27-09-16

Het leven is (niet) elders

 
 
Goede morgen, goede dag!
Blauwe hemel, meeuwen zweven stil in de lucht...
de zee roept.
Tot later op de dag.
Hoop jij springlevend in de oude stad.
 
 
Mrs. Jones is geen zwaluw.
Maar ook geen huismus.
Zij is eerder een meeuw.
 
 
PS.
Deze ochtend viel een meeuw uit de lucht.
Een smsje van Mrs. Jones.
Zij zit weer aan zee. La Mer du Nord.
 
 
 
***
 
Deze passer domesticus trok deze morgen
weer eens de wijde wereld in.
Het kost hem slechts twintig minuten wandelen.
 
Van de stilte langs de beek en de vijver,
naar het geroezemoes van (ongeveer) vijftigduizend studenten,
gevulde straten en terrasjes.
 
De pui van het Stadhuis was bevolkt met vrolijke toeristen.
Een fotograaf was geduldig bezig hun geluk te bewaren voor later.
Zelf ging ik zitten op een bank voor het Tafelrond.
De nieuwste culinaire sjiek van mijn stad.
 
De toeristen sijpelden ondertussen voorbij.
Hun fototoestel als een kanon op hun welgevormde boeg.
Hij deed teken: of hij mocht. Ik knikte.
Hij stak zijn duim op. En nam mij mee.
 
Toen kwam het vervolg. Een dame trippelde naar mij,
zette zich langs mij op de bank en vroeg of hij mocht. Haar man.
Hij mocht van mij.
Zij wurmde zich dicht tegen mijn schouder.

En toen vroeg hij... OK. Ach, eentje meer.
Maar hij gaf mij een hand die ik obligaat aannam.
Ons onbekend geluk moest bezegeld worden met een klik.
Zij heette Christine en hij Oswald.
 
From Warsawa Poland. Visiting Brussels en Belgium.
Belgium super!!!
Tja, waarom zou ik dan naar Warsawa gaan, dacht ik.
 
Het leven is niet elders.
 
 

PS.
Het leven is elders. Milan Kundera.
Het boek lag daar nog in z'n plastieken hoesje. Te wachten op een lezer.
Voor 5 € mocht het met mij mee.
We kunnen nu samen aan het leven beginnen. Hier en nu.
 

PS.
Leuven. Eeuwenoud, springlevend.
Het moet zijn dat ik deel uitmaak van het roerend patrimonium van mijn stad.
Hoe dikwijls heeft men mij al niet meegenomen naar andere oorden.
Misschien mag ik, curiosium, wel aanspraak maken op subsidie van Monumentenzorg.

Bizar toch. Onlangs zag ik een kerel minimum twintig minuten lang
werken aan een selfie.
Deze toeristen (vanmorgen) waren blijkbaar nog niet up-to-date.
Zij bleken meer geïnteresseerd in de groep. En de lokale bezienswaardigheden.

Tja.

 

 

1024px-Leuven_tafelrond.jpg

hier en nu

Ik ben blij dat alles her­haling is. Ik houd van mijn rituelen. Keer het liefst steeds terug naar dezelfde restaurants en dezelfde ­vakantiebestemmingen. Ik herlees graag dezelfde boeken en zie dezelfde films. Ik houd van de tafel dekken en ook van afruimen.

Ik heb een vriend die ­verslaafd is aan het nieuwe, het steeds andere. Hij is doodsbang om iets te missen. Hij wil altijd op het puntje van de golf staan. Hij gaat naar alle tentoonstellingen van hedendaagse kunst. Het liefst een paar per dag. Hij wil totaal op de hoogte zijn. Op de hoogte waarvan precies? Ik word doodmoe van hem. Want het is voor hem nooit genoeg. Hij is altijd buiten adem. Het idee dat iets aan hem voorbijgaat, is niets anders dan doodsangst. Net als iemand die alles achter de rug wil hebben, is hij niet in staat om in het moment te zijn. Het leven is misschien geen stijgende lijn en je mist sowieso een heleboel, maar je bewustzijn kan groeien. Dat is hard werken. Je moet jezelf bezig zien. Je eigen angsten onder ogen komen en je eigen verlangens. Maar de beloning is groot. Je komt terecht in het eeuwige heden. Je wilt nergens anders meer zijn dan HIER.

dinsdag 27 september 2016 - Cultuur - De Standaard

Citaat uit column van Oscar Van den Boogaard.

 

 

Zwaluwen leven met de gedachte:
straks zal ik weer vertrekken.
Naar ginder.
 
Huismussen, zoals ik, blijven zitten
op de rand van de dakgoot.
Het hier. En nu.
 
Hun verlangen en gemis verschillen. In tijd.
Bij de ene schuilt het in morgen,
bij de andere huist het in vandaag.
 
Thuisblijven is altijd een beetje reizen.
Voor mij.
 
De poëzie van mijn stad
lees ik in elke straat waar ik wandel.
Ieder huis is anders. Elke dag opnieuw.
 
Het is mijn blik die de wereld maakt
zoals hij bestaat. Voor mij.
Ieder mens schrijft hem anders.
 
Al naargelang zijn gemis en verlangen.
 
 
 

PS.
Zij kwam me hijgend achterna gelopen.
Om mij te overtuigen. Van de misdaden die Israël beging.
En kloeg de KULeuven aan omwille van hun samenwerking in een onderzoek met die Staat en politie.
 
En dat de Joden de Palestijnen verdreven hadden en hun gevangenen,
kinderen zelfs, martelden, enzoverder.
Ik stelde dat ik niet bevoegd noch competent was om
daarover iets zinnig te zeggen.

Ik wel, zei ze, met mijn gezond verstand.
Tja, bedenk ik: ik heb ook wel wat gezond boerenverstand,
maar vrees dat we er daar niet mee geraken.
 
Zij bleef halsstarrig in haar ideaal en geloof. Ik moest verder. Reizen.
 
Bizar, maar de wereld komt naar mij.
's Avonds zag ik haar op het tv-nieuws.
Op de grond liggen. Met al haar gezond verstand. Onder de spandoeken.
 
Rector Torfs glimlachte minzaam. En sprak bemoedigende woorden.
Hij leek mij plotseling wat op Sinter Klaas.
Bij de stoute kinderen.
 
 
 290524

26-09-16

Sedes sapientiae

 


Ik had graag de stoet der togati
nog eens gezien, maar was te laat.
Het is niet de eerste keer.

Onderweg op het Hogeschoolplein,
naderde traag een grijze heer.
Met wandelstok. En uit zijn vestzak puilde het KULeuven-logo.

