisch gedachtegoed.

Dochter zou zo voor de deur blijven staan,
zei ze. Bang voor wat er achter de deur
haar en de buren te wachten stond.

Ik zeg, o, maar dan halen we de huisbaas
erbij die woont toch naast jullie.
Wel, dan zij we braaf. Tot hij weg is.
Dat doen we toch altijd als er iemand komt.

En nu waren ze écht boos op mij.

PS.
Vervolg straks.

120.473

Zij ziet
vlokken vallen
ik niet

haar stem
klinkt ongehinderd
alsof afstand

slechts verbeelding is
en tastbaar
in mijn vingers

woorden drijven
over dit huis
geruis gefilterd

door verlangen.

120.415

Hoe ouder je wordt, hoe kleiner je radius.
Jongeren willen ontsnappen
uit de benauwdheid van hun thuis.
De verboden. Hun saaie straat.

Naar het onbekende gras aan de overkant.

Ouderen nestelen zich
in vroeger. Het tastbare dichtbije.
De verte van gisteren.
Het vertrouwde en veilige van thuis.

Morgen is steeds hetzelfde. Maar altijd anders.
De kleine wereld.
Waarin 'de kleine dagen' (Dewulf) belangrijk zijn.

In de grote wereld is er 'Het grote Feestboek'
waar de mensen lang leven en gelukkig zijn.
Je hoort ze twitteren als koolmeesjes in een vroege lente.

En ze luisteren naar of naast mekaar,
ik weet het niet zo zeker.
Ze kennen de 'belangrijke' dingen van het leven.

Zoals daar zijn: 'hun activa en passiva'.
Everybody happy.
En in de verte 'Standard & Poor's'.

O, wat schitteren hun welgezinde foto's,
o, wat komen ze dicht bij elkaar.
Nu met één muisklik de wereld in hun huis ligt.

Zo groot als een allenige laptop op schoot.

120.195

2011. Was het een nuloperatie?

Voor 'Standard & Poor's' besta ik niet.
Tenzij als een ongekende factor.
Eén van de machtelozen der aarde.

Die zij meten om te weten.
Wij weten ondertussen
hoe misdadig zij de mens ontmantelen.

En zelfs de staten.

En meen niet dat ik dit zomaar
en met een obstinaat gebrek aan kennis zeg.
Ik ging ze namelijk elders lenen.

Om ze hier te exposeren.
Als een wet.
Een overtreding op het humane.

Geef jezelf een nieuwjaarscadeau.
Van niveau.
En luister een uur lang naar:

psychoanalyticus Paul Verhaeghe.
En hoe we overeind kunnen blijven
in onze veeleisende en competitieve maatschappij.

Voor een menselijk 2012!

http://radio.klara.be/radio/10_programmas.php?datum=120102&xml_program=KL01120102LBAB.xml