De wijsheid haast zich langzaam,
zeg ik hem.
Ah, da's schoon gezegd. En wat hebt u een mooie hoed.

U bent vast een hoogleraar, gok ik.
Hij knikt: geweest.
Ach, de hoed is niet belangrijk, maar wel wat eronder zit, nuanceer ik.

Weet u wat ze in Leuven zeggen?, glimlacht hij.
Neen.
Gene flave praot, hé. (Geen flauwe praat.)

En de wijsheid haastte zich verder naar de academische zitting.

 

 

torfs.jpg

Alsof

 

Alsof het leven pas écht wordt
met een foto
op Facebook of Instagram.

Daar waar de eeuwigheid woont.

Terwijl jezelf achterblijft
in je hart en je hoofd.
Waar je gevoelens huizen. En je gedachten.

En wat ben je anders
dan wat je denkt en voelt.
Niemand anders die dit voor je doet.

 

 

 

 

PS.
Gisterenavond weer naar Wanderlust gekeken.
En geluisterd.
Een voorrecht om even te mogen meestappen.
Als toeschouwer.

PS.
En dan was er nog De Wever.
Bij Friedl Lesage.
Waar hij plots een man van vlees en bloed werd.
En tranen.

Die nu door de media worden opgeblazen.

 

290441

25-09-16

Met of zonder

 

 

Goede morgen Jan,

mag ik hiermee beginnen. Gewoon om mezelf te situeren.


2009 was mijn annus horribilis.
Dertien maanden woonde, leefde ik op zolder. Slapen, koken, enzoverder.
Onder de pannen. Bij een hitte van meer dan 35° in augustus.
Zelfs toen ik op 6 augustus een schouderoperatie kreeg.
Zes weken in zo'n harnas stak om de arm niet te bewegen en zes maanden revalidatie.

En waarom?

Omdat mijn dochter na dertien jaar Senegal met haar gezin en ganse bezit terugkwam.
Twee euro op zak en vijftigduizend euro schuld. Voor iets wat ze achterliet.
Zij lagen in mijn bed en bad, chaise longue en wat er van het huis nog overschoot.
Dat was januari. Maar het ergste moest nog komen.
In december werd ze voor drie weken opgenomen in GHB.

Toen stond ik op rond zes om de drie brooddozen te maken. Briefje ernaast
met wat erin moest. Dan naar school. Naar de kliniek in de namiddag, koken, enzoverder.
Op 25 december om 14 u, mocht ik ze gaan ophalen. En naar haar moeder brengen voor een weekje.

Ik kwam terug thuis, trok de stekker uit de telefoon, ontkoppelde m'n gsm van de satelliet.
En legde mij op het kinderbed van m'n dochter op zolder.
Niemand in huis. Ik kon aan mijn feestmaaltijd beginnen: een pakje Duyvis-nootjes.

Nooit zo'n mooie Kerstmis gehad.

Dit verhaal stopt niet, Jan. Het duurt nog altijd verder.
Ondertussen heb ik mij bekwaamd als struisvogel tijdens de week.
Trachten te vergeten is een heerlijke luxe.
Onverschilligheid lonkt als een barmhartig goed.

Mag ik dit zeggen, Jan.
Zou ik dit mogen stellen: als elk koppel nu eens zelf zou mogen beslissen: met of zonder.
Maar ook al in de jaren zestig waren voor de anderen, "die zonder" egoïsten.

Voor mezelf heb ik altijd geweten dat ik gelukkiger was geweest zonder.
Ook toen ik er geen had. Tien jaar lang. (In een huwelijk).
De toekomstige moeder dacht daar anders over.
Maar het is deze oude opa die nog altijd zorgt voor het nageslacht.
Met veel verdriet.

Als we nu eens gewoon mekaar respecteerden: met of zonder.
In het verdriet van 'met of zonder'.

 

 

 

PS.
Het leeft weer onder de mensen, blijkbaar.
Een leven met of zonder kinderen.
Dat was in de jaren zestig niet anders.
Meteen kreeg je een bijpassende stempel.
Egoïst of edelmoedig.
 
Mijn tekst is een reactie op de Blog van JM.
 
 

 

24-09-16

Misschien ben ik wel George Clooney...

Het gebeurt almaar vaker. Ik vertel een herinnering, ik hoor me ze weer opvoeren en ik geloof me niet meer, of toch niet helemaal. ...

Het hoofd als hoofdverdachte van ons bestaan.

Dat kan tragisch klinken, maar het is het niet. Het was veeleer een verlossing. Ik moest me ineens niet meer strikt aan mezelf houden. Mijn dagen bleken ook maar een verhaal. Mijn leven was niet slechts een agenda, maar ook een roman. Of een novelle.

Mijn geheugen was ook een schrijver. Of een regisseur. Of een mythomaan. Of een fraudeur. Of een acteur. Of een soap. Of een B-film.

Ik bleek mezelf op te lichten. Niemand weet waarom. Ik was in ieder geval niet wie ik me dacht te herinneren. Ik bleek mezelf voor een deel te verzinnen – soms in mijn voordeel, soms in mijn nadeel. Ik werd tegelijk heiliger en zondiger, tegelijk valser en eerlijker dan mezelf.

Deze week stond Douwe Draaisma in de krant, vanwege een nieuw boek met de mooie titel Als mijn geheugen me niet bedriegt.

Die titel is een retorische vraag: natuurlijk bedriegt ons geheugen ons. Stel u het omgekeerde voor. Dat het ons alleen maar de feiten, onze vele leugens, de waarheid en niets dan de waarheid vertelt. In een soort camerabewaking aan het plafond van ons hoofd.

Het was geen leven.

Uit: Si & la - Toedracht - Bernard Dewulf
24 september 2016 - Weekblad - DS 

 ...

O, wat zou ik me graag bedriegen.
Wakker worden en vaststellen dat mijn leven maar een droom was.
Helaas, verder dan een struisvogel heb ik het niet gebracht.

Jaren terug was ik nog soepel, stak mijn kop stevig in het zand.
En haalde hem er vlotjes weer uit wanneer ik niet anders kon.
Door de tastbare werkelijkheid.

Van verdriet en zorgen.

Maar als het even kon dan stak ik hem weer gezwind onder de grond.
Waar de lucht blauw was en de wolken als schapen
door de hemel graasden.

En ik de goede herder was.

 

PS.
Toen ik klein was had ik zorgen om mezelf.
Ik deed vele dagelijkse zonden.
Zoals naar blote engeltjes kijken. Of naakte vrouwen
op schilderijen in Le Petit Larousse Illustré.

En toen moest het nog allemaal beginnen. De zoektocht naar de ware.

Het reine meisje aangeprezen door mijn biechtvader en de Catechismus.
Of zoals ik ze zag op straat. In mijn verlangen. En begeerte.
Ik werd een prooi van mijn testosteron.

Maar ik kwam overal te laat. Door mijn getwijfel.
Veroverde geen enkele maagd. En als ik me niet bedrieg,
bleef ik in mijn palmares steken op drie.

Vandaag klinkt dit minuscuul. En dàt is het ook. Volgens mijn gerimpelde lust en liefde.

Maar in de zorgen om mijn klein-kinderen ben ik nog altijd een primus.
Gisteren zat mijn dochter hier aan tafel, vergezeld
van al haar zorgen. Fysieke, relationele en de samenvatting van die van haar drie kinderen.

Toen ze weg was, greep ik meteen naar de pil. Mijn struisvogel nestelt zich
nog altijd in mijn maag. Ik vertrok meteen naar de stad. Om te vergeten.
De rest van de dag was ik graag een bedrieger geweest.

Die mij dan 's avonds geluk kon wensen met mijn zorgeloze verbeelding.

PS.
Mijn geheugen is dus een meester-bedrieger. Volgens de wetenschap.
Oei. Stel je voor dat er mij straks zo'n wetenschapper komt vertellen dat
ik nog altijd getrouwd ben met mijn ex. En Mrs. Jones geen affaire heeft met mij.
 
Maar dat ik in feite George Clooney ben.
 
 

 

290312

22-09-16

het is altijd nu

  

De zomer en de late rozen
zijn zacht ontblaadrend uitgebloeid;
het bloedend vuur, het heete blozen
tot oud octobergoud vergloeid.

de groene vlammen van de boomen
– bestorven bruin en wingerdrood –
zijn van hun donkre drift benomen
o dag, o droom van blauw en goud!

het licht hangt in de honigraten
den vensters als een vochtig vlies
en morgenzon in de gelaten
waarin bij nacht de droefheid wies.

etcetera...

 

H. Marsman

 ...

 

Een nieuwe herfst,
een oud gedicht
dat uit het koper valt...
 
Zo blijkt nog maar eens dat
de inhoud altijd dezelfde is,
maar dat het de vorm is die het gedicht (liedje, etc.) maakt.
 
Er was altijd herfst, liefde en eenzaamheid...
maar de tijd bezingt en beschrijft
de emoties en de eeuwigheid
 
tot een hedendaags genieten. Het is altijd nu.
 
 
...
 
 
Een rijpere vrouw droeg een banaan op haar T-shirt ter hoogte van haar tepelhoven, terwijl elk zinnig mens weet dat je fruit beter kunt scheiden van erogene zones. Een derde dame verhulde haar naaktheid in een T-shirt met de tekst: happy at the weekend. Daar ging iets triests van uit, te meer omdat de woensdag nog maar pas was aangebroken.

Die vrouwen hadden met elkaar gemeen, en met talloos veel andere personen, dat zij op zoek waren naar de liefde zonder dat met zoveel woorden te zeggen. Iedereen is op zoek naar de liefde, altijd, hoewel weinig mensen dat gemakkelijk zullen toegeven. Het is wat ons verbindt, of wij nu kloosterzuster zijn of biatlonbeoefenaar. Zelf denk ik ook regelmatig aan de liefde, dat vreemde verschijnsel dat begint met een zoen en niet zelden eindigt in een rechtszaal. Soms praat ik liever over andere dingen. Zoals keukens van Donald Muylle, vliegdekschepen in de Pacific of...

 Uit: Mulders Weekend-Knack.

 

Kijk, beste lezer,
dit bedoel ik dus. Ik zie Marsman niet meteen
een gedicht construeren over het geribbelde goud van tepelhoven.
Of het hete blozen van haar honingraat.
 
Misschien was hij wel gek op tuinieren.
Maar tepelhoven onderhouden, neen.
Een bedje jonge sla in september. A la Kopland. Jawel.
 
En een oude bok die al begint te saliveren. Het kan.
 
Misschien had hij ooit zoiets in gedachten.
Maar dan met oudere woorden en een lange ee,
bij open lettergrepen. Die hij zedig zou bekleden.
 
Maar zelfs met zijn grootste verbeeldingskracht,
zou hij geen banaan zien bewegen rond de erogene zones.
Zo hij al wist waar die gelegen waren. Geografisch. In illo tempore.
 
Mulders daarentegen.
Voor het overige moet ik toegeven dat ik meer denk
aan lust en liefde dan aan de keukens van Donald Muylle.
 
 

 

 
 
290219

 

 

 

21-09-16

Dichters verwelken

 


Hypes verslensen
vlugger dan scheepjes vergaan
Ik zap van de ene site naar de andere.

Ze zijn opgehouden te bestaan.

Poëzie is niet van deze wereld.
Dichters des te meer.
In hun hoofd schrijven ze een oeuvre.

Dat niemand leest.

 

 

 

PS.
Een tiental digitale gedichtensites.
Onbewoond verklaard.
Door het vergeten.

De dichter is een slordige vergetelheid.
Achtergelaten door de eeuwigheid.
Waarin ze nu ronddolen.

Vallende sterren. Kometen door het alphabet geschoten.


PS.
Bent u ook dichter, vroeg ze me.
Vooral het woordje ook leek mij belangrijker dan de vraag.
Het was in de tijd dat iedereen dichter was. En beroemd.

Hoe ze elkaar bekampten met verbetenheid.
Gladiatoren van het woord.
Ik heb het nooit begrepen.

 

 

290105

20-09-16

de stilte van het licht

lamcc80a834-7a73-11e6-b061-fd0e337e829b_original.jpg

 

Zie de Google-beelden uit de slachthuizen: het neonlicht is koud en ongenadig, alsof het zelf mee snijdt. En zie dit beeld, dat tenslotte ook een offerdier laat zien: het zachte licht komt van hoog en is genadig. Het belicht ten volle de prachtige vacht, haar weelderige textuur, en de sensuele vormen van het dier.

Het is zonder meer een ode aan de schoonheid van zo’n lam, maar ook aan de verf én aan de toewijding van de schilder, die hier vlekje na vlekje, met een bijzondere zorgzaamheid en, ja, een in wezen erotische bezieling te werk is gegaan.

De houding van dit lam is niet toevallig. Ze komt overeen met de pose waarin overleden martelaars en martelaressen vaak werden afgebeeld. In zichzelf gekeerd. Met aanvaarding, overgave en toch een zweem van rouw.

Hoe schijnbaar eenvoudig ook, dit schilderijtje barst van de religieuze betekenissen. Tegelijk is het een gewoon, virtuoos geschilderd stilleven. Precies daarom koester ik het. Omdat het zo organisch het zinnelijke en het sacrale, het heilige en het profane, het vlees en de geest, het onvermijdelijke slachthuis én de genade van het levenslicht verenigt.

 

Uit: Reflector - ziet een beeld en denkt aan kunst.

De stilte van het lam - 

 

 

 

Het licht wordt later wakker. Morgen begint de herfst.
Ella scheurt de ochtend open.
Zij weent. Huilt. Niet voor de eerste keer.

Wat mij vooral treft is de zwijgende stilte van de ouders.

Onverstoord gespen ze verder.
Het wielerkarretje en het zitje op de fiets. Voor Milo en zus.
Het ritueel van de onverbiddelijke haast.

Ingetogen maar kordaat.

Ik was anders. Nerveuzer en verward.
L. weent. Neus tegen het raam.
De mevrouw die haar oppast heeft haar vast.

Ik scheur me los uit het afscheid. Jaren zeventig. Vorige eeuw.

 

 

PS.
Mijn ochtenden worden radelozer. In de Krant
vind ik zelden hoop. Of schoonheid.
Ofschoon de krant zwijgt, weent hij geweld.

Onrecht en machteloosheid. De wolven lossen hun prooi niet.

Gelukkig schrijft Dewulf tegengif.
Het vernuft van verf.
De stilte van een lam.

Al hoor ik in de verte de slachter.

 

 

 290010

18-09-16

identiteit

 

cp4d667c3e-75d3-11e6-94b1-00163edf843f.jpg

 

“Alles begint pas op het moment dat iemand je liefheeft, dan word je pas iemand, dan pas krijg je een eigen identiteit”

Connie Palmen in Wanderlust - Canvas

 


Wie ben ik?

Hoeveel identiteiten heb ik? Gehad?
En als er dan iemand is
die mij niet meer liefheeft,
word ik dan minder dan ik was?

Wie was ik en wie word ik.

Is het de ander
die mij maakt.
Tot wie ik ben.

Of ben ik die ben.

 

 

 

PS.
Wanderlust. Het blijft een zegen op zondagavond.
Samen met de herfst ontwaken kaarsen op m'n schouw.

De herfst laat mij rouwen.
Om alles wat ik verloor. Wie ik niet ben.
En niet werd.
En naar wie ik verlangde.

Logboek van een zondagavond.

 

 

289898

21:22 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

17-09-16

de Last van de Leegte

 

Ik ben mijn rituelen verloren.
En mijn ochtend.
Ooit bladerde ik in prime time
wat dichters open.

Tot aan hun ziel.

Nu liggen zij onaangetast
op een tafeltje.
Gesloten als een graf.
Dodelijk. Gelijk een dode.

Ik heb mezelf. Verloren.

 

 

PS.
Er is iets aan de hand.
Met mij.
Heeft mijn gemis mijn verlangen afgestoten?

Alles lijkt eender.

Dewulf laat mij onbewogen.
En dat doet mij nadenken.
Is mijn schoonheidsgevoel ziek.

Of heeft de Muze mij verlaten. Vertrokken als een al te late zwaluw.

 

¨***¨

 

 

16-09-13

Aarzelen is het kabbelen van de twijfel

 


Later die ochtend spraken zij nog over springen,
dat volgens de olifant heel in de verte op schuifelen leek
en ook wel op kabbelen.

'Kan jij kabbelen?' vroeg de waterslak.
De olifant dacht even na en zei toen, aarzelend:
'Nee, ik geloof het niet.'

'Ik ook niet,' zei de waterslak. 'Maar het is wel mijn liefste wens:
zachtjes kabbelen, als ik dat nog eens zou kunnen...'


Uit 'Misschien wisten zij alles' - pag. 330 - Toon Tellegen

 

 


De ochtend kabbelt
langs de huizen. De stad is slaperig.
De muziek dempt haar decibels. Nog.
En de bevoorrading wiegt over de straten.

De boekenwinkel bladert open.
Ik koop wat belegen poëzie. Voor een prijsje.
Een liegend konijn. Geschoten in oktober 2012.
Jonge dichters op de cover.

Op weg naar huis
snijdt een MUG de stilte open.
Hij haast zich
om de dood voor te blijven.

Thuis in mijn kloostertuintje bidt de herfst.
Auctus. Automne. Autumn. Otoño.
Het gebed van zo vele talen. En bladeren.

 

 

 


PS.
Kabbelen. Ik ben goed op weg. Schuifelen kan ik al.
Vooral als ik pijn in m'n heupen heb. Dat helpt.
Dan kabbel ik over het land, als ware ik een waggeleend.

Die treuzelt en slentert. En de onthaasting imiteert.
Of het stotteren van een stem. Desnoods het snotteren van een neus.

PS. De herfstvertalingen leende ik van 'Woorden weten alles' - Ludo Permentier.

PS. Liegend konijn van Jozef Deleu. Het inspireert me om in de Delhaize konijnenboutjes te kopen. Benieuwd naar hun lectuur.


 

 180.353

 

 

16-09-16

De Gräfenbergplek

 
16 september 2013 om 22:28
 
 

De Gräfenbergplek


Zoals ze mij bestijgt
lijkt zij...
een leeuwerik

hoog boven de voren
van het veld
waarin wij liggen

de lakens
als een zomerwei gespreid
en in de verte

reeds het goddelijke klagen.

 

 

 

PS.
FB heeft een sterker geheugen dan ik.
Hij herinnerde mij aan lenige(r) tijden.

Vandaag vielen wij in herhaling.

 

289707 

15-09-16

schrijven

 13-09-14

 

 

Straks zal schrijven
weer de gelukkigste vorm van zwijgen zijn.
 

 

De dag was nog niet wakker
toen ik vanochtend
de lakens achter mij liet.

En alhoewel mijn vingers nog slaperig waren
gaven ze mij een onverwacht cadeau.
Zomaar een zin.

Ik gooide hem de lucht in.
En de wind nam hem mee.

 

 

 

Op een ochtend werd de eekhoorn wakker
en was iedereen weg.
...

Aan het eind van de ochtend schreef hij een brief:

Aan iedereen
Waar zijn jullie?
Kom in elk geval terug!
Eekhoorn.

Maar het was windstil en de eekhoorn kon de brief niet versturen.
Hij werd heel verdrietig. Hij dacht aan de olifant, de karper,
de krekel, de mus en vooral aan de mier. Mier, dacht hij, mier...

Ze moeten ergens zijn, dacht hij. Maar toen wist hij niet meer
of dat wel zo zeker was. Misschien waren zij wel nergens. 

Hij probeerde te bedenken wat dat betekende ...
Hij bedacht dat hij nu alleen nog maar tegen zichzelf kon praten.
Maar wat kan ik tegen mijzelf zeggen? dacht hij.
Hij kon niets bedenken en hij werd bang dat hij alleen maar
tegen zichzelf kon zwijgen ... 

Uit 'Misschien wisten zij alles' - pag. 306
Toon Tellegen.

 

 

13-09-16

L & L

De voornaamste oerdrift in de mens, door Freud het ‘lustprincipe’ genoemd, is erop gericht een zo groot mogelijk genot en geluk te beleven – dat is de bewuste en ­onbewuste motivatie van al ons handelen. We willen het zo goed mogelijk hebben. Maar we zijn ons er tegelijkertijd van bewust dat we niet zomaar al onze verlangens kunnen uitleven, omdat we onszelf – en ­anderen – daarmee schade toebrengen. Dat lustprincipe wordt zodoende geconditioneerd door wat Freud het ‘realiteitsprincipe’ noemde. Niet alles wat we willen, is ook mogelijk – of in ieder geval niet meteen.

13 september 2016 - De Standaard - Bas Heijne

 ...

 

Wat heb je vandaag gekocht, vroeg ik.
Een halsuitsnijding, zei je.
Trek ze eens aan, vroeg ik.
En je trok alles uit: dat is ze
helemaal, zei je, maar met de jurk
erbij komt ze tot hier –
en toen wees je midden op mijn handen.

Herman de Coninck.
Uit “De lenige liefde”

 

In deze hete september, vraag ik me soms af
of ze in solden zijn.
In alle maten en gewichten deinen ze voorbij.
Al naargelang hun godsvrucht en vermogen.

En van hun sulcus intermammarius.

De diepte van het niets kan beeldig schoon zijn.
Maar ook het vermetel vermoeden.
Dat soms de kennis van het weten
overstijgt.

God heeft van mij een estheet gemaakt.

Schoonheid is de reden van mijn bestaan.
A la Roger Scruton.
Natuurlijk, is deze stelling slechts plausibel
na un délicieux plat de résistance.

En zolang zij op hoge hakken door mijn leven danst.

 

 

PS.
Is het een kwaal of een zegen? Nescio.
Maar na de contouren van het gelaat
ben ik gevoelig voor de romaanse bogen. Van een vrouwelijke schone.

Tja, is het een afwijking of een verrijking? Dubito.
Maar geloof me, ook zonder lust of begeerte
kunnen ze mij bekoren. Zedig ondergedoken. Of frivool gereveleerd.

 

LUST

1) Aandrang 2) Aandrift 3) Aanvechting 4) Ambitie 5) Animo 6) Begeerte 7) Belustheid 8) Bevlieging 9) Bluf 10) Bezieling 11) Begeren 12) Dorst of trek 13) Drift 14) Dispositie 15) Dorst 16) Energie 17) Eetlust 18) Eerzucht 19) Fut 20) Geer 21) Geilheid 22) Graagte 23) Grei 24) Goesting 25) Genot 26) Genoegen 27) Genieting 28) Geneigdheid 29) Genege...  

 

 289489

 

12-09-16

een zegen

wander492a4906-7828-11e6-a690-c2e208e14f50_original.jpg

 

Voor hen die hunkeren naar een beetje zegen op zondagavond.

Citaat uit De Standaard:


"Gescinska bleef vooral elegant in Stoddarts voetsporen lopen.
Vaak echode ze zijn uitspraken en vergat ze door te vragen, zoals naar zijn sneer richting modernisme.
Dat neemt niet weg dat haar verwondering aanstekelijk werkt en dat Wanderlust een zegen wordt voor zondagavonden. "

Geert Van Der Speeten

 

Wanderlust op zondag. Canvas.

 

 

11-09-16

No other love

 

 

No Other Love can warm my heart
Now that I've known the comfort of your arms
No other love.
Oh the sweet contentment that I find with you
Every Time
Every Time.
No other lips could want you more
For I was born to glory in your kiss.
Forever yours
I was blessed with love to love you
Till the stars burn out above you
Till the moon is but a silver shell
No other love, Let no other love
Know the wonder of your spell.

Song: No Other Love
Songwriters: BOB RUSSELL, PAUL WESTON
Artist: JO STAFFORD

 

https://www.youtube.com/watch?v=g3jE_K6frd8

 
 
www.youtube.com
No Other Love can warm my heart Now that I've known the comfort of your arms No other love. Oh the sweet contentment that I find with you Every Time Every Time. No ...

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=2kEZu9nsHsQ

 
 
www.youtube.com
The Master is de nieuwe film van regisseur, schrijver en producer Paul Thomas Anderson (There Will Be Blood en Magnolia). De film won tijdens het Film Festiv...

 

PS.
Nine eleven.
Te veel gekeken naar "the falling man".

Ze blijven springen in mijn hoofd.
Alleen liefde kan dit geweld verdringen.
Denk ik.

Een oud liedje uit de film The Master treuzelt in mijn oren.

Hopelijk wacht een diepe slaap op mij. En maakt de ochtend mij wakker.
Slaap wel.

 

 

 

 

 

Zonder verweer

 

Vele dagen bleef ik alleen: gelukkig?
Verlangenloos tenminste.
Het gevoel van zoeken was weer over mij. En ik dacht: nu is zij het.
Waarom liet ik haar gaan? Om haar te zoeken – dan wist ik wat ik zocht.
En toch hoopte ik haar te vinden.

(Uit: ‘Het eind van het lied’)

...

Ik heb een bitter leed: ik ben niet de eerste,
Neen, velen zijn vóór mij gekomen
En vonden haar en hebben ’t allerteerste
Zonder verweer in hun bezit genomen.

(Uit: titelloos gedicht)

...

Liefste,
Vandaag stuur ik je mijn foto’s. Schrijf me enigszins uitgebreid want je brieven troosten me nogal.
Ik leef alleen in afwachting van een brief van jou.
De dag dat ik je brief ontving bracht ik huilend door en ik ben erg triest en verlangend je te zien.
Ik kon je geen telegram sturen want dat zou niet aankomen,
alleen een radiogram, maar daar wilden ze veel geld voor en ik kon niet zoveel betalen omdat ik alleen was. Maar per luchtpost lukte wel omdat dat goedkoper is. Je [Jan]

(Slauerhoff aan Caridad Rodriguez, 1935)

 

Uit het Literatuurmuseum.nl

 

 

De heer Plum wordt geadoreerd op FB
als een zeldzame goeroe.
Vandaag schreef hij over 'de brief'.
Mijn verslaving.

Ik vermoed dat ik nog niets anders
dan brieven heb geschreven.
Ook al noemde ik ze dagboeken of gedachten.
Mes petits riens of mes petits bleus.

Het bleven brieven.

Naar die verre onbekende.
In jou.
Of mezelf.

Want nooit zullen we elkaar kennen.

Ook al streel ik door je haar.
Ruik ik je nachtelijke geur.
Of lezen we mekaar.

Met lippen van verlangen.

 

 

PS.
Voormalig VRT-journalist Jef Lambrecht is overleden.
Hij werkte van 1978 tot 2010 bij de nieuwsdienst van de openbare omroep.
Hij volgde de culturele actualiteit en het Midden-Oosten, Pakistan en Afghanistan.
Hij schreef ook verschillende boeken. Lambrecht stierf aan kanker, hij is 68 geworden.

Bron: deredactie.

 

Zijn stem was zijn handelsmerk. Zijn unieke stempel.
Er was maar één Jef. Ik hield ervan.
Weer sterft er een stukje van mij.

Vroeger wordt groter en toch kleiner. Leger alleszins.

 

289326

 

 

15:47 Gepost in Dagboek | Tags: jef lambrecht | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

09-09-16

De geur van een stem

Je brieven en je parfum houden mijn gedachten op je gericht, schreef je haar eergisteren. Als ik ’s nachts in bed lig te lezen denk ik vaak dat je me magisch omhelst. Doe je dat? Dat mag wel, maar toch voel ik meer voor óf niet óf werkelijk.

Gelogen is het allemaal niet. Maar je hebt haar nooit geroken, gevoeld, gezien – wie weet heeft ze een vreselijke stem, haar intonatie opgewonden als de toon die ze soms in haar brieven aanslaat. En wie weet is ze dom. In een epistel heeft men de tijd zijn zinnen scherp te formuleren, toch drukt ze zich zo nu en dan zo ongelukkig uit, in clichés haast: ‘mijn hart klopt bij de gedachte aan onze eerste afspraak’ – het zou een Sinterklaasrijmpje niet misstaan.

Je kijkt opnieuw uit het raam. Weilanden gaan over in beton, , je bent er nu bijna; Marie-Louise houdt er, natuurlijk, meerdere minnaressen op na. Wie zegt dat het haar niet slechts om het vrijen gaat? Niet dat je dat nu zo vreselijk zou vinden. Je sluit niet uit dat het jou óók slechts om het vrijen gaat.

Alide liet zich nauwelijks beminnen.

En het kan natuurlijk dat Marie-Louise na vanavond nooit meer iets van zich laat horen, haar minnaressen en vrienden ondertussen en masse verwittigend: nou, raad eens wie er vannacht naast me lag, het was Anna Blaman, Anna Blaman van die mooie bespreking in Vrij Nederland ja, ze heeft me overal aangeraakt, zat vanochtend nog op die stoel waar jij nu naast staat… Sommige mensen verzamelen prominente kennissen zoals anderen dode vlinders op een kussentje prikken – je zou het Marie-Louise niet kwalijk nemen, groot gelijk heeft ze met jou te willen pochen.

Want ja, zij is mooier.

Maar jij bent een betere schrijver.

En jij, Anna Blaman, reist nu in je mooiste jas naar Zeist, voor een gooi naar liefde, genegenheid, of toch in ieder geval de warmte van een ander lijf.

Citaat uit:  1948 — De Heenweg

door Hanna Bervoets
 

Anna Blaman (1905-1960)

door Hanna Bervoets

 

...

 

 

Talent of tijd.
Wat heeft schoonheid nodig om literatuur te worden.
Beide wellicht.

Er zijn dagen
dat het niet lukt. Schrijven. Woorden op papier.
Waarom zou ik ze neerschrijven.

Twijfel en onbehagen.

Elfduizend titels (boeken) verschijnen er per jaar.
Geen mens die ze kan onthouden.
Ze lezen is onmogelijk.

En toch blijven we schrijven. Zij die lijden aan schrijfdrift.
Verslaafd aan zinnen. Gedachten besprenkeld met inkt.
Alles virtueel.

De magie van de verbeelding. Beelden die sterven.
Als vlinders.
Op een prikbord. Van papier.

Geef mij een stem en de geur van sterren.

 

 

 

PS.
De naam van een boek: La plénitude du vide - l’astrophysicien Trinh Xuan Thuan. (LGL).
De krant staat vol met leegte.
Gescharrel in de dag van gisteren. Oud papier. Verleden tijd. Overleden woorden.

Gisteren kreeg ik een cadeau van DWDD.
Literatuurmuseum.nl
Daar vind ik haar. Hanna over Anna.

Schoonheid. Dode vlinders als dode dichters.

Ik adem weer. Ruik de geur van sterren. Une nuit étoilée.
Juist, de mens is gemaakt van verlangen en sterrenstof.
Misschien mogen we sterven als dode vlinders.

 

 

 

Missen is een werkwoord

 31-05-13

 

Op een ochtend klopte de mier al vroeg op de deur van de eekhoorn.
'Gezellig,' zei de eekhoorn.
'Maar daar kom ik niet voor,' zei de mier.
...
Met zijn mond vol stroop vertelde de mier waarvoor hij
gekomen was.
'We moeten elkaar een tijdje niet zien,' zei hij.
'Waarom niet?' vroeg de eekhoorn verbaasd. Hij vond het juist zo gezellig
als de mier zomaar langskwam. Hij had z'n mond vol met pap
en keek de mier met grote ogen aan.
'Om erachter te komen of we elkaar zullen missen,' zei de mier.
'Missen?'
'Missen. Je weet toch wel wat dat is?'
'Nee,' zei de eekhoorn.
'Missen is iets wat je voelt als het er niet is.'
'Wat voel je dan?'
'Ja, daar gaat het nou om.' (zei de mier).

 Uit 'Misschien wisten zij alles' - pag. 130 - Toon Tellegen

...

Zoals je de zee mist. En de zon.
Maar ook de sneeuw.
En vlokken voor het venster.

Maar dan anders.

Zoals dat meisje met korenblond haar.
En die trage wals. Waarin je wilde wonen.
Met haar.

Maar we kregen armen.
Van iemand anders.
En de kilte. Van verlaten.

Missen doe je nooit alleen.

 

 

...

 


PS.
Omdat woorden belangrijk zijn voor mij,
zocht ik naar Toon Tellegen.
En toen vond ik dit.  En begon te missen.

 

 

 289160

 

09:58 Gepost in Dagboek | Tags: toon tellegen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

07-09-16

Afgelopen

 

 

'Denk je dat wij ooit afgelopen zijn, Eekhoorn?'
vroeg de mier op een keer.

De eekhoorn keek hem verbaasd aan.
'Nou, zoals een feest afgelopen is,' zei de mier.
'Of een reis.'
De eekhoorn kon zich dat niet voorstellen.
 

...

Uit 'Misschien wisten zij alles' - Pag. 360
Toon Tellegen

 

 

 

Achter het hoge riet
leek zij nog kleiner geworden.
Van verdriet, wellicht.

'Ik mis hem iedere dag',
had ze mij gezegd. Ongevraagd. En dringend.
Toen ik haar tegenkwam.

Toen was hij nog maar drie maanden dood.
Nu leeft zij al enkele seizoenen.
Zonder hem. En dat is lang.

In de verte spiegelden haar vensters.
De lucht.
En zij zeemde zich weg.

Uit de ochtend.

 

 


PS
Ik had haar eens gecomplimenteerd
met haar tuintje.
Dat was ze blijkbaar nooit vergeten.

Toen ze me aansprak, herkende ik haar niet.
Maar meteen begon ze over zijn dood.
Ik had haar man nooit gezien.

Het tuintje daarentegen, elke keer dat ik passeerde.


PS.
Hebben wij niet allemaal 'een stukje afgelopen'.
Hier of daar.
Een hofken van verdriet.

 

 

 

289037

 

06-09-16

Sprookje voor tortelduifjes & croque-monsieurs

saartjeea1a3170-7385-11e6-9eb4-204c150206bf_original.jpg

Saartje is niet langer single Tv-presentatrice Saartje Vandendriessche (41) is weer verliefd. Haar nieuwe vriend is Thomas Verschueren (29), die in de marketing werkt en ook co-manager is van een foodtruck voor croque-monsieurs. De twee tortelduifjes zijn allebei sportief, vooral als wielertoeristen. Afgelopen zondag namen ze samen deel aan de Studio 100 Trophy, een wielerwedstrijd met BV’s. Verschueren is daarnaast voetballer bij Koninklijk Groen Rood Katelijne uit eerste provinciale in Antwerpen. Vandendriessche heeft een dochter van zeven, Mille, uit een relatie met Martin, met wie ze negen jaar samen was.

De Standaard -  di 06 sep 2016

 

 

Una metafora - tortelduifjes & croque-monsieurs


Soms ben ik een oude gek.
Zo verblind en verdwaasd
dat ik een libelle ten dans vraag.

Ik, een gepensioneerde sprinkhaan,
bedwelmd door een fata morgana
die een hallucinatie wordt.

Op de zinderende verte.

En daar verdampt
de rozengeur en maneschijn.
Onder de wrede werkelijkheid.

De lenige liefde
ontkleed tot een krakende heer.
In een tandeloze tijd.

Het wordt nooit meer gisteren. Vandaag is een lusteloze tortelduif.

 

PS.
Ooit, in de sprookjes, waren koningen
wijze mannen met een grijze baard.
Zij trouwden met jonge prinsessen.

Hij kaal. Zij met lang haar.
En ze leefden nog lang en gelukkig.
De ene wat langer dan de andere weliswaar.

Ondertussen zijn de prinsessen wijzer geworden.
En de prinsen kregen een iets oudere smaak.
Kinderen hebben ze al. En ze leven nog lang.

Zonder mekaar.

 

288909

 

04-09-16

je bent

 

je bent wat je denkt
en doet
je bent wat je eet
en niet aanraakt
je bent hoe je woont
en wat je wegdoet
je bent wat je schrijft
en leest

 

 

PS.
Ik ben ook wat ik niet schrijf.
Wat ik verzwijg.
Mijn verlangen en gemis,
dat ben ik ook.

Mijn angst en mijn hoop,
mijn wanhoop en verdriet.
Mijn moedeloosheid en mededogen.

Mijn lichaam en ziel.

Je bent zoveel.
Je bent met zovelen.

 

PS.
Ik ben de man op het terras.
En zij Mrs. Jones.

Ik ben wat de anderen zien.
Maar eveneens wat onzichtbaar is.

Het beeld en de verbeelding.

 

288765

 

 

 

02-09-16

Bladergenot

Steinz schreef in 2010 De duivelskunstenaar, een boek over het Faust-thema. Misschien had hij stiekem wel zo’n deal afgesloten, vreselijk maar aantrekkelijk: de toegang krijgen tot alle boeken van de wereld in ruil voor een leven. En misschien heeft hij heel even gedacht dat er wat te ritselen viel. Maar nee, ook deze vriendelijke, prachtige man werd geen geschenken gegund. Met al zijn boeken, meer dan vijftien, geloof ik dat hij zich tegen die magere, legalistische faustiaanse uitwisseling verzette. Al zijn boeken zijn genereus en royaal.

Ik had de ‘dikke Steinz’, zoals zijn leesgids is gaan heten, digitaal in proef gelezen. ‘Probeer wel een hard copy van het boek in handen te krijgen’, gaf hij me mee. ‘De beleving is compleet anders dan digitaal, bladergenot is het mooiste dat er is bij dit soort folianten.’ Voortdurend bladergenot, dat is inderdaad de grootste sensatie bij de boeken van Steinz. Bestaat ook bladerpijn, voor dat droevige besef dat we het voortaan met deze bladerboeken zullen moeten doen?

Uit: Bladergenot

 

 

Er zijn vele soorten.

Die van de stilte en het zwijgen,
die van het horen
en de muziek van ruisend koren.

Het spreken van een beek.
En het zuchten van haar komen.
O, wat blader ik graag door haar.

Als zij mij naakt doorheen haar alfabet jaagt.

 

 

 


PS.
Dan lees ik zo'n column en dan ben ik weer blij
dat er 26 letters bestaan.
Om in te wonen. Zo'n alfabet als een letterkundig huis.

Waarvan de muren hopen
dat het zinnen worden. Met vele o's.
Om klaar te komen.

Tussen alpha en omega. Een leven lang van woorden.

 

 

 288628

 

31-08-16

de rare coninck

 

De Coninck schreef klassiekers in de klassieke zin van het woord: vol drama, tegelijk lichtvoetig en onvergetelijk in hun diepzinnige, schelmachtige eenvoud. De Coninck, bijna twintig jaar geleden gestorven, deed met zijn poëzie het onnavolgbare en wat enkel de groten lukt: een breed publiek roeren van zowel critici als pubers en volwassenen.

Maar niets aan het standbeeld, opgesteld in de Zoo van Antwerpen, roept die associatie op. Niet zijn groot wit waterhoofd, dat buitenaards aandoet en als een donderwolk op barsten staat. Niet dat beduimeld, zwart anorexialijfje, met de veel te dikke gulp.

Het beeld van De Coninck doet helemaal niet persoonlijk of warm aan, terwijl hij als dichter nochtans het meest intieme wist te verwoorden, in een democratische taal, voor iedereen begrijpbaar. Maar de ceremonie, voorafgaand aan de inhuldiging, deed meteen het ergste vermoeden: drie van de vier sprekers moesten hun kennis van de man bij Wikipedia halen. En een van de politici, lenig met titels van dichtwerken, sprak zelfs over de niet-bestaande bundel De eeuwige liefde.

En toen moest het ergste nog komen. Op een onhandige manier werden de vier planken verwijderd en voor het eerst zag het nieuwsgierige publiek het kunstwerk. Het applaus kwam haperend en haspelend op gang, verstijfd door de horror van het stenen gelaat van de dichter.

In dat opzicht past het standbeeld inderdaad perfect in de Zoo: plek vol rariteiten.

 

Uit: Het waterhoofd van Herman de Coninck - DS

 

 

 

En de liefste dingen nog verder

 

Alles is ver. En de liefste dingen nog verder.
Maar door het verleden wordt het bij elkaar
gehouden, als schapen door een herder.

Herman de Coninck
uit: Met een klank van hobo
Orion 1981

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

30-08-16

Het gezeefde wit

 


sneeuw
en rijp op de bomen
benaderen

het onbeschreven wit

de textuur
van een vlok
in haar vrije val

naar de donkere aarde

misschien
is dat wel de enige weg
van barmhartigheid

om woorden te verdragen op wit.

 

 

 

PS.
Het blijft een gevecht.
Om me toe te laten het wit te bedekken.
Omdat het nooit schoner kan.

Dan woordeloos wit.

 

 

288360

29-08-16

Why beauty matters

 

 

 

http://www.canvas.be/wanderlust?HKEY=24829F236AEADB79570C...

 

 
www.canvas.be
In Wanderlust praat filosofe Alicja Gescinska met nationale en internationale persoonlijkheden met diverse filosofische en religieuze achtergrond.

 

 https://www.youtube.com/watch?v=7GSZA_1vg9Y

 
 
www.youtube.com
In Wanderlust praat filosofe Alicja Gescinska met internationale persoonlijkheden met een diverse filosofische en religieuze achtergrond. vanaf zondag 4 sept...

 

 

 

 

28-08-16

Prima ballerina

 

 

 

Terwijl ik hen ontkleedde,
zong Bartoli: Casta Diva.
Zo zacht als een schroomvolle déesse.

Kwetsbaar als een aarzeling.

 

 

 

PS.
En of ze een naam hadden, vroeg ik de man.
Hij keek naar hun plastieken residentie en antwoordde:
prima ballerina.

Nu bestond de roos pas echt. Haar schoonheid waardig.

 

 https://www.youtube.com/watch?v=Jr_bTMlxd7c

 
 
www.youtube.com

 

 

 

 

zoeken naar ochtend

 

Ik herken mijn ochtend niet.
Hij is oud geworden.
Er kleeft heimwee aan z'n uren.

En verlangen naar vergeten.

Maar dit huis bewaart
zijn herinneringen.
Zijn vroeger en toen.

Ik ga rozen zoeken. Om het nu te vergeten.

 

PS.
Hoe ze zingen. Mijn koor.
Mijn gebladerte.
Hoe ik ze zal missen.

Als het sepia hen week maakt.

En hun val, een wak.
In de herfst.
Waar ze hun bomen achterlaten.

En hun gezang.

PS.
O, kon ik maar vergeten.
Maar de navel naar mijn nageslacht
geraakt niet doorgesneden.

 

 

 http://uvi.skynetblogs.be/apps/search/?s=ochtend

 

 

http://www.youtube.com/watch?v=e63LT9pVmzU

 

 288104

26-08-16

lezer & verbeelding

 

 Afscheid van een lezer 

 

Breed als de zee
lag het alfabet voor me open.
Een horizon vol omega.

Ze stond aan de kade van m'n zinnen
en wuifde naar mijn woorden.
Tot ik haar niet meer lezen kon.

 

 ***

 

 

Ingenieur van de verbeelding


Ik sprak hem over de poëzie van m'n stad.
Hoe de rokjes metaforen schreven.
Tussen het gewemel. Van de jonge lente.

Over roekeloze pleinen.

Het rijmen van hoge hakken.
En het klikklakken van hun jamben.
Terwijl ze als een sonnet voorbij dreven.

Hij keek me analfabetisch aan.

Hoe kon hij deze schoonheid becijferen?
Ingenieur in zijn machinaal bestaan.
Die niet verder kon kijken dan de exacte kennis.

Van getallen. Het metrum van formules.
Het zuigen van stampers.
En het ophalen van schotbalken.

Terwijl hij achteloos mijn verbeelding onschadelijk maakte.

 

 


PS.
Er leven mensen met ideeën van tastbare materie.
En berekende  zekerheden.
Immuun voor de kracht van verbeelding.

Ik ken er zo.
Wij worden nooit communicerende vaten.
Maar tegenstelde polen.

PS.
De teksten hierboven vond ik terug tussen het oude wit.

 

287976

 

25-08-16

een nachtzoen van Dirk

 

 

https://vimeo.com/150992131

 
 
vimeo.com
Deze lezing in Studio Inspiration legt de link tussen de kunstwerken van Jan Kersschot en de theorie van Levinas. Psychiater Dirk De Wachter verwijst naar onze ...

 

 

https://vimeo.com/162809672

 
 
vimeo.com
Psychiater Dirk De Wachter houdt een pleidooi voor zingeving. 'Wij mensen zijn veroordeeld tot zin. Onze hersenen kunnen niet anders.' Elk psychiatrisch…

dank u en slaap wel!

 

 

 

 

 

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende